Mijn lievelingsmorgen

Dag 20 van 40 dagen bloggen (halverwege)

Ik schreef mij deze week in voor een opleiding : ‘Reset je mindset’ in 6 dagen. Online van half 9 tot 9. Perfect tijdstip, na een lang wakker-worden en het ontbijt en voor een mooie dag. Dit is een extra en zeer aangename toevoeging aan mijn eigen dagelijks ritueel. Het leuke is dat de challenge in groep doorgaat en dat stimuleert nog eens extra.

Ik zie al uit naar de volgende en het is een positieve bende en vooral een heel gerichte en positieve lesgever.

Een mooie dag!

Je dag positief inzetten, daar kan je zelf heel veel aan doen, door je geest te trainen om aandacht te geven aan wat JIJ echt wil. Door de juiste focus te leggen.

Wel, hoe doe je dat dan? Ik wil dat ook!

Sommigen zeggen dat je ’s morgens positieve affirmaties kan doen: ‘Ik hou van mezelf, dit wordt een fantastisch dag, vandaag win ik de Lotto,…’ en meer van die automatismen waar we onszelf niet mee overtuigen, al is het juist de bedoeling van wel. Mijn ervaring leerde dat enkel in het wilde weg een intentie uitspreken weinig nut heeft. De intenties moeten deel uitmaken van een intens proces en echte doeltreffende intenties voelt je met heel je lijf en al je zintuigen.

Ik ben er al een tijdje mee bezig en leer nog elke dag bij.

MEDITATIE! Veranderde mijn leven

Rust brengen in mijn geest lukt mij meestal wel maar dat was een proces.

Mediteren? Hoe doe je dat? Een positieve mindset installeren? Hoe doe je dat?

Rust in je lijf, hoofd en lede, haal je niet door te vechten. Maar door tijd te nemen vooraleer je de dag begint. Ik probeerde ook van alles uit, proberen, niet lukken, herbeginnen met iets anders.. De aanhouder vindt wel een meditatie die bij hem past en wint altijd.

Vroeger, toen iedereen nog thuis was, was het ochtendritueel hectisch. Iedereen moest ergens op een bepaald uur op een plaats zijn en moeder was vaak degene die of daarvoor zorgde of insprong als er bussen gemist werden. Een nerveuze moeder tussen die bende, helpt niets. in tegendeel. Enkel bij rust kan ik organiseren. We weten allemaal dat stress stress uitlokt. En op een bepaald moment had ik het gehad. Ik wou die rust, binnen en buiten mij. Buiten begint bij binnen.

En toen vond ik de meditatie van Vishen Lakhiani. Ze is eenvoudig, je hoeft je geest niet leeg te maken, ze is ingesproken door een mooie stem in eenvoudig Engels. Hij vraagt niet dat je op een meditatiekussen zit in lotushouding met een Boeddhabeeld en kaarsen op de achtergrond. Ik zet de wekker efkes vroeger en blijf op bed liggen. En ik mediteer.

De meditatie van Vishen sluit aan bij Westerlingen en dat waar ik echt in geloof en wat ik nodig heb om rust in mijn hoofd te krijgen. Een voorwaarde om creatief en gelukkig door het leven te gaan. Deze meditatie zorgt niet alleen voor rust in het hoofd maar helpt jou om ballast achter je te laten en te focussen op een mooie dag en je gedroomde toekomst. Alles wat gelukkig maakt, zit er in verweven; liefde voor jezelf en de wereld, dankbaarheid, vergeving, plannen maken op lange termijn en op korte termijn en je overgeven aan het universum omdat er veel is waar wij geen invloed op hebben. En je hoeft het niet zelf ter plekke uit te vinden. Je volgt Vishen zijn mooie stem, de prachtige muziek en volgt.

Al jarenlang doe ik de meditatie, de 6 fasenmeditatie van Vishen Lakhiani redelijk consequent. Gratis te vinden op Youtube.

