Klassebakken

Ik lees enorm graag boeken van en over sterke vrouwen. Liefs nog autobiografieën. Eens je de biografie van iemand las, weet je ook waar die persoon voor staat en bekijk je haar werk met een andere bril.

Elisabeth Gilbert

Mijn eerste klassebak is Elisabeth Gilbert. Ze schrijft redelijk autobiografisch in ‘Eat, pray, love’ en ook in ‘Big Magic’. In dat laatste boek vertelt ze hoe het verhaal ‘Het hart van alle dingen’ tot stand kwam. Ik kon mij levendig voorstellen hoe de auteur zich voelde toen ze het verhaal schreef.

Het citaat dat twee keer opduikt in het boek, maakt mij vrolijk en is voor mij het summum van dankbaarheid. Als we niets meer hebben, hebben we de aarde nog.

Een cadeautje voor Ursula von der Leyen om die TWEE mannen de volgende keer een koekje van eigen deeg te geven. 😉😉😉

Stel je voor dat ze zich gewoon op de grond had gezet in plaats van braafjes plaats te nemen op die sofa. Wat dan??? Laat je fantasie maar werken.

Tina Turner

Ik ben altijd fan geweest van ‘Tante Tina’ zoals we haar noemden. In 1996, zwanger van onze jongste dochter, waren we erbij in Gent. Ik dacht toen dat ik er ZO wou uitzien op haar leeftijd. Nu ben ik zelf ouder dan zij toen.

Ze wordt dit jaar 82. Schreef recent een boek over de krachten die zij vond om haar leven te maken tot wat en wie ze nu is. ‘Geluk staat je goed’. Ze zoekt en vindt sterkte in het boeddhisme.

Niet zo zeer de muziek dreef haar verder maar haar innerlijke kracht. Ook al heb je niets met deze filosofie, het is een prachtig en vlot leesbaar boek en een steun in de rug voor iedereen.

Tina STOND daar op dat podium als haar stralende zelf omdat ze daar WOU staan en een voorbeeld WOU zijn.

Met dit boek wil ze mensen sterker maken, haar lessen doorgeven.

Haar droom was ooit om leerkracht te worden en nu voelt ze zich een beetje ‘a teacher’. Ze neemt nog regelmatig fantastisch mooie muziek op met andere hele mooie stemmen, ‘Beyond’.

De moeite waard om eens te googelen. Geniet er van.

Diane von Fürstenberg DvF

Mijn derde klassebak kende ik alleen van de ‘mooie maar prijzige wikkeljurken’. Die uiteindelijk zeer ecologisch zijn want het model gaat al mee van in de jaren 70 en zelfs bij een kilootje meer, past hij nog. (Trouwens de mode van de jaren 70 komt terug. Dat wordt vechten voor die vintagejurk van bomma.)

Dat zij een bevlogen vrouw was, daar was ik mij niet van bewust. Tot ik deze week een quote van haar las.

Ze aanvaardt haar leeftijd. Ze is blij dat ze ouder mag worden. Nu is ze 74 en springlevend. Runt haar zaken in voor- en tegenspoed en schreef onlangs nog een boek waarin ze sterk advies (vooral voor vrouwen) de wereld instuurt.

Ze schreef ‘aanvaard je leeftijd, het is het bewijs dat je leefde’ bij een foto van zichzelf in badpak op INSTA.

In badpak? Ga ik nu niet direct doen.

Maar de quote treft mij wel. Ik voel mij niet oud maar de leeftijd liegt niet.

Daarom, dankbaar voor mijn leeftijd, mijn ervaring, dat ik hier nog wel en gezond mag zijn.

En columns mag schrijven voor jullie.

Diane DvF

De iconische wikkeljurk voor het leven

Diane von Fürstenberg, DvF, Belgische en modeontwerper ontwierp in 1974 de iconische wikkeljurk. Het model is vandaag nog steeds te koop. Een koop voor het leven dus, nooit uit de mode. Ecologisch.

Ik heb er één. ‘De wikkeljurk is zo praktisch dat je er nog in kan, zelfs al krijg je door de jaren een maatje meer’, zeggen ze. Ik heb intussen meer dan dat éne maatje meer, de jurk spant echt. Ik zal hard op mijn tanden moeten bijten om die jurk van Diane terug te kunnen dragen.

Maar ik vind hem mooi en tijdloos. Ik ben er heel blij mee en doe hem niet weg NOOIT. Ooit... draag ik hem terug. Ziezo weer een extra motivatie om die paaseieren NIET op te eten.

Wat dragen zakenvrouwen in België?

Ik herinner mij het zalige moment dat Isabelle Geeroms en ik de winkel van DvF in Boston binnen stapten.

Wij, in short en op wandelsneakers, kregen onmiddellijk aandacht. De verkoopster vroeg of ondernemende vrouwen in België DvF konden dragen. Voor ons kan dat natuurlijk. Als ik zag hoe mijn dochter binnen haar Amerikaans bedrijf gekleed moest gaan, in broek- of rokpak of gewoon mannelijk met een kleine vrouwelijke touch, dacht ik wel dat er in Amerika nog werk was. Bij ons zit dat goed, denk ik. Hoewel. Het valt mij telkens wel op dat koninginnen en ik hou vooral Maxima voor ogen (klassebak en ja ik kijk voor haar wekelijks naar Blauw Bloed) een pak toffer gekleed gaan dan de vrouwen die zelf een officiële functie bekleden.

Dagelijks stuurt DvF een boodschap uit

Sedert twee weken stuur ik elke dag een quote de wereld in. Quotes uit boeken die ik las/lees, zinnen waar ik spontaan mijn wenkbrauwen bij fronste, zinnen waar ik een eigen verhaal bij had, citaten die mij aan situaties deden denken of minstens herkenbaar waren voor mij.

En vandaag lees ik dat Diane vF dat ook doet. Ze reikt mensen dagelijks een tip of een inzicht aan.

Uiteindelijk is dat een kleine moeite en met potentieel grote gevolgen voor de ontvangers. Wie weet wat er met je gebeurt als je NET op DAT moment DIE woorden nodig hebt en ze krijgt? Ze stuurt ook mails om mensen samen te brengen. Dan kan het zijn dat je NET op DAT moment DIE persoon nodig had.

Synchroniciteit en magie

Diane zorgt voor synchroniciteit maar kan vooraf niet bepalen wat haar doel is noch wat de gevolgen kunnen zijn.

