Boer zoekt grond waar woorden groeien

Eerst zorgen voor goeie grond

Gisteren mocht ik genieten van gesprekken tijdens een onderzoek. Leden uit het team werkten samen vanuit een zelfde visie die jaar na jaar groeide. Het startte allemaal met een gemeenschappelijk hoger doel. Ze bewerkten eerst de grond en ploegen nog steeds enthousiast verder.

Sommige zaden groeien, anderen niet. Sommige planten dijen op hun grond, anderen niet. Die hebben meer of minder water nodig. Misschien bevat hun grond te veel vetstof voor hyper allergische plantjes. Of te weinig voor zaden die heel veel vet nodig hebben. Maar de grond is goed. Daar twijfelt niemand aan.

Het team bestaat zowel uit vrijwilligers als loontrekkers. Het gemeenschappelijk doel is de schakel die hen bindt. Hun werking vraagt inzet, veel inzet maar samen vooropgestelde doelen bereiken, geeft voldoening.

Gratis snoep! Een TED-talk

Laat mij dan ook heel toevallig, (bestaat toeval wel?) gisterenmorgen deze TED-talk (link) beluisteren van Emily Esfahani Smith’s. Een zalige snoep om mijn suikervrije dag te beginnen. Ze vertelt ‘meaning is the key to a fulfilling life’. Meaning als betekenins, een meerwaarde, een hoger doel, wat je gelooft, waar je voor staat.

De snoep hielp mij om mijn positieve indrukken te kaderen.

Mensen veranderen niet van werk om succes te hebben, om meer te verdienen, om meer status te krijgen maar om een hoger doel te realiseren; kinderen goed onderwijs geven, mensen helpen bij hun genezing, kinderen opvoeden tot weerbare mensen, mensen zonder toekomstperspectief weer hoop geven.

Natuurlijk zijn er anderen maar die botsen dan maar tegen hun muren.

Mensen met een hoger doel ervaren meer geluk. Maar ook voor hen zijn muren waar er kunnen tegen botsen. En zo’n mensen kruisten ook mijn pad.

Plantgoed dijt enkel op goeie grond

Gedurende de dag mocht ik genieten van cohesie, professionele samenwerking, eensgezindheid, respect, innerlijk geluk bij mensen met een duidelijke missie en visie. De teamleden vonden elkaar in hun ideaal. Neen, om samen idealen te realiseren moet je zelfs geen vrienden zijn. Je gaat voor hetzelfde en dat is voldoende. Nieuwe mensen moeten eerst de grond waarderen en dan pas mogen ze er in. Als ze bereid zijn om de grond verder te bewerken op een respectvolle manier.

Zaden en plantsel sterven in dorre grond

Gisteravond kreeg ik een afscheidsmail van iemand met idealen die deze nu op een ander terrein zal zoeken, hopelijk vinden. Zij had een braak stuk grond gezien waar ze ideeën en doelen rond had. De grond was klaar om te bebouwen, te verfraaien. Dacht ze. Anderen zagen niet dat het de grond aan iets ontbrak en ze vond geen erkenning voor haar enthousiasme. Waarschijnlijk was er geen gemeenschappelijke droom waar haar idealen deel konden van uitmaken. De grond was niet klaar voor haar zaaigoed. Ze ploegde, zaaide en plantte maar had niet het gevoel dat er iets groeide. Ze gooit de handdoek in de ring en gaat op zoek naar nieuwe grond.

Toch beter eerst een bodemonderzoek laten doen

Een zelfde gesprek had ik vorige week met iemand die net in een leidinggevende functie begon. Iemand met visie, iemand met een missie. Daardoor had ze indruk gemaakt op de jury. Ze werd aangenomen. Hopend dat zij verandering zou brengen. Maar het team, noch het bestuur was klaar voor verandering, klaar voor haar diepgewortelde visie en missie.

‘Zo jammer‘, zei ik haar. Ik geloof sterk in haar talenten en ideeën. ‘Jij had de kans moeten krijgen om een school te kiezen die klaar was voor jou.’

Mensen aanwerven is nog te vaak een eenrichtingsverkeer. Door doelen, visies en idealen niet op voorhand af te stemmen, geraken mensen ontgoocheld. En dat voelde ik ook bij deze dame.

De boer verwerkt ook tegenslag

Toen zag ik de quote van Mandela, ‘Ik verlies niet, ik win of leer’.

Mandela heeft uiteindelijk mooie dingen gedaan in zijn leven, de apartheid aangepakt en de menselijke geest wakker geschud. Hij heeft kansen gekregen en zijn visie en levensdoelen kunnen houden en uitdragen. Maar hij heeft dit alles ook met 27 jaar gevangenis moeten betalen.

Ik hoop nu vooral dat de mensen die ontgoochelingen opliepen inzien dat ze wel geleerd hebben. Dat ze zichzelf niet verloochenden en dat ze zelfs nog meer overtuigd geraken van hun eigen missie en visie, doorheen de ontgoocheling. Ik wens hen toe dat ze zich geen verliezers voelen maar winnaars net omdat ze trouw zijn gebleven aan hun eigen idealen.

… en ploegt voort

Vandaag denk ik dus heel speciaal aan de mensen de passende grond voor hun zaden nog niet vonden.

Alles komt uiteindelijk goed, maar die tussenperiode is lastig.

Schrijven voor bewerkte grond

Voor ik teksten kan schrijven voor iemand, is het essentieel dat ik weet hoe zij hun grond bewerken en van welke plantjes de klant houdt. Pas als we elkaar begrijpen, connectie voelen, kan ik mij inleven en voor hen schrijven. Uiteindelijk schrijf je als copywriter meestal teksten waar een ander zijn naam onder zet. En dat moet juist voelen voor de klant.

Maar schrijven is daarom niet minder uitdagend voor mij. Het is boeiend om eens in de kop van een ander te kruipen.

Kwam een vrouw bij de dokter (en zijn assistente)

7 jaar heb ik psychologie gestudeerd.  7 jaar dat is langer dan een psycholoog er over doet. In mijn geval waren het bijvakken voor 3 opleidingen maar dan 7 jaar lang. Dus niet zo intens als de opleiding psychologie maar wel langer getrokken. En ik zeg nu al. Ik heb afgezien.  