De 6 fases zijn de volgende

  1. Liefde: Iemand voor ogen houden van wie je echt houdt. En de liefde ECHT voelen voor die persoon. Geef de liefde een kleur en voel de liefde door dat kleur helemaal rondom en uiteindelijk in heel de wereld uit te sturen. Dit is een prachtige oefening om de liefde in jezelf te activeren en door te sturen naar ieder medemens. Door deze oefening ben ik ook elke morgen heel sterk verbonden met mijn kinderen en familie die ver van ons wonen. En ook met de mensen die het nu heel moeilijk hebben in alle oorlogen en die getrokken zijn door natuurrampen.
  2. Dankbaarheid. Vishen vraagt om in stilte bij jezelf te benoemen/ervaren waar je dankbaar voor bent en om die dankbaarheid te voelen. Dankbaarheid is de belangrijkste weg naar een goed leven. Wie dankbaar is, krijgt. Wie aan dankbaarheid voorbij gaat, niet. Dankbaarheid is een vorm van respect voor jezelf, anderen en de natuur. Het zorgt voor een betere gezondheid. Door deze oefening realiseer je dat er heel veel is om dankbaar voor te zijn. Dit ervaren is een ideale start voor een dankbare dag. Er is ook aandacht voor de dankbaarheid voor jezelf en het besef wat een prachtige creatie jij bent met je talenten en je zegeningen. Dankbare mensen zijn gelukkiger en dat stralen ze uit door elke dag bewust stil te staan bij het goede dat ze hebben. Ondanks… maar daar gaat het nu even niet over. Geluk gaat ook niet alleen over bezit maar over potentie en gezondheid en talenten. Zit dankbaarheid eigenlijk wel in het Weesgegroet of het Onzevader? Ik denk het niet.
  3. Vergeving. Elke dag is er wel iets waar je iemand of jezelf kan voor vergeven. Vishen vraagt om de pijn en woede te voelen. En nadien in de rol/energie van de ander te gaan staan. Hoe is de ander echt? Hij laat je in zijn meditatie ook beseffen dat gekwetste mensen kwetsen. Enkel als we pijn echt voelen, kunnen we ze loslaten. Pijn verdringen heeft geen enkele zin want pijn die niet uitgepraat of losgelaten wordt, slaat zich op in het lichaam om daar te etteren of zelfs ziek te maken. Door te vergeven en ook in de rol van de andere te kruipen, leren we lessen voor onszelf. Uiteindelijk groeien we door te vergeven en laten we de andere vrij. Boeddha zei dat iemand die niet kan vergeven zichzelf stilaan doodt: ‘Niet kunnen vergeven is als een gifbeker maken voor een ander en er zelf van drinken.’ Vergeven is niet alleen goed voor je ziel maar ook voor je fysieke gezondheid. En dat blijkt uit onderzoek. Het vermindert stress en is daardoor gunstig voor hart en bloedvaten en versterkt je immuunsysteem. In onze katholieke gebeden vragen we enkel vergeving van de Heer. Uiteindelijk is dat een zeer passief proces. In deze meditatie leer je zelf en actief te vergeven. Hier zit het principe van Ho’oponopono achter.
  4. Plannen voor de toekomst: We gaan in gedachten en in onze verbeelding naar de toekomst die we willen. En stellen lange termijndoelen. Mensen worden voor 95% gestuurd door het onderbewustzijn. En dat onderbewustzijn, daar kan je enkel mee communiceren als je uit stress bent. Tijdens de meditatie. Door nu al toekomstplannen te visualiseren, geef je je brein de richting aan om de volgende tijd op te focussen. Als we gefocust zijn op gele auto’s, zien we enkel gele auto’s. Als we ons onderbewuste focussen op de realisatie van een droom, ziet ons onderbewustzijn ook enkel onze dromen. Vishen vraagt ons ook om alle zintuigen te gebruiken. Ons onderbewuste ziet het verschil niet tussen realiteit of voorstelling. Hoe echter we onze droom kunnen maken, visualiseren en voelen met alle zintuigen, hoe concreter, hoe meer kans er bestaat dat je de juiste richting wordt uitgestuurd. Dus de opdracht is om de droom zelfs te beleven, alsof hij er al is.
  5. Het wordt een fantastische dag vandaag. Fase 5 gaat over vandaag. Creëer jezelf een fantastische dag, bereid jezelf voor op een heerlijke dag. Zie je dag zoals je die echt wil. En overloop je dag om je onderbewuste te trainen zodat het aandacht geeft aan wat jij voorop stelde voor die dag. De gele auto’s weet je wel. Maar nu gaat het over goeie meetings, aangename collega’s, mooie projecten, een gezellig ontbijt, … Je onderbewustzijn focust op wat jij echt wil zien. Gele mooie en ecologische auto’s, weet je nog? Probeer eens het omgekeerde; stap vloekend uit bed en je zal zien dat je je teen verstuikt aan de badkamerdeur, je je trein mist, negatieve mensen tegen komt. Mijn eerste ervaring met positief denken was een spreker die zei dat als je elke dat zegt ‘Ik ben rijk en gelukkig’, je dat ook wordt.
  6. Je staat er niet alleen voor! Zoek en krijg steun bij een hogere Macht. Weet dat je gesteund wordt, om het even welke filosofie je volgt of beleeft. Je staat er niet alleen voor. En dat is al een enorme troost om gelukkig door het leven te gaan.

Is dit allemaal niet te ver gezocht? Probeer het eens enkele dagen, je zal zien.

Voor mij is dit de waardevolste meditatie die ik ooit leerde of deed. En je komt met de glimlach aan het ontbijt. Dus mama gelukkig, iedereen gelukkig.

Onderzoek heeft uitgewezen dat in steden waar meer mensen mediteren, er minder agressie is. In Amerika, zowel Noord als Zuid, investeert de overheid in risicosteden in meditatielessen voor jongeren in de scholen. Met positieve resultaten want de misdaadcijfers dalen.