Eigenlijk is dat een vorm van magie. Ze stuurt rimpeltjes uit en het kunnen – of kunnen niet- grote golven worden waar een ander met plezier kan op surfen. In haar geval aan de andere kant van de wereld.

Ze probeert de wereld ten goede te veranderen en weet je, we leren haar daardoor beter kennen. En mijn jurk (ik kocht hem in de solden) krijgt voor mij NOG meer waarde. Meer nog, ik ben bereid om die paaseieren aan mijn moeder te geven. Daarmee spaar ik ook de tandjes van de kleinkinderen want zij mochten al op 3 plaatsen rapen.

Deugd door het verhaal van een ander

Als je je herkent in het verhaal van een ander, doet dat deugd. De quotes die ik dagelijks opschrijf en deel op facebook, instagram en deze blog zijn meestal ‘levendevers‘ (West-Vlaams voor echt vers.) Vaak vind ik ze de morgen zelf tijdens mijn dagelijks ritueel om 10 minuten te lezen of lukraak een boek uit kast te nemen.

Ze kwamen als het ware naar mij toe om ze te delen.

Dat is magie en het maakt mij gelukkig. Delen maakt gelukkig.

En DvF schreef ook nog een nieuw boek: ‘Own it’. Het is al besteld, cadeautje aan mezelf.

Lieve groet en geniet van woorden,

Lucrèce

Acht Aardige Aannames

Benieuwd welke quotes mij deze week raakten?

Deze inzichten kwamen deze week naar mij toe. Uitspraken die mij raken, hebben ergens al wortels in mijn leven, in mijn denken, in mijn voelen. Daarom vallen ze mij op.

Ik pluk ze NIET lukraak van het internet. Ze staan wel in de boeken die naast mijn bed liggen, in de boekenkast of op mijn e-reader staan. (Dank U Piet voor dit kerstcadeau.)

Ze komen luc-raak naar mij toe. Luc-raak staat voor mij voor geluk (luck) en geraaktheid.

Een geluk dat ze mij raakten.

Vinden ze jou ook?

Geniet er van. Je mag ze gebruiken als jij jezelf of iemand iets wil vertellen.

  1. ANDEREN MAKEN ZICH NIET DRUK OVER JOU
http://www.luc-raak.be

Ik herinner mij een summerschool in De Provence. Een cursus over zelfrealisatie of zo iets. Ik ken het onderwerp niet meer maar weet wel nog dat ik mij een jong veulen op kamp voelde. Als 40 er.

Op een avond zei onze leraar heel beslist dat we ons NOOIT mochten afvragen wat anderen van ons denken. ‘Mensen zijn enkel bezig met zichzelf’.

WAAW dat kwam op dat moment binnen. Ik heb deze wijsheid vaak doorgegeven aan onze kinderen, jonge collega’s en vriendinnen. En kijk. Wie schrijft nu eens net hetzelfde? Deze fantastische schrijfster en klassebak Elisabeth Gilbert.

In haar boek BIG MAGIC maakt ze korte metten met uitvluchten. Het zijn uiteindelijk gewoon beperkende overtuigingen die ons afhouden van onze zelfexpressie en te zijn wie we ECHT zijn.

Eens je het juk van ‘de mensen zullen zeggen’ van je afgooit, ga je een pak rustiger door het leven.

Hoopvolle paasgedachte. De verrijzenis van jezelf in deze paastijd.

2. JE HART VOLGEN IS MOEDIG

http://www.luc-raak.be

‘Je hart volgen’, een wijze raad die ik niet kreeg van mijn ouders maar die ik al vaak aan mijn kinderen gaf. Om je hart te volgen moet je heel dicht bij je gevoel komen. En toen mijn generatie klein/ jong was, werd er minder/niet? over gevoelens gepraat.

Nu wel, ook in de scholen.

Hopelijk voelen meer en meer mensen wat hun ware ik wil. Wat hen echt gelukkig maakt.

Door de pandemie zijn we meer op onszelf en onze heel dichte omgeving aangewezen en ik voel nu dat ik veel meer van de stilte hou dan ik ooit had gedacht/ gevoeld. Het zal moed vragen om deze stilte te blijven opzoeken.

En jij? Ontdekte jij iets wat je nu meer waardeert? Ben jij je hart meer gaan volgen?

Weet je nu al wat je zeker NOOIT meer wil in het nieuwe normaal?

3. OCHTENDRITUELEN ZORGEN VOOR EEN KRACHTIGE START

http://www.luc-raak.be

De ‘Miracle Morning’ is een ochtendritueel van een uur. ik hou vol. Ik ga nog niet om 5 uur ’s morgens aan de slag maar ik doe het voor 8 uur ’s morgens. En ik wil het blijven doen want het voelt goed.

Het ritueel, S.A.V.E.R.S.

  • tien minuten Stilte – meditatie
  • tien minuten Affirmaties zeggen tegen jezelf
  • tien minuten Visualisaties
  • tien minuten Excersise – beweging
  • tien minuten Reading – lezen
  • tien minuten Schrijven

Maar als dit toch te vroeg is is voor jou, heb ik een andere fantastische tip.

Ik had een heerlijke tijd met de ‘Morning Rituals’ van Prana Selfcoaching.

Rustgevend, hoopgevend, humoristisch, veel tips om meer energie te krijgen en unieke wijsheden.

zalig momentje voor jezelf en een zachte toegang tot meditatie.

Twintig minuten per dag die echt een verschil maken.

4. BRENG JE ONDERBEWUSTZIJN NIET OP IDEEEN (die jou niet dienen)

Tussen de vele woorden in dit prachtige boek van E. Gilbert, vond ik deze zin.

Totaal uit de context? Of toch weer niet.

De zin deed me denken aan een chatgesprek dat ik een paar weken geleden had met een heel enthousiaste, dynamische, idealistische, energieke dame boordevol ideeën en een agenda vol projecten.

Tot ze vorige zomer ernstig ziek werd.

Met dezelfde gedrevenheid doorstaat ze haar ziekte en ondergaat ze de vele zware behandelingen.
‘Ik kreeg alles wat ik vroeg’ zei ze. ‘Ik was zo moe en ik vroeg rust. En ik twijfelde om mijn haar kort te laten knippen.’

Nu heb ik beide.

Let op met wat je vraagt want soms krijg het op een manier die je niet wil.

Sterkte H., in gedachten bij jou.

5. TOEVAL BRENGT ONS SAMEN OF NET NIET

http://www.luc-raak.be

De zin komt uit het lied ‘Toeval’ op de laatste cd van Rob de Nijs.