Een divergent brein

Psychologie studeren, dat doet wat met een mens en zeker met deze mens en met mijn hersenen. Mijn brein pakt de realiteit zeer divergent aan. Ik leg het uit: Een brein kan convergent denken, focussen. Of aanleg hebben om divergent te denken, verbanden leggen. Wel dat van mij heeft die laatste aanleg en bij elke psychologische zelfs psychiatrische aandoening die ik moest bestuderen, ziek of gezond had ik voorbeelden uit mijn eigen leven.

Het begon al in de les. Een uur, soms twee opletten ging vaak moeilijk want in mijn hoofd zat een stem die mij onmiddellijk wees op het feit dat er indicaties waren dat ik die aandoening had. Meer nog, die stem nam mij mee naar de situatie en ik herbeleefde die alsof het NU (toen) was. Waar het hart van vol is, loopt de mond van over dus had ik de neiging om mijn buur te verstrooien of gewoon te storen met mijn voorbeelden.

Jonge mensen kunnen zich waarschijnlijk nog moeilijk een aula voorstellen waar één leraar vooraan staat en door de micro les geeft, terwijl de studenten eigenlijk doen wat ze niet laten kunnen of opletten. Dit volledig terzijde.

Psychologie studeren nam al mijn tijd in beslag

Vaak ging ik verward naar huis. Het was de tijd voor internet dus herlas ik thuis mijn nota’s of ging de aandoening opzoeken in de bibliotheek. Dit met de bedoeling meer duidelijkheid te krijgen over mijn geestelijke toestand.

Angst, bipolaire stoornis, depressie, eetstoornis,  psychose, schizofrenie, afasie, neurose of encefalitische encefalopathie, het voelde alsof ik dat allemaal had. (Die laatste aandoening is gewoon parate kennis. Ik prentte die zo hard in mijn geheugen dat ik die er nooit meer uit krijg. Als ik ooit dement ben, herhaal ik het woord nog.)  

Freud, Adler, Jung en nog veel anderen hebben er allemaal toe bijgedragen dat ik voelde dat er toch wel iets fout MOEST zijn met mij.

Ik volgde niet alleen de lessen maar ik moest de cursus nadien structureren, samenvatten, voorbeelden zoeken om indruk te maken op de examinator en blokken. En dan examens afleggen. In mijn herinnering was het examen psychologie altijd mondeling. Een kans voor de leraar om mij nog eens goed te observeren en misschien de bevestiging te krijgen dat er toch iets fout was met mij.

Ik had doorgaans ZEER goeie punten voor psychologie. Echt waar maar ik studeerde het dan ook bijzonder grondig.

Je kan alleen jezelf veranderen

Een mens moet aan zichzelf en het eigen welzijn denken en dat deed ik op de duur. Die zelfreflectie was te pijnlijk dus ging ik op een gegeven moment iedereen rondom mij analyseren. Ook daar geraakte ik vanaf. Gelukkig. Het heeft geen enkele zin om een ander te veranderen, dat kan je niet.

Intussen zijn we jaren verder en het gaat goed met mij. Vooral omdat ik gestopt ben met analyseren en ik mijn divergente brein een andere opdracht gaf; blogs en columns schrijven. Mijn hersencellen springen van vreugde nu ze alles met alles mogen verbinden, ook al heeft het weinig met elkaar te maken. Soms is het resultaat zelfs grappig.

En deze week mocht ik naar de dokter

Deze lange inleiding om tot mijn bezoek aan de dokter van deze week te komen. Ik moest op controle voor twee goedaardige tumoren die, als ze groeien, mijn hele hormoonhuishouding kunnen verwarren. Ik weet het al een paar jaar maar stelde de onderzoeken steeds uit. Zeker nadat ik deze zomer een angstaanval (zie je daar heb je het toch) kreeg tijdens een MRI-scan.  

Ik belde vorige maand een endocrinoloog. ‘Neen mevrouw, de dokter heeft een wachtlijst van meer van één jaar.’ Ze kon mij er opzetten en vroeg de reden. “Twee goedaardige tumoren”, zei ik met de nadruk op goedaardig.

Woensdag kreeg ik telefoon, ik mocht donderdag gaan. ‘De dokter neemt jou er tussen wegens de ernst van uw aandoening.’ LAP!

Vriendelijke en bekwame dokters, aan hen lag het niet

De dokter had een lieve assistente bij wie ik eerst op gesprek mocht. Ik kreeg bijzonder veel aandacht, werd ernstig genomen met al mijn klachten en voelde mij onmiddellijk veilig.

Na een dik half uur kwam de dokter binnen. Nu wil ik terloops de assistente beschrijven: Jong, slank, knap, heel verstandig maar nog in opleiding. Dus vond de dokter het nodig om heel veel uitleg te geven aan haar en ook een beetje aan mij. Ik was verplicht om te luisteren eigenlijk.  

Zij mocht daar in mijn bijzijn een soort mondeling examen afleggen. Ik wist niet dat we zoveel hormonen in ons lichaam hadden. De assistente kende ze precies ook niet allemaal. Erger was dat elk van die hormonen verantwoordelijk was voor kwaaltjes, klein en groot. Ik hoorde daar spreken over het ergste wat mij kon overkomen tot ouderdomsvlekken waarvan ik eerlijk gezegd vind dat ik er van gespaard ben gebleven. Mijn hersencellen creëerden vooral beelden bij het ergste. Ze waren het niet verleerd.

Daar is de vervelende stem weer

De stem in mijn hoofd was terug. Ik herkende heel veel van de opgesomde aandoeningen. En ik kon mij ook niet inhouden om af en toe, regelmatig zelfs, een aanvulling te laten registreren in mijn persoonlijk dossier. ‘Dat heb ik ook dokter’ . Telkens was dat zeer interessant en vuurden ze vragen op mij af om mijn probleem te ‘finetunen’. Het was heel belangrijk om zoveel als mogelijk te detecteren via het bloedonderzoek, anders moest ik terug onder de MRI. Dat argument gaf de doorslag om naar eerlijkheid te antwoorden.

Kwam een vrouw buiten bij de dokter

Ik voelde mij gezond toen ik binnen ging. Dat was veel minder toen ik het ziekenhuis verliet. Ik  bedankte de dokter en de assistente voor de goede zorgen. Maar ik zal vooral heel blij zijn als alle onderzoeken achter de rug zijn en ik gewoon mag horen dat de twee goedaardige tumoren verder GEEN ENKELE invloed hebben. Op niets.