De meditatie duurt 18 waardevolle minuten. Je geraakt er aan verslaafd, als je volhoudt. Effecten tonen zich vaak niet onmiddellijk, vooral niet als je weerstand ervaart.

Dus gewoon doen!

100 % Lucrèce of NIETS

Dag 17 van 40 dagen bloggen

Sedert september ben ik voltijds thuis. Professioneel heb ik nog enkele opdrachten als copywriter maar voor de rest ben ik thuis. ’s Morgens lacht de dag naar mij en soms (veel, meestal) lach ik terug. Ik verveel me niet.

Ik breide al een 10-tal pulls.

Breien is voor mij een ideale manier om mij terug te trekken met de juiste muziek op de achtergrond, soms met een film of een podcast. Als ik brei ben ik aan het multitasken. Ik doe iets nuttig en ontspannend, ik denk aan mezelf en ik geniet of leer bij.

‘Mama nu heeft ze pulls genoeg’, belt mijn dochter. Ik kijk in mijn kleerkast en ook daar hangen voldoende truien. Ik kan dit niet blijven doen. Breien doe ik ook maar omdat ik de rust nodig heb en die rust nuttig wil maken. Zo ben ik opgevoed, wat je doet moet nuttig zijn.

Ik mediteer en wandel

Lang voor, maar consequent sedert CORONA, mediteer ik. Het voelt goed. Bovendien doen de powernaps de ik leerde kennen via prana selfcoaching wonderen. Bij een dip na de middag ga je best niet liggen maar na een kwartiertje powernappen onder begeleiding van Iris haar prachtige stem en alfa- of thetamuziek ben ik alerter dan voordien. Ik hou van de stilte zo af en toe. Rust in mijn hoofd, is voor mij heel belangrijk. Het maakt mij creatiever. En creativiteit is wat ik het meest miste op het werk dat ik professioneel deedl. Veel collega’s hadden daar geen last van. Ik wel, regels, vaste templates, te lange vergaderingen en te veel afspraken daar ketst mijn ziel op af. Nu heeft ze genoeg builen maar ze neemt wel tijd om te helen. Ik gun haar die rust.

Ik las onlangs dat Ghandi 1 dag in de week in stilte doorbracht. Hij was Indiër, het hoorde wel meer bij zijn cultuur. Maar nu weet ik dat een volledige dag in de week in stilte of op de achtergrond relaxerende muziek, ook voor mij een zegen zou zijn. Af en toe neem ik mij zo een dag maar nog niet op regelmatige basis. Het is voor mij zalig om te weten dat een man die zoveel verandering bracht in de wereld tijd nam voor zichzelf. iets wat ik in het verleden vaak niet deed.

Wandelen is ook zalig om dichter bij mezelf te komen en te genieten. Om gedachten te laten stromen en terug te laten verdwijnen. Al vaak waren dat antwoorden op de vraag: ‘Wat ga ik vanaf nu doen?’ En de antwoorden laten op zich wachten omdat er nog veel tussenstapjes zijn. Te nemen in mezelf, met mezelf en door mezelf. Meer dan ooit besef ik dat de wereld gewoon een spiegel is en het echte leven zich binnen in ons afspeelt.

Wat ga ik nu doen?

Ik ben niet gestopt met werken om professioneel niets meer te doen. De voorbije jaren en lang daarvoor heb ik cursussen gevolgd die wel binnen mijn eigen interesseveld lagen maar ook niets te maken hadden met het werk dat ik deed. Correctie: Ik vond wel dat mijn cursussen zouden kunnen geïntegreerd worden in het werk dat ik deed maar ik was de enige.

Ik ben dus zoekend maar ook stilaan vindend.

Mezelf blijven kwellen met de vraag ‘Wat ga ik doen, wat ga ik doen, wat … ‘ geeft stress. Dus ik liet het over aan het toeval.

En dat toeval, ik noem het het universum, heeft mij al verschrikkelijk veel geholpen. Er kwamen mensen op mijn pad, ik kreeg boeken onder ogen, ik zag berichten op LinkedIn die mij triggerden of iemand sprak zinnen uit waar ik helemaal warm van werd, ook al had het niets met mij te maken. Maar ik maakte er boodschappen van. En volgde mijn intuïtie. Ik voel vooral of het goed is. Dat is in tegenstelling tot wat ik leerde thuis, op school en op het werk. Ik VOEL hoe het is voor mij.

Gelukkig toeval heet synchroniciteit en komt regelmatig op mijn pad. Niet om mij de cijfers van de Lotto in te fluisteren, ik speel niet eens mee, maar om de puzzelstukjes van mijn leven samen te leggen tot één mooie puzzel met een schitterend landschap en een stralende zon die mijn levensmissie en doel voorstelt.