Ze herinnert mij aan het boek van Franco Ferrucci ‘De nacht van de tiende maan’. Hij beschrijft daarin alle kansen die zijn vader en moeder hadden om elkaar te ontmoeten en dat NET NIET deden.

Dat boek mocht duren en duren want eens ze elkaar ontmoetten was het imaginaire avontuur voorbij. Romantische films eindigen met een huwelijk. Dat boek eindigt uiteindelijk met het moment dat ze elkaar vonden. En hij geboren kon worden.

Al die net-niet-momenten vond ik fantastisch.

En daar gaat het lied Toeval ook over.

Belinda Meuldijk schreef het. Misschien ging het over hun eigen net-niet voor altijd -relatie.

Laat ons dromen…Tijd om het boek van Ferrucci te herlezen.

6. ADEM DIEP en laat je inspireren

Met een hoofd vol inspiratie ben je nooit alleen.
Waar je die kan vinden? In de stilte van een bos, langs onze rustige Vlaamse wegen, bij het haardvuur, op wandel met een goeie regenjekker, …
Zelfs in de hoek van een tearoom of in een overvolle trein.
Als het stil is in jezelf, dan pik je de adem van het universum op.
Zo werkt dat bij mij.
En vaak is zaterdag, na een drukke werkweek, de dag waarop ik bezoek krijg van mijn inspiratie.

7. KOPPIGE WEZENS GENEREREN MEER LIKES

Ik vond een aangrijpende waarheid in de weekendbijlage van de krant. Eentje om bij stil te staan.

Hier in huis loopt een rosse kat die we gewoon POES noemen. We probeerden eerst een andere naam maar die bekte niet. Dus gewoon POES.

ALS hij reageert, DAN is het op POEOES.

“De kat heeft zich niet laten domesticeren, in tegenstelling tot de hond” zegt de dierendokter. Maar blijft zijn koppige, eigenzinnige zelf en doet wat hij wil. Ook al waardeert hij zijn huisgenoten. (troost)

Toch zie ik enorm veel likes bij foto’s van poezen. We adoreren die beestjes ondanks hun karakter. 🙃😀 Zou een beetje meer koppigheid en eigenzinnigheid voor mensen ook een kleeffactor zijn? Of hebben we daar een pels voor nodig?😉

8. LUC-RAAK, daar sta ik voor

Momenteel werk ik verder aan mijn website http://www.luc-raak.be. Voorlopig kom je nog op deze blog terecht als je http://www.luc-raak.be intikt.

En ik volg een (zoveelste) opleiding om mijn missie en visie om te zetten in concrete acties. Ik erken stimulerende overtuigingen en ontkracht de beperkende. Ik verken een boeiende wereld, binnen en buiten mezelf.

Schrijven is de job van mijn leven, het brengt mij creativiteit en heel veel arbeidsvreugde. En dat is wat ik volgend jaar voltijds ga doen.

De naam luc-raak wil ik waardig uitdragen in mijn teksten en content.

Mijn dochter Anna sprak de naam lukraak uit en ik zei intuïtief of even lukraak ‘Ja! Dat is ‘m’.

Luc (van Lucrèce natuurlijk) staat voor geluk (luck). Het is dat tikkeltje speelsheid, relativering dat ik altijd had en heb en dat in mijn schrijfsels, mijn speeches, mijn blogs, mijn columns en mijn content tot uiting komt. Mensen wijzen mij daarop en dat maakt mij echt gelukkig.

Natuurlijk moet dat tot uiting komen in die website (nu nog in opbouw).

Raak staat voor de ernst in mij. Woorden moeten treffen, raken, de juiste zijn. We willen de pijl steeds midden in de roos. Zo moet dat ook met woorden. Verkeerde woorden ondermijnen de boodschap. En creatief schrijven is in alle ernst schrappen en herschrijven.

Luc-raak of lukraak is ook een beetje ik, een intuïtief mens. ‘Intuïtie is een menselijke activiteit die verbonden is met kennis en manifesteert zich bij het oplossen van problemen‘, zegt de wetenschap.

Zo werkt dat bij mij ook. Eerst komt het idee, dan het onderzoek en dan besef ik de waarde ervan. Door de jaren ben ik op mijn intuïtie gaan betrouwen en weet ik dat als iets lukraak binnen komt, dat geen toeval is maar een combinatie van kennis, gevoel en inzicht.

Luc-raak. Daar sta ik voor!

Quotes, de brug tussen ons

Vorige week was ik wel heel erg gericht op goeie quotes. Quotes die mij opvielen, die ik hoorde op tv, die ik las in een boek. De bron van de quotes plaats ik altijd onder de quote. Tenzij het een eigen hersenspinsel is natuurlijk.

Aan de quotes kan je zien welke boeken momenteel op mijn nachtkastje liggen of op mijn e-book staan.

Alle quotes hebben mij geraakt of zochten en vonden mij zoals Elisabeth Gilbert schreef in haar boek BIG MAGIC.

Onder de quotes staat wat meer uitleg.

Als ze jou ook raken, laat het weten.

Dan vinden we elkaar.

Geniet er van. Je mag ze zeker ook gebruiken.

Lieve groet

Lucrèce

Voor al wie dacht dat deze kranige tante enkel nog ligt te zonnen in haar mooie tuin in Küsnacht.
Je hebt het mis.
Ze zingt nog heel veel en schreef in 2020 dit prachtige boek.
Een geschenk voor jezelf en je beste vriend of vriendin.

.

Quote uit een lied van de zanger.
Ik hoorde de zin in ‘Liefde voor muziek’
Het is een bemoedigende zin, vaak nuttig.

De rust die de zanger uitstraalt is iets waar ik alleen kan van dromen.

Maar ik blijf dromen en oefenen natuurlijk.

Om mezelf fit te houden over wat goeie marketing is,
lees en herlees ik vaak het boek van deze wijze en grappige man.

En we kennen allemaal wel mensen die denken dat de evenaar door hun eigen gat loopt.

Of die denken, net als de haan, dat de zon opkomt omdat zij kraaien.

Het is eventjes geleden dat ik dit boek las van Jef Staes.

Maar toen ik deze week vaststelde dat mensen ervan afzien om verantwoordelijkheid te dragen,

en om de consequenties van die verantwoordelijkheid op zich te nemen, werd ik kwaad.

Verantwoordelijkheid nemen hoort bij volwassen worden. Bij de vrijheid waar ik altijd al zo hard naar verlangde.