Ik ben nog niets gaan opzoeken deze keer. Ik wil mezelf niet bang maken. Maar net stuurde iemand mij muziek door die de pijnappelklier ondersteunt in haar werking. Mooie rustgevende muziek, ik stapte 5000 stappen terwijl ik er naar luisterde. Maar met mijn pijnappelklier is niets mis, voor zover ik weet. Voor alle zekerheid vroeg ik de lieve dame of ze geen muziek had die ‘mijn klieren’ ondersteunt. Je weet nooit.

Die dokters denken ook niet aan alles als ze een therapie voorschrijven. En als ze de volgende keer nog eens zoveel vragen stellen, kan ik misschien muziektherapie voorstellen. Alles beter dan een MRI.  

Verhalen vertellen, dat is wat ik doe

Mag ik heel kort het verhaal van mijn chou chou Trevor Noah vertellen?  

Hij is intelligent en grappig en aan de dans van heel veel miserie ontsprongen.

Je kent hem NOG niet? YouTube eens! Daar krijg je geen spijt van.  

Zijn verhaal: Hij is geboren in Zuid-Afrika ten tijde van de APARTHEID. Door zijn afkomst, een zwarte moeder en een blanke vader, was zijn geboorte onwettig. Hij was een misdaad op zich, mocht niet naast mama lopen, niet naast papa, moest zich als kind constant schuil houden. In eenzaamheid las hij boeken en verzon prettige verhalen. En dat zorgde ervoor dat hij eerst komiek en dan presentator werd.

Ik en velen met mij hebben ongelooflijk veel respect voor mensen die op eigen kracht succesvol hun talenten hebben ontwikkeld. Iedereen houdt van moedige verhalen.  

Want verhalen vergeten we niet, onze hersenen zijn zot van verhalen. Wat is het succes van de bijbel denk je?

Goeie storytelling is belangrijk

  • Om te laten weten aan klanten, aan de wereld, waarom jij doet wat je doet.
  • Om iemand waarde te geven bij een afscheid of op een feest.  
  • Om je kenbaar te maken aan je klanten zodat ze weten wie je echt bent.
  • Om je verhaal neer te schrijven op je website. Je naam alleen vergeten ze.
  • Om aan mensen te laten weten waarom ze belangrijk zijn voor jou. Wat een prachtig cadeau!
  • Om goede brieven vol herinneringen te schrijven.

Door iemands verhaal te vertellen, geef je waarde, zelfrespect, herinneringen, vreugde, fierheid, een verleden en een toekomst.

En ik help jou graag met jouw verhaal

En als je twijfelt aan de vorm van het verhaal, wil ik je graag verder helpen. Storytelling, dat is wat ik doe.

Trevor Noah is net als iedereen fier op zijn verhaal. Hij is NU de presentator van de The Daily Show. In zijn allereerste show startte hij met de woorden: “Toen ik in het stoffige Zuid-Afrika woonde, waren er twee dingen die ik me nooit had kunnen voorstellen; een indoor toilet en gastheer mogen zijn van een dagelijkse show in Amerika”.

Zie je, zijn verhaal in één zin. Eén zin die er voor zorgde dat mensen meer wilden weten van die man.  

Weet je, mensen willen ook meer weten over jou. Want mensen spiegelen zich graag aan anderen. En jij bent boeiend.

Klasse!

Klassebakken

Ik lees enorm graag boeken van en over sterke vrouwen. Liefst nog autobiografieën. Eens je de biografie van iemand las, weet je ook waar die persoon voor staat en bekijk je haar werk met een andere bril.

Elisabeth Gilbert

Mijn eerste klassebak is Elisabeth Gilbert. Ze schrijft redelijk autobiografisch in ‘Eat, pray, love’ en ook in ‘Big Magic’. In dat laatste boek vertelt ze hoe het verhaal ‘Het hart van alle dingen’ tot stand kwam. Ik kon mij levendig voorstellen hoe de auteur zich voelde toen ze het verhaal schreef.

Het citaat dat twee keer opduikt in het boek, maakt mij vrolijk en is voor mij het summum van dankbaarheid. Als we niets meer hebben, hebben we de aarde nog.

Een cadeautje voor Ursula von der Leyen om die TWEE mannen de volgende keer een koekje van eigen deeg te geven. 😉😉😉

Stel je voor dat ze zich gewoon op de grond had gezet in plaats van braafjes plaats te nemen op die sofa. Wat dan??? Laat je fantasie maar werken.

Tina Turner

Ik ben altijd fan geweest van ‘Tante Tina’ zoals we haar noemden. In 1996, zwanger van onze jongste dochter, waren we erbij in Gent. Ik dacht toen dat ik er ZO wou uitzien op haar leeftijd. Nu ben ik zelf ouder dan zij toen.

Ze wordt dit jaar 82. Schreef recent een boek over de krachten die zij vond om haar leven te maken tot wat en wie ze nu is. ‘Geluk staat je goed’. Ze zoekt en vindt sterkte in het boeddhisme.

Niet zo zeer de muziek dreef haar verder maar haar innerlijke kracht. Ook al heb je niets met deze filosofie, het is een prachtig en vlot leesbaar boek en een steun in de rug voor iedereen.

Tina STOND daar op dat podium als haar stralende zelf omdat ze daar WOU staan en een voorbeeld WOU zijn.

Met dit boek wil ze mensen sterker maken, haar lessen doorgeven.

Haar droom was ooit om leerkracht te worden en nu voelt ze zich een beetje ‘a teacher’. Ze neemt nog regelmatig fantastisch mooie muziek op met andere hele mooie stemmen, ‘Beyond’.

De moeite waard om eens te googelen. Geniet er van.

Diane von Fürstenberg DvF

Mijn derde klassebak kende ik alleen van de ‘mooie maar prijzige wikkeljurken’. Die uiteindelijk zeer ecologisch zijn want het model gaat al mee van in de jaren 70 en zelfs bij een kilootje meer, past hij nog. (Trouwens de mode van de jaren 70 komt terug. Dat wordt vechten voor die vintagejurk van bomma.)

Dat zij een bevlogen vrouw was, daar was ik mij niet van bewust. Tot ik deze week een quote van haar las.

Ze aanvaardt haar leeftijd. Ze is blij dat ze ouder mag worden. Nu is ze 74 en springlevend. Runt haar zaken in voor- en tegenspoed en schreef onlangs nog een boek waarin ze sterk advies (vooral voor vrouwen) de wereld instuurt.

Ze schreef ‘aanvaard je leeftijd, het is het bewijs dat je leefde’ bij een foto van zichzelf in badpak op INSTA.