100 % IK

‘Jij bent wel met veel bezig’ zei iemand deze week. Hij doelde op de vele boeken die ik las en cursussen die ik volgde. En ik zei trots ‘Maar het zijn stukjes van mijn ene puzzel’. Want zo voelt het. Eens je mijn leeftijd hebt en 41 jaar voltijds werkte, wil je niet zomaar iets doen. Wat ik nu nog extra doe moet met heel mijn hart, ziel en lijf gebeuren. Iets wat mij en anderen vreugde en geluk brengt. iets waarvoor ik vroeger op sta en desnoods later ga slapen. Iets wat 100% IK is.

Voor minder ga ik niet meer.

En ik ben mooie stappen aan het zetten, ook al zijn ze nog niet echt zichtbaar.

Brené Brown zegt in ‘The call to courage’ (te zien op NETFLIX) dat niemand echt gelukkig kan zijn als hij op het werk niet zichzelf en gelukkig kan zijn.

Daarom neem ik niet meer zo maar iets aan. 100% Lucrèce of niets!

Ik laat het tijdig weten.

Een zonder – schuld – gevoel – dag

Dag 14 van 40 dagen bloggen

Toen ik supervisie gaf in een hogeschool viel het mij op dat mijn studenten heel vaak de woorden ‘Ik voelde mij schuldig’ in de mond namen. Met dat schuldgevoel gingen ze na de werkdag naar huis, sliepen er een nacht slecht over en de volgende morgen gingen ze hopelijk met een verminderd schuldgevoel terug aan het werk. En het leek alsof ze op onze maandelijkse bijeenkomst hoopten op de zegen en de vergeving van de groep.

Een schuldgevoel knaagt aan je. En vaak stonden de studenten verstomd als ik vroeg ‘En kon je er aan doen of niet?’ Deze vraag om hen ervan bewust te maken dat een schuldgevoel tot niets leidt bij de ander, alleen bij jezelf.

Het blokkeert je.

Je voelt je slecht.

Het helpt je niet vooruit.

Mijn generatie

Dat mijn generatie met veel schuldgevoelens zit, zal misschien wel liggen aan de verkeerde interpretatie van de bijbel: ‘Bemin jezelf zoals een ander’.

Ik interpreteerde dat als je moet eerst de ander graag zien en dan pas jezelf. Dus eerst een stukje chocolade voor de ander en dan voor jezelf. Kan nog net. Maar dat schijnt niet te kloppen. Enkel als je jezelf graag ziet, kan je van een ander houden. Enkel zelfliefde leidt tot liefde.

En als het vliegtuig crasht, red je beter eerst jezelf en dan pas de ander. Een dode jij in een crash kan een ander niet meer redden.

Dichter bij huis: Een oververmoeide moeder kan haar gezin niet ondersteunen, ….

Of in de werksfeer: Een baas die vlucht voor zijn vermoeidheid, kan er niet zijn voor zijn personeel en daar komen vodden van. Wie gisteren naar Andermans Zaken keek, is daar getuige van. (Nog te bekijken via VRT NU)

De man droeg zoveel verantwoordelijkheid voor het bedrijf en zijn werknemers dat hij er zijn eigen gezondheid voor op het spel zette.

Uiteindelijk begreep hij dat hij door zich te ontspannen zonder schuldgevoelens een veel betere bedrijfsleider was en dat de winsten stegen.

Neen zeggen en je toch schuldig voelen

Mijn vriendin zorgt vaak voor haar vele kleinkinderen en de kinderen. Daarnaast is ze nog voltijds manager in een bedrijf dat heel veel van haar vraagt. Het bedrijf vraag veel maar bijlange niet zoveel als zij van zichzelf vraagt. (En schouderklopjes krijg je daar niet voor.)

Ze vertelde mij dat zij met haar man op weekend gingen. Gezellig met z’n tweetjes. Het was zo lang geleden. ‘Maar we vertrekken maar vrijdagavond. De kleinkinderen moeten nog opgehaald worden’.

(Ik ben beter in het geven van antwoorden aan een ander. Zeker over fouten die ik zelf vaak maak.)

‘Konden de ouders niets regelen, jullie rijden zo ver en korten het weekend nog eens in?’

‘Neen’

‘Is er geen opvang voorzien op school?’

Dat wist ze niet maar ik voelde dat ze enorm inzat met de kleinkinderen die langer op school zouden moeten blijven dan voorzien. En ze deden dat elke week, de kinderen waren dat gewoon.

‘Ik ga het vragen’ zei ze. Maar ik zag in haar ogen dat het grote beest van schuld zich van haar meester had gemaakt. En dat haar antwoord enkel bedoeld was om mij het zwijgen op te leggen.

We praatten verder over koetjes en kalfjes en plots zei ze ‘We gaan de kleinkinderen toch maar zelf ophalen, ik zou me zo schuldig voelen.’

Haar keuze natuurlijk. En ik had mij niet te bemoeien.