Enkel schapen met een hek om zich heen, nemen geen verantwoordelijkheid.

De boer zorgt voor hen.

We willen zelf kunnen denken en beslissen toch? Vrij zijn.

Rob De Nijs stopt er mee.

De man met de prachtige stem en de fantastisch mooie teksten.

Ik kreeg het boek en de nieuwe cd in ruil voor mijn ticket

want waarschijnlijk gaat het afscheidsconcert niet meer door.

Zo jammer.

Maar zijn laatste liedjes zijn heel mooi. Daar zitten pareltjes tussen.

Dit maakte ik op 1 april. Het is een boodschap van God. Elke week krijg ik een boodschap van Hem.

Iets Amerikaans. Ooit zelf ingetekend. Wanneer? Geen idee.

Maar ik lees de boodschappen, net zoals je in de metro op de trein (waar is de tijd?) je horoscoop leest. God stuurt altijd mooie boodschappen.

Dit is een een schot in de roos want ze past perfect. Ik schrijf graag, dat is de creatieve vorm waarin ik mijn ‘ziel’ laat spelen. De boodschap is zo mooi en universeel want iedereen heeft wel iets waar hij/zij zich creatief mee uit. En wat je ziel laat spelen. Moraal van het verhaal: SPELEN MAG VAN GOD. Is mij ooit anders verteld.

Pasen haalt iets meligs in mij boven. Ik haalde een bronzen kunstwerk uit de stolp en plaatste er drie kuikentjes onder.

Zie je mij in de weerkaatsing van het glas terwijl ik met mijn GSM een foto maak?

Weet je die kuikentjes maakten mij heel gelukkig. De bloemen en de kaarsjes ook. Altijd.

Ik wens jou een ‘Miracle Morning’

Hoorde jij al van de 5 o’clock-club?

Dat zijn mensen die elke morgen op hetzelfde uur opstaan, om 5 uur en nadien een 6-tal rituelen doen om uiteindelijk de dag fit en met volle goesting door te komen.

Ik herinner mij in deze context de naam van Richard Branson. Mooi, rijk, verstandig en still good looking.

En ja, ik probeerde het ritueel uit. Zeker 2 keer.

VOOR corona en VOOR het vast thuiskantoor, had ik elke dag een ander uur om te vertrekken naar het werk. Knap vervelend om rituelen op te bouwen en aan te houden. Dus het bleef bij deze twee keer. Hoewel ik wist dat het deugd deed.

Lees dat boek en doe het!

Recent hoorde ik over het boek Miracle Morning van Hal Elrod, 6 Gewoonten om je leven succesvoller te maken voor 8 uur. In verschillende praat- en werkgroepen waar ik deel van uitmaak, vertelde iemand van haar (ja vooral vrouwen) fantastische resultaten bij deze rituelen. Een collega copywriter haalde het enkele weken later ook aan. Dit voelt als synchroniciteit. DAT is het boek dat ik MOET lezen.

En toen ik bericht kreeg dat het e-book een paaskoopje was in de Nederlandse winkel van ons allemaal, had ik geen reden maar om het te negeren.

Voor 8 uur … mmmm. Tussen 7 en 8 zag ik het misschien zitten. Dus bestelde ik er één voor mezelf en gaf het onmiddellijk door aan een mogelijke running mate. Want partners in crime heb ik nodig om mij te stimuleren, te motiveren, desnoods uit mijn bed te bellen.

Lees het boek

Ik startte met het boek te lezen maar nam het nog niet volledig door. En deze morgen startte ik ook met het ritueel om 7 uur.

Dat is voor 8 uur maar volgens wat ik nu al las, is dat eigenlijk te laat. Ik ga daarmee geen wereldschokkende veranderingen bij mezelf teweeg brengen. Morgen is er terug een morgen om het beter te doen.

Doe het

Miracle Morning Hal Elrod

Het ritueel, S.A.V.E.R.S.

  • tien minuten Stilte – meditatie
  • tien minuten Affirmaties zeggen tegen jezelf
  • tien minuten Visualisaties
  • tien minuten Excersise – beweging
  • tien minuten Reading – lezen
  • tien minuten Schrijven

Wat en hoe ik het deed

Ik startte om 7 uur. Een goed begin maar niet goed genoeg, ik weet het.

Ik begon met 10 minuten allerlei yogaoefeningen en echt waar. Daar stroomt de energie echt wel van door je lijf. Dit wil ik zeker terug elke morgen doen. Door het thuiswerken heb ik dit deel van mijn ochtendritueel sterk verwaarloosd. En ik voel met echt stijf. Dus dit is een noodzaak.

Daarna deed ik mijn dagelijkse meditatie van Vishen Lakhiani. Hij begeleidt mij al 5 jaar elke morgen de dag in. Het is een combinatie van meditatie en visualisatie. Voor vandaag moet dit volstaan want 10 minuten visualiseren is nieuw voor mij. Daar moest ik dus even over nadenken en dat deed ik terwijl ik schreef.

Als affirmatie koos ik voor een begeleiding naar laag alfa, het niveau waarop we ontvankelijk zijn voor creatieve ideeën en suggesties van PRANA SELFCOACHING. Ik werkte aan een sterk stimulerende en ondersteunende overtuiging om mijn dag te starten.

En als laatste les ik nog even verder in het boek ‘Miracle Morning’

Ik sprong met plezier in mijn douche en zat met de glimlach aan het ontbijt. En nu is dit blogje al bijna volledig klaar. Ik zit hier fris en monter en straks bezoeken we het museum van Paul Delvaux. Ook een vorm van meditatie en inspiratie voor mij.

Wat ik nog kan en MOET veranderen

Stel, dat ik toch om 5 uur gestart was? Om kwart na 6 onder de douche stond, om half 7 aan de ontbijttafel. Dan was mijn dag om 7 uur gestart en niet om 9 uur zoals nu.

Dan had ik die instagramcursus grondig kunnen doornemen, de teksten voor mijn website kunnen optimaliseren en was ik misschien eindelijk kunnen beginnen aan dat e-book dat in mijn hoofd wel maar op papier nog geen vorm heeft.

Mijn vraag: Heb jij zin om mee te doen? Ik denk/voel dat het de moeite waard is.

Vandaag is het voor mij alvast een schitterende morgen.

De auteur zegt dat je door het ritueel elke dag het gevoel hebt dat het Kerstmis is. Dat hoeft niet echt maar ik hou wel van productieve dagen.

En daar ga ik voor.

Ga jij mee?