In badpak? Ga ik nu niet direct doen.

Maar de quote treft mij wel. Ik voel mij niet oud maar de leeftijd liegt niet.

Daarom, dankbaar voor mijn leeftijd, mijn ervaring, dat ik hier nog wel en gezond mag zijn.

En columns mag schrijven voor jullie.

Diane DvF

De iconische wikkeljurk voor het leven

Diane von Fürstenberg, DvF, Belgische en modeontwerper ontwierp in 1974 de iconische wikkeljurk. Het model is vandaag nog steeds te koop. Een koop voor het leven dus, nooit uit de mode. Ecologisch.

Ik heb er één. ‘De wikkeljurk is zo praktisch dat je er nog in kan, zelfs al krijg je door de jaren een maatje meer’, zeggen ze. Ik heb intussen meer dan dat éne maatje meer, de jurk spant echt. Ik zal hard op mijn tanden moeten bijten om die jurk van Diane terug te kunnen dragen.

Maar ik vind hem mooi en tijdloos. Ik ben er heel blij mee en doe hem niet weg NOOIT. Ooit... draag ik hem terug. Ziezo weer een extra motivatie om die paaseieren NIET op te eten.

Wat dragen zakenvrouwen in België?

Ik herinner mij het zalige moment dat Isabelle Geeroms en ik de winkel van DvF in Boston binnen stapten.

Wij, in short en op wandelsneakers, kregen onmiddellijk aandacht. De verkoopster vroeg of ondernemende vrouwen in België DvF konden dragen. Voor ons kan dat natuurlijk. Als ik zag hoe mijn dochter binnen haar Amerikaans bedrijf gekleed moest gaan, in broek- of rokpak of gewoon mannelijk met een kleine vrouwelijke touch, dacht ik wel dat er in Amerika nog werk was. Bij ons zit dat goed, denk ik. Hoewel. Het valt mij telkens wel op dat koninginnen en ik hou vooral Maxima voor ogen (klassebak en ja ik kijk voor haar wekelijks naar Blauw Bloed) een pak toffer gekleed gaan dan de vrouwen die zelf een officiële functie bekleden.

Dagelijks stuurt DvF een boodschap uit

Sedert twee weken stuur ik elke dag een quote de wereld in. Quotes uit boeken die ik las/lees, zinnen waar ik spontaan mijn wenkbrauwen bij fronste, zinnen waar ik een eigen verhaal bij had, citaten die mij aan situaties deden denken of minstens herkenbaar waren voor mij.

En vandaag lees ik dat Diane vF dat ook doet. Ze reikt mensen dagelijks een tip of een inzicht aan.

Uiteindelijk is dat een kleine moeite en met potentieel grote gevolgen voor de ontvangers. Wie weet wat er met je gebeurt als je NET op DAT moment DIE woorden nodig hebt en ze krijgt? Ze stuurt ook mails om mensen samen te brengen. Dan kan het zijn dat je NET op DAT moment DIE persoon nodig had.

Synchroniciteit en magie

Diane zorgt voor synchroniciteit maar kan vooraf niet bepalen wat haar doel is noch wat de gevolgen kunnen zijn.

Eigenlijk is dat een vorm van magie. Ze stuurt rimpeltjes uit en het kunnen – of kunnen niet- grote golven worden waar een ander met plezier kan op surfen. In haar geval aan de andere kant van de wereld.

Ze probeert de wereld ten goede te veranderen en weet je, we leren haar daardoor beter kennen. En mijn jurk (ik kocht hem in de solden) krijgt voor mij NOG meer waarde. Meer nog, ik ben bereid om die paaseieren aan mijn moeder te geven. Daarmee spaar ik ook de tandjes van de kleinkinderen want zij mochten al op 3 plaatsen rapen.

Deugd door het verhaal van een ander

Als je je herkent in het verhaal van een ander, doet dat deugd. De quotes die ik dagelijks opschrijf en deel op facebook, instagram en deze blog zijn meestal ‘levendevers‘ (West-Vlaams voor echt vers.) Vaak vind ik ze de morgen zelf tijdens mijn dagelijks ritueel om 10 minuten te lezen of lukraak een boek uit kast te nemen.

Ze kwamen als het ware naar mij toe om ze te delen.

Dat is magie en het maakt mij gelukkig. Delen maakt gelukkig.

En DvF schreef ook nog een nieuw boek: ‘Own it’. Het is al besteld, cadeautje aan mezelf.

Lieve groet en geniet van woorden,

Lucrèce

Feesten zonder ons lievelingskind

Als prins Philip ook maar iets weg had van hoe hij in ‘The crown’ werd voorgesteld, dan moet dat een zeer aangename man geweest zijn.

Lucrèce Matthijs schrijft Luc-RAAK

Toen ik de laatste coronamaatregelen vernam over de weinige, bijna geen, slechts één extra contact per gezin, moest ik aan het gesprek tussen The Queen en Margareth Tacher denken in het vierde seizoen van The Crown.

Thatcher vertelde Elisabeth dat haar zoon vermist was in de rally Parijs-Dakar. Ze benadrukte daarbij dat het over haar lievelingskind ging. The Queen was geschokt door die uitspraak en vertelde dat verontwaardigd tegen haar man Prins Philip. Hij reageerde heel laconiek dat iedereen een lievelingskind had. Hij ook, prinses Anne. The Queen hield vol dat zij dat niet had en nodigde onmiddellijk haar vier kinderen uit voor een individuele chat of een etentje. Zo hoorde ze, en ze viel volledig uit de lucht, over de huwelijksproblemen van haar twee oudste en de pesterijen die de jongste moest doorstaan als prins.

Ideaal voor een me-vakantie.

The Crown seizoen 4, aan aanrader luc-raak.be

Het voorval zette…

View original post 636 woorden meer

Acht Aardige Aannames

Benieuwd welke quotes mij deze week raakten?

Deze inzichten kwamen deze week naar mij toe. Uitspraken die mij raken, hebben ergens al wortels in mijn leven, in mijn denken, in mijn voelen. Daarom vallen ze mij op.

Ik pluk ze NIET lukraak van het internet. Ze staan wel in de boeken die naast mijn bed liggen, in de boekenkast of op mijn e-reader staan. (Dank U Piet voor dit kerstcadeau.)

Ze komen luc-raak naar mij toe. Luc-raak staat voor mij voor geluk (luck) en geraaktheid.

Een geluk dat ze mij raakten.

Vinden ze jou ook?