Ik weet dat ‘neen’ zeggen een hele opgave is voor mensen met een sterke verantwoordelijkheid en neiging naar schuldgevoelens. Maar een NEEN kan je oefenen. Maar ik zweeg.

Wijze lessen van mijn mentor

Ik had ooit een mentor die mij zei: ‘Als iemand een vraag stelt, zeg dan altijd eerst neen.’ Nadien kan je nadenken en als het toch een ja wordt, zijn de mensen veel gelukkiger.

Zijn tweede les was nog interessanter en ik moet toegeven dat ik hem gelijk moet geven: ‘Ze gaan je niet liever zien omdat je de benen van je lijf loopt voor een ander.’

Even reflecteren

Ben jij een mama die nooit neen zegt als de kinderen iets vragen?

En offer jij je vakantie op omdat de kleinkinderen anders geen opvang hebben?

En kom jij vroeger terug van vakantie om het verplichte nummertje familiebijeenkomsten bij te wonen?

Als je dat wil? Dik Ok

Als je aan jezelf denkt, ook dik OK.

Maar als je achteraf gaat klagen bij vriendinnen dat je schuldgevoelens hebt omdat jij in Benidorm in je badpak lag terwijl dat kleintje van 3 een uur langer in de opvang moest blijven? Niet OK.

Hoe zou het zijn als jij jezelf gunde wat je een ander gunt, ZONDER SCHULDGEVOEL?

Uitslapen, een boek lezen, eten bestellen, beetje netflixen, mediteren, … gewoon tot rust komen.

Dan zou je een leuke en rustige dag hebben. Zo een dag die je wel gunt aan anderen maar soms niet aan jezelf.

En hoe zou het zijn als je vaststelt dat al die anderen jou dat met plezier gunnen? En zelfs meer respect voor jou hebben?

Hoor je het hen al zeggen? ‘Ons moeder laat niet met zich sollen en ze heeft nog gelijk ook.’

7 gelijkenissen tussen mijn poes en mijn ideale klant

Poes heeft geen bedrijf en heeft mij niet nodig.

Maar ik leerde veel van hem, onder andere over de ideale klant in copywriting en hoe je best met je klant kan omgaan. En weet je, ik schrijf graag over onze poes. Nu de kinderen het huis uit zijn, is hij degene die er altijd is. Misschien is het meest verrassende dat ik voor ik Poes kende, totaal geen interesse had in katten. Ook niet toen hij nog de poes van de dochter was. En toen kwam van die kant nog weinig interesse en nam ik mijn verantwoordelijkheid op. Mijn moederinstinct kwam terug boven. (Niet overdrijven Matthijs.)

  1. Ik leef mij volledig in zijn leefwereld in

Neen, mijn poes is geen ondernemer en hij heeft geen copywriter nodig om zijn producten of diensten aan de man te brengen. Hij zit niet op social media en weet niets over instagram. Hij heeft er geen benul van dat hij de huisgenoot is waar ik het meest over blog. En dat de blogs over hem vlot worden gelezen. Raar maar waar. Poezenliefhebbers en erkennen zich in de verhalen van andere baasjes.  

Als ik minimaal wil communiceren met Poes (zijn naam, we probeerden andere namen maar enkel op die naam reageerde hij) of zijn gedrag wil interpreteren, moet ik mij inleven. De wereld vanuit zijn standpunt bekijken en hem begrijpen.  

En zo gaat dat ook in copywriting. Ik schrijf teksten voor mensen die of geen tijd hebben om hun product of dienst te promoten of er gewoon geen zin in hebben of mensen die zich op andere terreinen met hun talenten veel nuttiger kunnen inzetten.

Daarom leef ik mij in in hun visie, missie, meerwaarde voor de klanten om van daaruit te kunnen schrijven over de acties die ze lanceren of de verhalen die ze willen vertellen.

2. We zien elkaar verschrikkelijk graag

En toch knuffelen we niet noch zitten we elke avond samen op de bank noch sturen we Sms’jes dat we elkaar heel hard missen. Poes en ik houden van elkaar zonder woorden, het is een weten.

Als ik als copywriter schrijf voor klanten, dan moet het klikken. Dan voelen we elkaar aan. Er zijn weinig woorden nodig om elkaar optimaal te begrijpen. En dat gaat moeilijk met mensen die elkaar niet begrijpen, die precies een andere taal spreken. Hoe vervelend moet het zijn om constant te moeten vragen: ’Wat bedoel je juist?’ Te veel moeten verantwoorden beknot de creativiteit van de copywriter.

Het lot is vaak slimmer dan wijzelf, het brengt zelden copywriters en klanten samen die elkaar niet kunnen luchten. Gelukkig maar. En dank daarvoor.