Als je kinderen verplicht om naar de actualiteit te luisteren, dan kan dat hun mentale gezondheid schaden

Dat ze de leerlingen elke dag naar het nieuws laten kijken en dat ze daar doorheen de school een gradatie in steken. Dat de ene klas een actualiteitenquiz maakte en in een andere klas brachten leerlingen de actualiteit onder de vorm van een interview. Oudere leerlingen mochten een spreekbeurt maken met een PowerPoint en andere multimedia. En dat doen ze ELKE WEEK.

ELKE WEEK ACTUALITEIT, joepie

Aan de andere kant van mijn scherm zitten enthousiaste leerkrachten te vertellen over hoe ze leerlingen enthousiast maken voor de actualiteit.

“Boeiend” zeg ik, terwijl mijn maag keert. Door mijn hoofd flits: ‘Kinderen van 8-9 jaar nu verplichten om naar het nieuws te luisteren? Is dat geen kindermishandeling?’ Maar ik zeg er niets over. Ik lijd in stilte.

De jongste kinderen keken naar Karrewiet. Ik ben geen ervaringsdeskundige over Karrewiet, mijn kinderen zijn te oud en de kleinkinderen blijven in hun kot maar ik hoop dat dat beter is dan het gewone nieuws.

Maar echt, kinderen verplichten om NU naar het nieuws te kijken, ik zou het niet doen. Meer nog, ik doe het zelf nog amper.

Soms neem ik alle moed in handen en zet aarzelend de tv aan.

REPORTERS ZIJN ALS DE BOZE STIEFMOEDER VAN SNEEUWWITJE

En dan denk ik aan onze jongste dochter en de film ‘Sneeuwwitje’. Anna was zot van de film maar een aantal fragmenten kon ze emotioneel niet aan. De fragmenten met de boze stiefmoeder.

Dan verstopte ze zich achter de kast. Dicht genoeg om toch nog te horen wanneer de sfeer in de film omsloeg, ver genoeg om al de gruwel die een moeder haar kind kan aandoen niet op haar netvlies te krijgen en om haar trommelvliezen niet te beschadigen.

Het scheelt niet veel met de manier waarop ik naar het nieuws kijk. Ik kruip niet achter de kast want ik heb het voordeel dat er nu een pauzeknop is en dat ik meester ben over de uitknop. Als ik alleen thuis ben. Dit is trouwens één van de redenen waarom ik liever alleen naar het nieuws kijk. Mijn huisband is dapper, hij kijkt nog elke dag.

DE VOORBEELDFUNCTIE VAN? VAN WIE EIGENLIJK?

Mag het nieuws wat boeiender? Luc-raak.be

Ik dacht dat het nieuws een voorbeeldfunctie had. En zeker als en nu kinderen verplicht worden om ernaar te kijken. Ik denk echter niet dat de op sensatie beruste reporters zich daar bewust van zijn. Ik geef een voorbeeld. Onze minister van Onderwijs heeft deze week met hand en tand gevochten en het gevecht verloren om de scholen open te houden.

Wat zie ik op het nieuws? Een journalist interpelleert Jan Jambon stappend op trappen. Zijn vraag: ”Of er nu een barst dreigt te komen in de samenwerking met de minister van Onderwijs en in de Vlaamse regering?” Jan Jambon antwoordt dat dit niet aan de orde is want dat Ben één van zijn beste vrienden is. De journalist kreeg niet te horen dat er een barst was, had niet genoeg sensatie, scoorde niet en stelde de vraag opnieuw waarop Jambon een gelijkaardig antwoord geeft.

Ergens in Vlaanderen…

“Emiel, ik zag dat jij op de speelplaats van mening verschilde met Mo, kunnen jullie nog wel door één deur? “

“Juf, dat was geen ruzie, dat was een meningsverschil. Ik wou voetballen en hij wou handbal en ik heb deze keer voor handbal gekozen.”

“Ja maar Emiel, het kan toch niet dat jullie in dezelfde klas zitten en dat jullie van mening verschillen?”

“Juf, Mo is al jaren mijn beste vriend, daar gaat niets aan veranderen.”

En dan haast Emiel zich vlug naar de toiletten. Het is zijn enige uitweg om af te zijn van de leerkracht die nog veel meer zin heeft om dieper op de kwestie in te gaan, een schuldige te zoeken en een groots overleg te organiseren met het CLB. Waar zij zijn dan kan scoren.

Wat gebeurt er bij een kind van 10? Hoe groot de vriendschap ook mag zijn, er komt een deuk. Zeker weten.

En die leerkracht verdient ontslag, op staande voet. Dat is PESTEN.

Gelukkig focussen leerkrachten zich op samenwerking en opvoeding.

LIEGEN MAG OP TV

Deze zonnige zaterdagmorgen stond ik vroeg op voor een wandeling, een tasje koffie en een heerlijk gezond ontbijt. Intussen keek ik nog even naar ‘De afspraak op vrijdag’. Ik ben fan van Yvan De Vadder omdat hij zijn gasten laat uitspreken. Tot voor kort had ik elke vrijdag een afspraak met deze ‘beleefde journalist’.

Drie vrouwen aan tafel. Goed. Waarvan één Franstalige die Nederlands praat. Nog beter. Wijze vrouw trouwens. Dat is een vooruitgang. Ze lijken een rustig en begripvol gesprek op te bouwen Tot ik plots één van de drie een flagrante leugen hoor vertellen over democratie en wat democratische partijen zijn.

En Yvan, sorry, daar was jij te beleefd. Soms moet je als moderator wel ingrijpen. We willen toch niet dat onze kinderen leugens voor waarheid nemen of dat ze zien dat mensen op tv met de glimlach op het gezicht anderen een dolk in de rug steken en dat ze niet worden tegengesproken?

Want wij leren onze kinderen op school dat ze niet mogen liegen.

En, er is voor de leerlingen een eindterm over democratie. Als er op tv dergelijke flagrante leugens verteld worden, dan hebben onze leerlingen niets aan een duidingsprogramma.

En we willen niet. We willen van onze leerlingen mondige, ruimdenkende, creatieve, vriendelijke, beleefde, weerbare mensen maken met een breed zicht op de wereld.

DE WERELD?

Komt de wereld nog aan bod in het nieuws? Hoe zit het met de pandemie aan de andere kant  van de aardbol? Hoe redden mensen het daar? Hoe zoeken mensen positief en eensgezind naar oplossingen om samen de pandemie door te komen? Gaan leerlingen in andere landen nu naar school en vooral wat veranderde er in dat ene jaar dat we nu achter de rug hebben? Wat willen we van deze pandemie onthouden en wat willen we nadien zo vlug mogelijk vergeten?