Geniet er van. Je mag ze gebruiken als jij jezelf of iemand iets wil vertellen.

  1. ANDEREN MAKEN ZICH NIET DRUK OVER JOU
http://www.luc-raak.be

Ik herinner mij een summerschool in De Provence. Een cursus over zelfrealisatie of zo iets. Ik ken het onderwerp niet meer maar weet wel nog dat ik mij een jong veulen op kamp voelde. Als 40 er.

Op een avond zei onze leraar heel beslist dat we ons NOOIT mochten afvragen wat anderen van ons denken. ‘Mensen zijn enkel bezig met zichzelf’.

WAAW dat kwam op dat moment binnen. Ik heb deze wijsheid vaak doorgegeven aan onze kinderen, jonge collega’s en vriendinnen. En kijk. Wie schrijft nu eens net hetzelfde? Deze fantastische schrijfster en klassebak Elisabeth Gilbert.

In haar boek BIG MAGIC maakt ze korte metten met uitvluchten. Het zijn uiteindelijk gewoon beperkende overtuigingen die ons afhouden van onze zelfexpressie en te zijn wie we ECHT zijn.

Eens je het juk van ‘de mensen zullen zeggen’ van je afgooit, ga je een pak rustiger door het leven.

Hoopvolle paasgedachte. De verrijzenis van jezelf in deze paastijd.

2. JE HART VOLGEN IS MOEDIG

http://www.luc-raak.be

‘Je hart volgen’, een wijze raad die ik niet kreeg van mijn ouders maar die ik al vaak aan mijn kinderen gaf. Om je hart te volgen moet je heel dicht bij je gevoel komen. En toen mijn generatie klein/ jong was, werd er minder/niet? over gevoelens gepraat.

Nu wel, ook in de scholen.

Hopelijk voelen meer en meer mensen wat hun ware ik wil. Wat hen echt gelukkig maakt.

Door de pandemie zijn we meer op onszelf en onze heel dichte omgeving aangewezen en ik voel nu dat ik veel meer van de stilte hou dan ik ooit had gedacht/ gevoeld. Het zal moed vragen om deze stilte te blijven opzoeken.

En jij? Ontdekte jij iets wat je nu meer waardeert? Ben jij je hart meer gaan volgen?

Weet je nu al wat je zeker NOOIT meer wil in het nieuwe normaal?

3. OCHTENDRITUELEN ZORGEN VOOR EEN KRACHTIGE START

http://www.luc-raak.be

De ‘Miracle Morning’ is een ochtendritueel van een uur. ik hou vol. Ik ga nog niet om 5 uur ’s morgens aan de slag maar ik doe het voor 8 uur ’s morgens. En ik wil het blijven doen want het voelt goed.

Het ritueel, S.A.V.E.R.S.

  • tien minuten Stilte – meditatie
  • tien minuten Affirmaties zeggen tegen jezelf
  • tien minuten Visualisaties
  • tien minuten Excersise – beweging
  • tien minuten Reading – lezen
  • tien minuten Schrijven

Maar als dit toch te vroeg is is voor jou, heb ik een andere fantastische tip.

Ik had een heerlijke tijd met de ‘Morning Rituals’ van Prana Selfcoaching.

Rustgevend, hoopgevend, humoristisch, veel tips om meer energie te krijgen en unieke wijsheden.

zalig momentje voor jezelf en een zachte toegang tot meditatie.

Twintig minuten per dag die echt een verschil maken.

4. BRENG JE ONDERBEWUSTZIJN NIET OP IDEEEN (die jou niet dienen)

Tussen de vele woorden in dit prachtige boek van E. Gilbert, vond ik deze zin.

Totaal uit de context? Of toch weer niet.

De zin deed me denken aan een chatgesprek dat ik een paar weken geleden had met een heel enthousiaste, dynamische, idealistische, energieke dame boordevol ideeën en een agenda vol projecten.

Tot ze vorige zomer ernstig ziek werd.

Met dezelfde gedrevenheid doorstaat ze haar ziekte en ondergaat ze de vele zware behandelingen.
‘Ik kreeg alles wat ik vroeg’ zei ze. ‘Ik was zo moe en ik vroeg rust. En ik twijfelde om mijn haar kort te laten knippen.’

Nu heb ik beide.

Let op met wat je vraagt want soms krijg het op een manier die je niet wil.

Sterkte H., in gedachten bij jou.

5. TOEVAL BRENGT ONS SAMEN OF NET NIET

http://www.luc-raak.be

De zin komt uit het lied ‘Toeval’ op de laatste cd van Rob de Nijs.

Ze herinnert mij aan het boek van Franco Ferrucci ‘De nacht van de tiende maan’. Hij beschrijft daarin alle kansen die zijn vader en moeder hadden om elkaar te ontmoeten en dat NET NIET deden.

Dat boek mocht duren en duren want eens ze elkaar ontmoetten was het imaginaire avontuur voorbij. Romantische films eindigen met een huwelijk. Dat boek eindigt uiteindelijk met het moment dat ze elkaar vonden. En hij geboren kon worden.

Al die net-niet-momenten vond ik fantastisch.

En daar gaat het lied Toeval ook over.

Belinda Meuldijk schreef het. Misschien ging het over hun eigen net-niet voor altijd -relatie.

Laat ons dromen…Tijd om het boek van Ferrucci te herlezen.

6. ADEM DIEP en laat je inspireren

Met een hoofd vol inspiratie ben je nooit alleen.
Waar je die kan vinden? In de stilte van een bos, langs onze rustige Vlaamse wegen, bij het haardvuur, op wandel met een goeie regenjekker, …
Zelfs in de hoek van een tearoom of in een overvolle trein.
Als het stil is in jezelf, dan pik je de adem van het universum op.
Zo werkt dat bij mij.
En vaak is zaterdag, na een drukke werkweek, de dag waarop ik bezoek krijg van mijn inspiratie.

7. KOPPIGE WEZENS GENEREREN MEER LIKES

Ik vond een aangrijpende waarheid in de weekendbijlage van de krant. Eentje om bij stil te staan.

Hier in huis loopt een rosse kat die we gewoon POES noemen. We probeerden eerst een andere naam maar die bekte niet. Dus gewoon POES.

ALS hij reageert, DAN is het op POEOES.