3. Poes weet wat hij wil en ik gebruik mijn fantasie om hem te begrijpen

Poezen zijn de meest eigenzinnige wezens die er bestaan. Je houdt ze niet binnen als ze naar buiten willen. Tenzij dat beest door de tredmolen van de domesticatie ging en er serieus in gevangen zit. Maar dat soort katten, die volledig tegen hun natuur ingaan willen we niet.

Ik hou ook van eigenzinnige mensen en ondernemers.

Mensen

  • die buiten de lijntjes kleuren,
  • die vernieuwende ideeën neerzetten,
  • die het anders willen aanpakken,
  • die milieubewust zijn,
  • die werken vanuit een verantwoorde visie
  • en die van deze wereld voor hun klanten een betere plaats willen maken.

Kortom, boeiende mensen, mensen waar ik iets kan van leren, als copywriter en als mens. Ja, we houden wel een paar visiegesprekken om de neuzen in dezelfde richting te krijgen en vooraleer ik voor hem/haar iets op papier kan zetten. Maar als we dezelfde richting uitkijken, als ik begrijp wat de klant ECHT wil, dan pas werkt mijn fantasie om de passende en juiste teksten te schrijven.

En geloof me het bespaart ons beiden veel tijd.

4. Hij verwacht dat ik de wereld uit zijn standpunt bekijk

Als je een dier gaat behandelen als een mens, dan lukt dat niet. Hoe graag POES ook bij ons woont, hij moet en zal nooit op zijn verjaardag aan een feesttafel zitten. Een poes is een vrij dier. Gelukkig. Je dwingt een poes ook tot niets. Dat is eigen aan een poes.

Zo gaat het ook met klanten. Als copywriter vraag ik de nodige vrijheid om mijn creativiteit te laten stromen, om betere teksten te kunnen schrijven. Maar ik schrijf de content vanuit het perspectief van de klant. Ieder zijn deel, elk zijn eigenheid met respect voor elkaar.

5. Poes is eigenzinnig, eigengereid en doet wat hij moet doen

Poezen doen hun ding. Het baasje zegt niet hoeveel keer per dag hij zichzelf moet schoonmaken of hoeveel tijd hij moet besteden aan poezenyoga of aan jagen. Dat zijn voor onze poes de belangrijkste activiteiten naast slapen en dutten natuurlijk. Hier is geen vergelijking mogelijk met mijn opdrachtgevers. Maar de klant weet wat hij moet doen, ik doe wat ik moet doen.

Soms stel ik heel veel vragen en schrikt de potentiële klant daar van. Maar ik wil gewoon begrijpen waarom de ander doet wat hij doet. Niet om verandering aan te brengen maar om mij te kunnen inleven in hun verhaal en om dat verhaal in woorden te zetten. Woorden die verkopen, woorden die de klanten treffen in hun hart, woorden die klanten het gevoel van erkenning en herkenning geven. Ja, ik hou van mensen die gewoon doen wat ze moeten doen. Zodat ik kan doen wat ik moet doen. 

6. Poes is geen held maar ik stel hem mij wel zo voor

Neen, hij is geen held maar ik stel mij veel van wat hij doet voor als een heldendaad. Mensen houden van helden. Mensen lezen graag heldenverhalen. En juist daarom waren de verhalen van onze poes de meest gelikte blogs.

Natuurlijk vertel ik niet over mijn poes als ik een verhaal vertel voor een klant. Maar mijn klant en zijn/ haar aanbod verdienen wel een heldenstatus. Bedrijfsleiders zetten zich met hart en ziel in om iets nieuw of iets mooi in de wereld te zetten. Zij en hun aanbod verdienen een heldenstatus. Dus zorg ik, als het klikt met de klant voor een heldenstatus en een goed verhaal. Mensen lezen graag goeie verhalen, mensen onthouden goeie verhalen beter.

7. Iemand moet zijn verhaal vertellen 

De verhalen van mijn poes zijn slechts enkele van de vele die op mijn blog te vinden zijn. De meeste verhalen gaan zelfs niet over de poes. En neen, ik ben geen fanatieke poezenvrouw.

Maar de verhalen die ik over POES schreef raken mensen. En dat is de bedoeling van copywriting. Je vertelt een verhaal, een verhaal dat mensen onthouden, dat mensen raakt in hun hart en waarin ze iets herkennen.

Je kan het beste product hebben of het meest geschikte aanbod. Als mensen niet bij jou komen, is het omdat ze jou niet kennen. Potentiële klanten zijn niet alleen geïnteresseerd in je product maar ook in de ondernemer. (Hier benoem ik hij of zij met hij.) Wie is hij? Wat is zijn doel? En bedoeling? Hoe staat hij in het leven? Hoe is dit product het verlengde van het mens-zijn? Welke meerwaarde heeft het aanbod? Zijn er al tevreden klanten? Waarom zouden klanten bij hem komen en niet bij je concullega?

Mensen kopen nog altijd liefst van mensen en het is nodig dat de ondernemer het hele verhaal vertelt op social media, in de nieuwsbrieven, in de marketing en eigenlijk in elke letter en elk beeld die een ondernemer verspreidt.