Waarom komen er geen gezondheidstips in het nieuws nu we weten dat een goed immuunsysteem de basis is voor een goede gezondheid en een joker tegen CORONA?

HET INTERNET IS BOEIENDER EN VEEL POSITIEVER

Neen, dat horen we niet op het nieuws maar het staat wel op het internet. Dagelijks worden interessante en boeiende online gratis masterclasses gegeven om ons te lokken naar een aanbod dat dan wel betalend is. Misschien is dat een positieve evolutie want sommige cursussen zijn echt wel goed en bieden voor veel mensen een oplossing. Maar dat is niet het onderwerp van de spreekbeurt die deze kinderen wekelijks moeten geven op school.

Neen, al die computertijd is niet goed voor onze kinderen en zeker niet voor jonge hersenen die nog tot ontwikkeling moeten komen. Maar als wij leerlingen interesse willen doen krijgen in de politiek en de actualiteit, gaan onze radio- en tv-zenders een tandje moeten bijsteken.

HET IS VAN MIJN HART

Ik heb het eens gezegd. Proficiat aan de scholen die kinderen opvoeden tot stevige volwassenen. Maar ik vrees dat ze daartoe andere kanalen zullen moeten aanboren want het nieuws dat ze op tv zien en in de kranten is vaak te saai, te negatief en zet zelfs aan tot verkeerd en wangedrag.

Dus openbare omroep, laat die 4 stippen achterwege en denk aan onze kinderen. Zij moeten ELKE DAG VAN DE WEEK naar jullie luisteren.

En denk aan mij, ik zou ook graag terug naar het nieuws kijken zonder maagpijn.

Into the wild ( ook op school)

Als je je nu afvraagt wat de Oostenrijkse kunstenaar Hundertwasser met BOTJES (voor mijn Nederlandse lezers LAARSJES) te maken heeft, moet je verder lezen. Neen, jij vraagt je dat niet af maar toch, het wordt boeiend. Ik neem jou mee van Wenen naar Boston over Wenen en terug naar onze Vlaamse scholen. We reizen samen met de Oostenrijkse kunstenaar Hundertwasser.

Hundertwasser? Wie?

Friedensreichs Hunderdwasser (pseudoniem) was architect en kunstenaar en werkte vanuit een zeer natuurlijke kijk op de wereld. Als Jood ontliep hij de deportatie in de Tweede Wereldoorlog in tegenstelling tot veel familieleden. Hij is gekend voor zijn felgekleurde bouwwerken en dito schilderijen. Hij overleed in 2000. Twee jaar later maakte ik in Wenen kennis met hem en zijn erfenis.

Eerste citytrip naar Wenen

Hundertwasserhuis in Wenen http://www.luc-raak.be

In het jaar dat euro werd ingevoerd, 2002, vlogen wij in januari naar Wenen. Voor de oprichting van Brussels Airlines introduceerde het management goedkope vluchten en dus twijfelden we niet. Ik zal mij dat bezoek nog lang herinneren omwille van de koude, de heerlijke warme chocolademelk MET room en de grote stukken sachertorte. In mijn herinnering sta ik al lang op dieet maar blijkbaar liet ik mij goed gaan tijdens de Weense dagen.

Wenen is mooi maar ergens in kleine letters in één of andere gids zag ik ‘Das Hundertwasserhaus’ staan. De kleurrijke foto trok mij aan, de man was mij totaal onbekend. Het huis ligt een eind buiten het centrum maar als wij het vinden, kan jij dat ook.

Das Hundertwasserhaus in Wenen en wat ik er leerde

Het Hundertwasserhuis in Wenen is vooreerst kleurrijk maar schots en scheef. De vloeren liggen er zeer oneffen. De architect bracht het organische van de natuur naar binnen en door de ramen groeien bomen.

De man ( knap), het huis, de kunst en de filosofie slorpten mij op. De reden voor de oneffen vloeren herinner ik mij nog levendig. Meer nog, ik vertel het vaak in scholen als ik controles doe voor de veiligheid. Hundertwasser vond dat vloeren oneffen moesten liggen omdat mensen anders hun voeten niet meer bewust neerzetten en daardoor te veel in hun hoofd leven.

Hij creëerde oneffenheden, net als in de natuur. Voor een wandeling door het bos heb je een stevige schoen nodig maar je zet ook elke stap bewust omdat de kans bestaat dat anders valt.

En daar is juffrouw Lucrèce weer

‘Wat heeft dat nu weer met opvoeden en onderwijs te maken?’ hoor ik mijn vriendinnen die vinden dat ik daar te veel over praat, vragen. Alles! Door de vele veiligheidsvoorschriften maken wij onze speelplaatsen zo onnatuurlijk veilig dat kinderen zich zelfs geen pijn meer kunnen doen als ze vallen. Poorten worden automatisch afgesloten. Kinderen en volwassenen weten niet meer wanneer of waarom een deur achter hen sluit. De ervaring verengt zich tot doen en sluit alle denken uit.

Of ik vind dat we kinderen zichzelf moeten pijn doen om lessen te leren? Natuurlijk niet. Maar naast veiligheid is er ook opvoeding, zijn er afspraken, is er bewust worden. Ooit wandelen ze wel in de bossen, stappen ze op harde stenen, klimmen ze over rotsen. We kunnen hen maar beter duidelijk uitleggen dat wandelen in de natuur wel gevaren inhoudt vooraleer ze het echte leven ingaan.

En dan is er nog een tweede facet aan het idee van oneffen vloeren, namelijk dat we bewust onze voeten op de grond moeten zetten. Als je dat niet meer doet, loop je met je kop in de wolken. Hundertwasser roept op tot bewust leven. Wie aan zijn/haar zelfbewustzijn werkt, wie mediteert, wie yoga doet, wie gewoon wandelt of loopt in de natuur weet dat het mentale en fysieke contact met de grond je rustig en bewust maakt en je in het NU brengt.

Het NU is de staat van zijn waar je niet piekert over wat was en geen angsten hebt voor wat mogelijks nog moet komen.