“De kat heeft zich niet laten domesticeren, in tegenstelling tot de hond” zegt de dierendokter. Maar blijft zijn koppige, eigenzinnige zelf en doet wat hij wil. Ook al waardeert hij zijn huisgenoten. (troost)

Toch zie ik enorm veel likes bij foto’s van poezen. We adoreren die beestjes ondanks hun karakter. 🙃😀 Zou een beetje meer koppigheid en eigenzinnigheid voor mensen ook een kleeffactor zijn? Of hebben we daar een pels voor nodig?😉

8. LUC-RAAK, daar sta ik voor

Momenteel werk ik verder aan mijn website http://www.luc-raak.be. Voorlopig kom je nog op deze blog terecht als je http://www.luc-raak.be intikt.

En ik volg een (zoveelste) opleiding om mijn missie en visie om te zetten in concrete acties. Ik erken stimulerende overtuigingen en ontkracht de beperkende. Ik verken een boeiende wereld, binnen en buiten mezelf.

Schrijven is de job van mijn leven, het brengt mij creativiteit en heel veel arbeidsvreugde. En dat is wat ik volgend jaar voltijds ga doen.

De naam luc-raak wil ik waardig uitdragen in mijn teksten en content.

Mijn dochter Anna sprak de naam lukraak uit en ik zei intuïtief of even lukraak ‘Ja! Dat is ‘m’.

Luc (van Lucrèce natuurlijk) staat voor geluk (luck). Het is dat tikkeltje speelsheid, relativering dat ik altijd had en heb en dat in mijn schrijfsels, mijn speeches, mijn blogs, mijn columns en mijn content tot uiting komt. Mensen wijzen mij daarop en dat maakt mij echt gelukkig.

Natuurlijk moet dat tot uiting komen in die website (nu nog in opbouw).

Raak staat voor de ernst in mij. Woorden moeten treffen, raken, de juiste zijn. We willen de pijl steeds midden in de roos. Zo moet dat ook met woorden. Verkeerde woorden ondermijnen de boodschap. En creatief schrijven is in alle ernst schrappen en herschrijven.

Luc-raak of lukraak is ook een beetje ik, een intuïtief mens. ‘Intuïtie is een menselijke activiteit die verbonden is met kennis en manifesteert zich bij het oplossen van problemen‘, zegt de wetenschap.

Zo werkt dat bij mij ook. Eerst komt het idee, dan het onderzoek en dan besef ik de waarde ervan. Door de jaren ben ik op mijn intuïtie gaan betrouwen en weet ik dat als iets lukraak binnen komt, dat geen toeval is maar een combinatie van kennis, gevoel en inzicht.

Luc-raak. Daar sta ik voor!

Quotes, de brug tussen ons

Vorige week was ik wel heel erg gericht op goeie quotes. Quotes die mij opvielen, die ik hoorde op tv, die ik las in een boek. De bron van de quotes plaats ik altijd onder de quote. Tenzij het een eigen hersenspinsel is natuurlijk.

Aan de quotes kan je zien welke boeken momenteel op mijn nachtkastje liggen of op mijn e-book staan.

Alle quotes hebben mij geraakt of zochten en vonden mij zoals Elisabeth Gilbert schreef in haar boek BIG MAGIC.

Onder de quotes staat wat meer uitleg.

Als ze jou ook raken, laat het weten.

Dan vinden we elkaar.

Geniet er van. Je mag ze zeker ook gebruiken.

Lieve groet

Lucrèce

Voor al wie dacht dat deze kranige tante enkel nog ligt te zonnen in haar mooie tuin in Küsnacht.
Je hebt het mis.
Ze zingt nog heel veel en schreef in 2020 dit prachtige boek.
Een geschenk voor jezelf en je beste vriend of vriendin.

.

Quote uit een lied van de zanger.
Ik hoorde de zin in ‘Liefde voor muziek’
Het is een bemoedigende zin, vaak nuttig.

De rust die de zanger uitstraalt is iets waar ik alleen kan van dromen.

Maar ik blijf dromen en oefenen natuurlijk.

Om mezelf fit te houden over wat goeie marketing is,
lees en herlees ik vaak het boek van deze wijze en grappige man.

En we kennen allemaal wel mensen die denken dat de evenaar door hun eigen gat loopt.

Of die denken, net als de haan, dat de zon opkomt omdat zij kraaien.

Het is eventjes geleden dat ik dit boek las van Jef Staes.

Maar toen ik deze week vaststelde dat mensen ervan afzien om verantwoordelijkheid te dragen,

en om de consequenties van die verantwoordelijkheid op zich te nemen, werd ik kwaad.

Verantwoordelijkheid nemen hoort bij volwassen worden. Bij de vrijheid waar ik altijd al zo hard naar verlangde.

Enkel schapen met een hek om zich heen, nemen geen verantwoordelijkheid.

De boer zorgt voor hen.

We willen zelf kunnen denken en beslissen toch? Vrij zijn.

Rob De Nijs stopt er mee.

De man met de prachtige stem en de fantastisch mooie teksten.

Ik kreeg het boek en de nieuwe cd in ruil voor mijn ticket

want waarschijnlijk gaat het afscheidsconcert niet meer door.

Zo jammer.

Maar zijn laatste liedjes zijn heel mooi. Daar zitten pareltjes tussen.

Dit maakte ik op 1 april. Het is een boodschap van God. Elke week krijg ik een boodschap van Hem.

Iets Amerikaans. Ooit zelf ingetekend. Wanneer? Geen idee.

Maar ik lees de boodschappen, net zoals je in de metro op de trein (waar is de tijd?) je horoscoop leest. God stuurt altijd mooie boodschappen.

Dit is een een schot in de roos want ze past perfect. Ik schrijf graag, dat is de creatieve vorm waarin ik mijn ‘ziel’ laat spelen. De boodschap is zo mooi en universeel want iedereen heeft wel iets waar hij/zij zich creatief mee uit. En wat je ziel laat spelen. Moraal van het verhaal: SPELEN MAG VAN GOD. Is mij ooit anders verteld.

Pasen haalt iets meligs in mij boven. Ik haalde een bronzen kunstwerk uit de stolp en plaatste er drie kuikentjes onder.

Zie je mij in de weerkaatsing van het glas terwijl ik met mijn GSM een foto maak?

Weet je die kuikentjes maakten mij heel gelukkig. De bloemen en de kaarsjes ook. Altijd.

Ik wens jou een ‘Miracle Morning’

Hoorde jij al van de 5 o’clock-club?

Dat zijn mensen die elke morgen op hetzelfde uur opstaan, om 5 uur en nadien een 6-tal rituelen doen om uiteindelijk de dag fit en met volle goesting door te komen.