Ben jij een ondernemer en op zoek naar een copywriter?

Misschien zie je dat schrijven niet zitten?

Misschien heb je een klein duwtje in de rug nodig om aan het schrijven ter geraken? En dan doe je dat daarna gewoon zelf.

Misschien heb je al wat teksten geschreven en wil je gewoon advies?

Dan kan je bij mij terecht. Ik help je graag.

Klasbakken, topwijven, knallers op wie de tijd geen vat heeft

Dag 7 van 40 dagen bloggen

Vandaag 8 maart is het internationale vrouwendag.

Ik dacht even na welke de meest boeiende vrouwen waren die ik het voorbije jaar leerde kennen. Door CORONA las ik veel boeken en leerde ik veel boeiende vrouwen kennen. Maar ik koos er 3 uit. Twee ervan zijn rijpere vrouwen. De oudste is Edith Eva Eger, een 90 er holocaust overlever, psychotherapeute en auteur van de boeken ‘De Keuze en Het geschenk’.

Tina Turner, een 80er is de tweede. Natuurlijk kende ik Tina maar ik leerde haar dit jaar op een heel ander manier kennen. Ze schreef het boek ’Geluk staat je goed’ waardoor ik ook de muziek ‘Beyond’ leerde kennen. Dat is een nieuw project van Tina met prachtige spirituele muziek die tot in de kern van mijn cellen gaat.

De derde is Binu Singh, kinderpysychiater. Inmiddels krijgt haar zeer vooruitstrevende en op de menselijke natuur gebaseerde visie op de opvoeding van de kleinste kinderen meer en meer aandacht. Terecht

Edith Eger

Edith Eva Eger was zestien jaar oud toen ze in 1944 naar Auschwitz werd gedeporteerd. Haar ouders werden direct naar de gaskamer gestuurd en Edith werd gedwongen om voor Mengele te dansen. Haar onverschrokkenheid hielp haar en haar zusje te overleven, al waren ze nog maar nauwelijks in leven toen het kamp eindelijk werd bevrijd. In haar boeken staan niet alleen de gruwelijkheden van de holocaust beschreven maar vooral hoe ze er mee is omgegaan. Zo vertelt ze dat ze in Auschwitz gevangen zat maar zich vrij voelde in haar geest. Jarenlang heeft ze niet kunnen/durven praten over haar verleden. Zij was toen de gevangene van haar herinneringen en leed. Veel mensen lijden dagelijks in de gevangenis van gedachten waarin ze zichzelf houden. Ze vertelt hoe ze als psycholoog haar cliënten al jarenlang helpt om zich uit hun eigen gedachten te bevrijden, en hoe iedereen uiteindelijk voor vrijheid kan kiezen. Kijk, dat waren boeken die mij naar de keel grepen en waarvan ik denk dat leeftijd er niet toe doet. Oudere mensen hebben ons veel te leren. Maar waarderen we dat wel voldoende en geven we hen voldoende kansen om hun verhalen te vertellen?

Tina Turner

Wij waren in Gent Expo in 1996 op het optreden van Tina Turner. Ik was zwanger van onze jongste. Ik kijk naar haar en bedacht wat een energie, uitstraling, ritme en stem deze ‘oude dame’ had. Nu ben ik zelf ouder dan de leeftijd die zij toen had. En ik voel me ook niet echt oud.

Deze dame schreef een fantastisch boek over haar leven ‘Geluk staat je goed’ waarin ze haar leven vertelt en vooral dat energie en geluk van start binnen je eigen hart, ziel en lichaam. Ze vertelt het geheim van haar uitstaling.

Ze is vooral een positief mens, ook al is dat anders geweest. “Mensen denken dat ik een zwaar leven heb gehad, maar ik zie het als een geweldige reis,” zegt ze. Haar mindset is te vergelijken met die van Edith Eger want ook zij is ervan overtuigd dat de ideeën over de uitdagingen vaak belangrijker zijn dan de problemen zelf. “Hoe ouder je wordt, hoe meer je beseft dat het niet gaat om wat er is gebeurd, maar hoe je er mee omgaat.”

In het boek vertelt Tina Turner openhartig over haar eigen spirituele ontdekkingsreis en hoe deze tot persoonlijke groei, enorme succes en vooral intense geluk leidde. In deze intieme vertelling, deelt ze de inzichten die haar leven veranderden en hoe het boeddhisme haar steun en toeverlaat werd. En inspireert ze de lezer aan de hand van tijdloze principes uit het boeddhisme om zelf ook geluk te omarmen. Tina Turner worden we misschien nooit – maar met deze krachtige inzichten kunnen we wel net zo stralend in het leven staan als zij. Ze bewijst tevens dat ze veel meer dan een rockster is. Ze is een inspiratie die laat zien dat geluk van iedereen is.