Boston, een volgende ontmoeting

Zes jaar geleden belden mijn compagnon de route en ik lukraak aan bij een kunstgalerij in een herenhuis in Boston. De galerij was onopvallend op de tweede verdieping en het mag een wonder heten hoe wij er toe kwamen om daar aan te bellen. We moesten er precies zijn en we werden fantastisch goed ontvangen. Het eerste wat mij opviel was de lange gang vol werken van Hundertwasser, één van hun topartiesten. Dat het een galerij was die alleen Joods werk verkocht, had er natuurlijk mee te maken. En weer voelde ik mij daar thuis tussen de hoopgevende prachtige werken met de vooral organische vormen en fantastische kleuren. De werken waren te duur om mee naar huis te nemen maar ik koester de gratis kalender die ik kreeg met werken van Hundertwasser.

Terug in Wenen, mijn intieme afspraak met de kunstenaar

Drie jaar geleden waren we terug in Wenen. Tijdens de gidsbeurt in de stad werd getoond waar Hundertwasser zijn atelier had. Recht daar tegenover in een kleine straatje was het café waar hij elke morgen zijn koffie of thee dronk. Ik zag geen herkenning bij mijn reisgenoten bij het horen van de naam Hundertwasser. Na de wandeling verliet ik de groep en ging terug voor een intiem rendez-vous. Het café was sober en studentikoos. Er was waarschijnlijk niet veel veranderd sedert de  kunstenaar daar kwam. Ik stelde mij voor dat hij in een hoek zijn krant zat te lezen of aan de toog hing voor een verkwikkende koffie om daarna totaal in zichzelf gekeerd aan een nieuw project te werken. Het was voor mij een zalig moment al viel de taart daar tegen.

Mijn ontmoeting via de chatbox van Prana mental excellence

Deze morgen zag ik zijn naam verschijnen in de chatbox van Prana. Blijkbaar lopen in Nederland verschillende projecten met kinderen rond Hundertwassers idee van de vijf huiden. Dit facet van de kunstenaar was mij ontgaan. Toch som ik de huiden even op.

De vijf huiden

Onze vijf huiden zijn  

1e huid: Jezelf, je eigen huid

2e huid: Je kleding

3e huid: Je huis

4e huid: Je familie/vrienden, stad en land

5e huid: De natuur, het milieu, de aarde ‘  

De eenheidsgedachte dat wij verbonden zijn met de natuur is hierin terug te vinden want we willen ons thuis voelen in onszelf en op de aarde.

Into the wild in Everbeek

Als ik naar buiten kijk, zie ik ouders met kinderen wandelen met zware schoenen aan en vooral constant oplettend waar ze hun voeten zetten. Goed bezig. Dankzij de pandemie trokken we massaal naar buiten. Maar niet elk kind heeft ouders die met hen de natuur intrekken. De meeste kinderen gaan wel naar school. En er zijn nog te veel scholen met een grote tuin waar kinderen niet, of niet bij nat weer of niet omwille van veiligheid, mogen spelen. Jammer? Doodzonde! Kinderen zijn op te voeden, met kinderen kan je praten, kinderen kunnen afspraken naleven als ze in ruil zoveel mogelijk tijd buiten mogen doorbrengen. Laat kinderen toch spelen op natte en oneffen oppervlaktes. Zij leven al genoeg met het hoofd in de wolken tijdens de vele online- en andere louter cognitieve lessen.

Als directeurs mij een lange lijst redenen geven waarom kinderen niet altijd naar buiten mogen tijdens de speeltijden, heb ik maar één antwoord, ‘BOTJES, koop hen botjes’. En leer dat eens vallen enkel feedback is om de volgende keer beter en bewuster op letten terwijl ze spelen.

Elk kind naar buiten, weer of geen weer. http://www.luc-raak.be

Bluf zelve in joen kot

“Waar komen plots al die honden vandaan?”

 “Klopt het dat er plots meer grote honden aan het wandelen geslagen zijn?”

Dat zijn vragen die ik mij elke keer stel als wij de natuur intrekken. De honden lijken alsmaar in grotere getale te komen en ik vraag mij af of er veel mensen zijn die zich tijdens deze pandemie een hond kochten als gezelschap. Of zijn het vooral mensen met grote honden die moeite doen om op donkere dagen door drassige velden te trekken? En waar wij liefst stappen, door de velden met het mooiste zicht op onze mooie Vlaamse Ardennen, is het opletten om niet uit te glijden. Tijdens de “Geutelingenwandeling” die wij gisteren in Elst deden, laat je een schoothondje best thuis als je geen zin hebt om het te dragen. Een heel gedoe. Op avontuur met grote honden lijkt mij een nog groter gedoe. Maar er zijn liefhebbers voor, dat is duidelijk en het is hun gegund.

“En kan het ook zijn dat grote honden populairder zijn dan ooit? Vervangen zij misschien de grote auto’s die momenteel vaker op stal blijven?” Dat laatste is misschien een stoute vraag maar ze dwarrelt ook tussen mijn grijze hersencellen.

Deze grote honden brengen mij naadloos bij wat ik meemaakte vorige week. Ik wandelde rustig langs de Veurnevaart in Nieuwpoort voor een avondwandeling tussen klaarte en donkerte. Uit tegenovergestelde richting kwamen twee dames trekkend aan hun honden die de grootte hadden van een kalf. Ik overdrijf niet als ik zeg dat de hond links, mijn kant, zelfs een kalf van enkele dagen oud was. Ik weet weinig van honden maar als boerendochter weet ik wel iets over kalveren.

De dames waren correct gekleed in fluorescerend geel met de nodige verlichting. Ik zag ze dus van in de verte, met al hun macht trekkend aan hun hond, naderen. En ik had er niet veel vertrouwen in, meer nog ik had eigenlijk medelijden met vooral de linkse mevrouw omdat zij een brok energie die minstens evenveel woog als zij, in bedwang moest houden. De twee moedige madammen bleven babbelen terwijl ze van de ene kant van de weg naar de andere zwalpten, de honden op kop.

Ik ging toch maar aan de kant staan toen ze mij naderden en plots schoot de linkse hond uit naar mij. Als je een dergelijk beest tot op 50 cm van je hoofd ziet naderen, dan schrik je. Ik ook en ik sprong achteruit. De dames hadden niet de kans om te stoppen, de honden sleurden hen verder.

“Dit is geen hond om op straat mee te lopen”, zei ik. Beiden schoten in een lach. “Ik meen het wel, je hebt je hond niet in de hand” vulde ik nog aan terwijl ik mij omdraaide naar hen.

Van in de verte hoorde ik roepen “Bluf zelve in joen kot”. En weg waren ze.