Ik herinner mij in deze context de naam van Richard Branson. Mooi, rijk, verstandig en still good looking.

En ja, ik probeerde het ritueel uit. Zeker 2 keer.

VOOR corona en VOOR het vast thuiskantoor, had ik elke dag een ander uur om te vertrekken naar het werk. Knap vervelend om rituelen op te bouwen en aan te houden. Dus het bleef bij deze twee keer. Hoewel ik wist dat het deugd deed.

Lees dat boek en doe het!

Recent hoorde ik over het boek Miracle Morning van Hal Elrod, 6 Gewoonten om je leven succesvoller te maken voor 8 uur. In verschillende praat- en werkgroepen waar ik deel van uitmaak, vertelde iemand van haar (ja vooral vrouwen) fantastische resultaten bij deze rituelen. Een collega copywriter haalde het enkele weken later ook aan. Dit voelt als synchroniciteit. DAT is het boek dat ik MOET lezen.

En toen ik bericht kreeg dat het e-book een paaskoopje was in de Nederlandse winkel van ons allemaal, had ik geen reden maar om het te negeren.

Voor 8 uur … mmmm. Tussen 7 en 8 zag ik het misschien zitten. Dus bestelde ik er één voor mezelf en gaf het onmiddellijk door aan een mogelijke running mate. Want partners in crime heb ik nodig om mij te stimuleren, te motiveren, desnoods uit mijn bed te bellen.

Lees het boek

Ik startte met het boek te lezen maar nam het nog niet volledig door. En deze morgen startte ik ook met het ritueel om 7 uur.

Dat is voor 8 uur maar volgens wat ik nu al las, is dat eigenlijk te laat. Ik ga daarmee geen wereldschokkende veranderingen bij mezelf teweeg brengen. Morgen is er terug een morgen om het beter te doen.

Doe het

Miracle Morning Hal Elrod

Het ritueel, S.A.V.E.R.S.

  • tien minuten Stilte – meditatie
  • tien minuten Affirmaties zeggen tegen jezelf
  • tien minuten Visualisaties
  • tien minuten Excersise – beweging
  • tien minuten Reading – lezen
  • tien minuten Schrijven

Wat en hoe ik het deed

Ik startte om 7 uur. Een goed begin maar niet goed genoeg, ik weet het.

Ik begon met 10 minuten allerlei yogaoefeningen en echt waar. Daar stroomt de energie echt wel van door je lijf. Dit wil ik zeker terug elke morgen doen. Door het thuiswerken heb ik dit deel van mijn ochtendritueel sterk verwaarloosd. En ik voel met echt stijf. Dus dit is een noodzaak.

Daarna deed ik mijn dagelijkse meditatie van Vishen Lakhiani. Hij begeleidt mij al 5 jaar elke morgen de dag in. Het is een combinatie van meditatie en visualisatie. Voor vandaag moet dit volstaan want 10 minuten visualiseren is nieuw voor mij. Daar moest ik dus even over nadenken en dat deed ik terwijl ik schreef.

Als affirmatie koos ik voor een begeleiding naar laag alfa, het niveau waarop we ontvankelijk zijn voor creatieve ideeën en suggesties van PRANA SELFCOACHING. Ik werkte aan een sterk stimulerende en ondersteunende overtuiging om mijn dag te starten.

En als laatste les ik nog even verder in het boek ‘Miracle Morning’

Ik sprong met plezier in mijn douche en zat met de glimlach aan het ontbijt. En nu is dit blogje al bijna volledig klaar. Ik zit hier fris en monter en straks bezoeken we het museum van Paul Delvaux. Ook een vorm van meditatie en inspiratie voor mij.

Wat ik nog kan en MOET veranderen

Stel, dat ik toch om 5 uur gestart was? Om kwart na 6 onder de douche stond, om half 7 aan de ontbijttafel. Dan was mijn dag om 7 uur gestart en niet om 9 uur zoals nu.

Dan had ik die instagramcursus grondig kunnen doornemen, de teksten voor mijn website kunnen optimaliseren en was ik misschien eindelijk kunnen beginnen aan dat e-book dat in mijn hoofd wel maar op papier nog geen vorm heeft.

Mijn vraag: Heb jij zin om mee te doen? Ik denk/voel dat het de moeite waard is.

Vandaag is het voor mij alvast een schitterende morgen.

De auteur zegt dat je door het ritueel elke dag het gevoel hebt dat het Kerstmis is. Dat hoeft niet echt maar ik hou wel van productieve dagen.

En daar ga ik voor.

Ga jij mee?

Als je kinderen verplicht om naar de actualiteit te luisteren, dan kan dat hun mentale gezondheid schaden

Dat ze de leerlingen elke dag naar het nieuws laten kijken en dat ze daar doorheen de school een gradatie in steken. Dat de ene klas een actualiteitenquiz maakte en in een andere klas brachten leerlingen de actualiteit onder de vorm van een interview. Oudere leerlingen mochten een spreekbeurt maken met een PowerPoint en andere multimedia. En dat doen ze ELKE WEEK.

ELKE WEEK ACTUALITEIT, joepie

Aan de andere kant van mijn scherm zitten enthousiaste leerkrachten te vertellen over hoe ze leerlingen enthousiast maken voor de actualiteit.

“Boeiend” zeg ik, terwijl mijn maag keert. Door mijn hoofd flits: ‘Kinderen van 8-9 jaar nu verplichten om naar het nieuws te luisteren? Is dat geen kindermishandeling?’ Maar ik zeg er niets over. Ik lijd in stilte.

De jongste kinderen keken naar Karrewiet. Ik ben geen ervaringsdeskundige over Karrewiet, mijn kinderen zijn te oud en de kleinkinderen blijven in hun kot maar ik hoop dat dat beter is dan het gewone nieuws.

Maar echt, kinderen verplichten om NU naar het nieuws te kijken, ik zou het niet doen. Meer nog, ik doe het zelf nog amper.

Soms neem ik alle moed in handen en zet aarzelend de tv aan.

REPORTERS ZIJN ALS DE BOZE STIEFMOEDER VAN SNEEUWWITJE

En dan denk ik aan onze jongste dochter en de film ‘Sneeuwwitje’. Anna was zot van de film maar een aantal fragmenten kon ze emotioneel niet aan. De fragmenten met de boze stiefmoeder.