Ik ben tegen te veel opgelegde regels omdat ze mensen beperken in hun verantwoordelijkheidszin. Maar mij lijkt het logisch dat je de macht van je hond afweegt aan je eigen kracht. Zeker op het moment dat je met anderen in contact komt. Honden hebben een baas nodig, dat is de natuurlijk gang. Hier waren de rollen duidelijk omgedraaid en dat is gevaarlijk.

Aan de overkant van de straat loopt de Veurnevaart. In mijn verbeelding zag ik de hond zijn eigenaar meetrekken in het water als hij naar een wilde eend springt. Dat mentale en imaginaire pleziertje was voldoende voor mij om mijn stress achter te laten en ik wandelde rustig verder naar mijn kot. Blij dat de kleinkinderen niet bij mij waren.

De moederkloek als coronasteward

Ik mocht al kennis maken met coronastewards. Doorgaans vriendelijke mensen maar ik ben iemand die zich aan de richtlijnen houd. Vind ik zelf en dat voor zover ik ze allemaal begrijp. Ik ontmoette een dame met een gezegende leeftijd die deze job fantastisch zou doen bij mensen die het niet zo nauw nemen met de regels.

Ik vertel het je eens…

Voor de poort van onze garage liggen minstens zeven koffers en handtassen, enkele dozen en er staan ook twee fietsen. Een bejaard koppel vult hun wagen, klaar voor vertrek. Ik kan dus niet naar binnen rijden. Hulpvaardige als ik ben, een beetje stoef op mezelf mag, stap ik uit mijn wagen. Nog steeds op een veilige afstand van het koppel, maak ik aanstalten om een beetje mee te helpen.

Plots vliegt de dame naar voor met haar armen breed uitgestrekt over haar dozen en valiezen.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-atribuut; de bestandsnaam is moederkloek.jpeg
Moeder Kloek beschermt met heel haar lijf wat haar lief is.

Ik zie een moederkloek die haar kuikens bedreigd weet en met geweld haar vleugels over hen slaat. Ze roept heel luid “Pas op want doe coronadeeltjes kunnen overal kleven”. Ik spring geschrokken achteruit en steek mijn handen in de lucht alsof dit een inval van de politie of een overval is met een geweer op mij gericht. Ik schrik zo erg dat ik, had ze het mij gevraagd, mijn knuffelcontacten van de voorbije negen maanden had gegeven.

Zelfs als ik merk dat zij opnieuw kalm is, doe ik nog een stap achteruit. Vanop enkele meters afstand kijk ik hoe zij en haar man traag, netjes geordend hun spullen in de auto schikken. Dat ik dringend naar het toilet moet, zwijg ik. Mijn blaas doorstaat deze beproeving vaker in deze coronatijd.

Hier kan ik niets tegen inbrengen. De wet staat aan haar kant. Leg eens aan de arm der wet uit dat je enkel twee mensen op leeftijd wou helpen.

Ik weet nu ongeveer hoe een plotse overval voelt.  Meerdere mensen moesten met hun leven bekopen dat ze anderen wilden helpen.

Corona doet wat met een mens.

Als er nog coronastewards nodig zijn, kan HRM best ook eens kijken in de pool van moederkloeken en angstige vrouwen met veel valiezen.

Engelen waken over ons zelfrespect

Soms stuurt God een engel op ons af om ons duidelijk te maken dat het vijf voor 12 is en vandaag kreeg ik bezoek van twee engelen.

Een zondag in januari, wandelweer en alleen in Nieuwpoort. Dan maar richting winkels met een lang gat. Zo zeggen we dat in Brakel als we iets doen wat niet voor 100 procent met ons gedacht is. Zo lang moest ik er nu ook weer niet over nadenken. Maar toch, die coronakilo’s werken sterk op mijn gemoed en ik wil hen liever niet belonen met een nieuwe kleerkast. Ik wil zo vlug mogelijk terug losjes in mijn “maatje” passen.

Ik doe veel alleen en ben graag alleen maar bij het winkelen waardeer ik toch andermans mening, vooral als ik mij slecht voel bij het passen. De vriendelijke winkeldame vroeg mijn maat en daar voelde ik al een enorme weerstand want die is veranderd, daar was ik zeker van. Ze bracht mij een tiental kleedjes. Ik kon aan de slag.

De dame in het hokje naast mij had duidelijk ook een winkelpartner nodig dus bij alles wat zij paste, snelde zij naar het raam waar haar echtgenoot trouw stond te wachten om half roepend, half in gebarentaal zijn goed- of afkeuring te geven.

Maar dat was niet voldoende, we vroegen elkaars mening ook. En we raakten in een gesprek, de winkeldame deed graag mee.

Dat we door corona meer broeken zijn gaan dragen en dat we vooral goeie blouses nodig hebben voor het scherm. “Als ik terug naar Brussel mag gaan werken”, zei mijn nieuwe vriendin “kleed ik mij extra op en draag ik terug een kleedje”. Ik beaamde het en zei dat ik mij ook weer beter ga opkleden want dat ik mij op mijn thuiskantoor niet eens meer schminkte elke morgen. Ik zag twee verontwaardigde en bezorgde blikken. “Dat mag je niet doen! Je MOET je haar stylen en je elke morgen opmaken alsof je naar je werk gaat. Je MOET dat doen voor je zelfrespect!.” Ik voelde mij net niet wegzakken van schaamte. Nu kon ik niet meer terug. Ik moest het fleurigste kleed kopen en beloofde hen braaf om mij elke morgen te schminken. Ze leken tevreden met mijn antwoord.

God stuurt ons engelen om ons op het juiste pad te houden Luc-raak.be

Mijn vriendin van het hokje naast mij had haar keuzes ook gemaakt en kwam dag zeggen aan de kassa. “En morgenvroeg zitten we geschminkt achter onze computer”, herhaalde ze nog eens. Ik beloofde het plechtig.

Gelukkig vertelde ik die twee dames niets over mijn coronakilo’s, zij hadden beiden een perfecte taille. Van de winkeldame kreeg ik een extra cadeautje, 10 euro bij mijn volgende aankoop en zakje met drie pralines. Ik wist wanneer ik die zou opeten, onmiddellijk en op het moment dat die twee uit beeld waren. Shame on me, ik weet het.

Deze twee engelen brachten mij bij dat het hoog tijd is dat CORONA voorbij is en in mijn hoofd is dat vanaf morgen. De pralines zijn op. Morgen ga ik geschminkt met mijn kleurrijke jurk gezonde tussendoortjes eten terwijl ik online gesprekken voer op mijn pantoffels.