Dan verstopte ze zich achter de kast. Dicht genoeg om toch nog te horen wanneer de sfeer in de film omsloeg, ver genoeg om al de gruwel die een moeder haar kind kan aandoen niet op haar netvlies te krijgen en om haar trommelvliezen niet te beschadigen.

Het scheelt niet veel met de manier waarop ik naar het nieuws kijk. Ik kruip niet achter de kast want ik heb het voordeel dat er nu een pauzeknop is en dat ik meester ben over de uitknop. Als ik alleen thuis ben. Dit is trouwens één van de redenen waarom ik liever alleen naar het nieuws kijk. Mijn huisband is dapper, hij kijkt nog elke dag.

DE VOORBEELDFUNCTIE VAN? VAN WIE EIGENLIJK?

Mag het nieuws wat boeiender? Luc-raak.be

Ik dacht dat het nieuws een voorbeeldfunctie had. En zeker als en nu kinderen verplicht worden om ernaar te kijken. Ik denk echter niet dat de op sensatie beruste reporters zich daar bewust van zijn. Ik geef een voorbeeld. Onze minister van Onderwijs heeft deze week met hand en tand gevochten en het gevecht verloren om de scholen open te houden.

Wat zie ik op het nieuws? Een journalist interpelleert Jan Jambon stappend op trappen. Zijn vraag: ”Of er nu een barst dreigt te komen in de samenwerking met de minister van Onderwijs en in de Vlaamse regering?” Jan Jambon antwoordt dat dit niet aan de orde is want dat Ben één van zijn beste vrienden is. De journalist kreeg niet te horen dat er een barst was, had niet genoeg sensatie, scoorde niet en stelde de vraag opnieuw waarop Jambon een gelijkaardig antwoord geeft.

Ergens in Vlaanderen…

“Emiel, ik zag dat jij op de speelplaats van mening verschilde met Mo, kunnen jullie nog wel door één deur? “

“Juf, dat was geen ruzie, dat was een meningsverschil. Ik wou voetballen en hij wou handbal en ik heb deze keer voor handbal gekozen.”

“Ja maar Emiel, het kan toch niet dat jullie in dezelfde klas zitten en dat jullie van mening verschillen?”

“Juf, Mo is al jaren mijn beste vriend, daar gaat niets aan veranderen.”

En dan haast Emiel zich vlug naar de toiletten. Het is zijn enige uitweg om af te zijn van de leerkracht die nog veel meer zin heeft om dieper op de kwestie in te gaan, een schuldige te zoeken en een groots overleg te organiseren met het CLB. Waar zij zijn dan kan scoren.

Wat gebeurt er bij een kind van 10? Hoe groot de vriendschap ook mag zijn, er komt een deuk. Zeker weten.

En die leerkracht verdient ontslag, op staande voet. Dat is PESTEN.

Gelukkig focussen leerkrachten zich op samenwerking en opvoeding.

LIEGEN MAG OP TV

Deze zonnige zaterdagmorgen stond ik vroeg op voor een wandeling, een tasje koffie en een heerlijk gezond ontbijt. Intussen keek ik nog even naar ‘De afspraak op vrijdag’. Ik ben fan van Yvan De Vadder omdat hij zijn gasten laat uitspreken. Tot voor kort had ik elke vrijdag een afspraak met deze ‘beleefde journalist’.

Drie vrouwen aan tafel. Goed. Waarvan één Franstalige die Nederlands praat. Nog beter. Wijze vrouw trouwens. Dat is een vooruitgang. Ze lijken een rustig en begripvol gesprek op te bouwen Tot ik plots één van de drie een flagrante leugen hoor vertellen over democratie en wat democratische partijen zijn.

En Yvan, sorry, daar was jij te beleefd. Soms moet je als moderator wel ingrijpen. We willen toch niet dat onze kinderen leugens voor waarheid nemen of dat ze zien dat mensen op tv met de glimlach op het gezicht anderen een dolk in de rug steken en dat ze niet worden tegengesproken?

Want wij leren onze kinderen op school dat ze niet mogen liegen.

En, er is voor de leerlingen een eindterm over democratie. Als er op tv dergelijke flagrante leugens verteld worden, dan hebben onze leerlingen niets aan een duidingsprogramma.

En we willen niet. We willen van onze leerlingen mondige, ruimdenkende, creatieve, vriendelijke, beleefde, weerbare mensen maken met een breed zicht op de wereld.

DE WERELD?

Komt de wereld nog aan bod in het nieuws? Hoe zit het met de pandemie aan de andere kant  van de aardbol? Hoe redden mensen het daar? Hoe zoeken mensen positief en eensgezind naar oplossingen om samen de pandemie door te komen? Gaan leerlingen in andere landen nu naar school en vooral wat veranderde er in dat ene jaar dat we nu achter de rug hebben? Wat willen we van deze pandemie onthouden en wat willen we nadien zo vlug mogelijk vergeten?

Waarom komen er geen gezondheidstips in het nieuws nu we weten dat een goed immuunsysteem de basis is voor een goede gezondheid en een joker tegen CORONA?

HET INTERNET IS BOEIENDER EN VEEL POSITIEVER

Neen, dat horen we niet op het nieuws maar het staat wel op het internet. Dagelijks worden interessante en boeiende online gratis masterclasses gegeven om ons te lokken naar een aanbod dat dan wel betalend is. Misschien is dat een positieve evolutie want sommige cursussen zijn echt wel goed en bieden voor veel mensen een oplossing. Maar dat is niet het onderwerp van de spreekbeurt die deze kinderen wekelijks moeten geven op school.

Neen, al die computertijd is niet goed voor onze kinderen en zeker niet voor jonge hersenen die nog tot ontwikkeling moeten komen. Maar als wij leerlingen interesse willen doen krijgen in de politiek en de actualiteit, gaan onze radio- en tv-zenders een tandje moeten bijsteken.

HET IS VAN MIJN HART

Ik heb het eens gezegd. Proficiat aan de scholen die kinderen opvoeden tot stevige volwassenen. Maar ik vrees dat ze daartoe andere kanalen zullen moeten aanboren want het nieuws dat ze op tv zien en in de kranten is vaak te saai, te negatief en zet zelfs aan tot verkeerd en wangedrag.

Dus openbare omroep, laat die 4 stippen achterwege en denk aan onze kinderen. Zij moeten ELKE DAG VAN DE WEEK naar jullie luisteren.

En denk aan mij, ik zou ook graag terug naar het nieuws kijken zonder maagpijn.