Terwijl ik dit schrijf, luister ik naar haar muziek. Mantra’s. Iets wat ik vroeger niet beluisterde. Zalig.

Binu Singh

Ik leerde Binu Singh kennen via ‘Alleen Elvis blijft bestaan’. Ze is een klassiek opgeleide kinderpsychiater die de inzichten van het Oosten, ze is Indische laat samen vloeien met de inzichten die ze kreeg vanuit haar eigen cultuur. En deze combinatie zorgt ervoor dat ze mensen aanzet om op een andere manier naar baby’s en kleine kinderen te kijken en ze intenser en op een natuurlijke manier te verzorgen en te koesteren. De baby’s praten niet maar problemen met baby’s geven inzicht in wat er fout loopt in de maatschappij.

Ik pikte enkele uitspraken van Binu Singh om inzicht te geven in haar denken. Om deze dame echt te begrijpen, moet je de tijd nemen. Onlangs was ze in De Afspraak. Onze media is vaak te vluchtig en aast op quotes. Mensen die echt iets te vertellen hebben, hebben meer tijd nodig. En die tijd kreeg ze wel bij Thomas.

“Onhandelbare baby’s zijn vooral een signaal van hoeveel stress er in hun omgeving is. Een onhandelbare baby is een baby in nood. En weet dat daar per definitie ouders in nood zijn.”

Ze roept de samenleving op om beter te zorgen voor baby’s en hun ouders.

“Die eerste 1001 dagen in een kinderleven, van conceptie tot de leeftijd van twee jaar, zijn cruciaal voor de rest van het leven. Wat in die periode gebeurt, legt in grote mate vast hoe we later functioneren, zowel op psychologisch, sociaal als biologisch vlak. Helaas zijn de meeste hulpverleners, laat staan de rest van de maatschappij, niet op de hoogte van de mogelijke psychosociale problemen die achter reflux, huilbaby’s en moeilijke slapers schuilgaan.”

De eerste 1001 dagen dat is tot het kind 3.5 jaar is (tot de tweede kleuterklas). Hoe erg is het dat wij de mensen die net met kinderen in deze cruciale periode in hun leven

minst betalen,

minst maatschappelijk waarderen

en onvoldoende tijd geven om zich te bekwamen in hun eigen professionaliteit?

En ze roept ons op om meer voor onszelf te zorgen.

“Veel volwassenen voelen niet wat er met hen scheelt. Ze hebben hun eigen behoeftes leren te negeren. Dat soort inprentingen begint al in de wieg. Zelfregulatie leer je in de eerste jaren en is de basis van alle andere ontwikkelingen erna. Veel volwassenen sukkelen daar nog altijd mee. En dan staan we ervan te kijken hoeveel burn-outs er zijnw h bij jonge werknemers. We leren niet meer voor onszelf te zorgen. Want onze maatschappij faciliteert dat niet.”

Gelukkig luistert de overheid naar Binu Singh nu er zoveel problemen in de kinderopvang naar boven komen. Neen, we hebben niet meer controleurs en inspecteurs nodig maar mensen die het belang van de eerste 1000 dagen kennen en het belang ervan voor de rest van ons leven.

Wat als ik Hilde nooit had ontmoet?

(Dag 2 van 40 dagen bloggen)

Heb jij ook vriendinnen die zo af en toe uw weg kruisen en dan blijkt dat je ver van elkaar dezelfde wegen inslaat?

Heb jij dat ook, mensen die je slecht kort life ontmoette en waartegen je nooit uitgepraat geraakt?

Ken jij ook iemand die jou meer dan regelmatig verrast omdat die zichzelf constant opnieuw en vanuit een innerlijk zijn opnieuw uitvindt?

Dat heb ik met Hilde Vandebroek.

Een zalig mens vol frisse ideeën die een prachtig en praktisch boek schreef voor mantelzorgers.

Maar vandaag wil ik enkel vertellen over onze vriendschap omdat deze bijna magisch is en vol synchroniciteit zit.  

Hilde van de webshop

Ik leerde Hilde kennen op een beurs van creatieve en toffe alternatieve spullen in Gent. Ze had net als wij een onlineshop. Wij vonden haar onmiddellijk een knappe, vlotte en welbespraakte madam. Het klikte. Ze is Limburgse. De woorden rolden uit haar mond met een streepje muziek er bij. Ik leerde veel mensen kennen op de beurzen, maar Hilde bleef me bij.

We werden vrienden op facebook. Zo gaat dat en we volgden elkaar. En toen de Russen de Limburgse peren niet meer wilden kopen, kochten en aten wij uit solidariteit perenstroop.

Een volgende keer dat we elkaar spraken was op een groothandelsbeurs in Brussel. Van ver zwaaiden we naar elkaar en ik herinner me nog haar eerste woorden bij de begroeting. ‘Hoe gaat het echt?’

‘Hoe gaat het ECHT’. Uit het zelfstandig ondernemerschap neem ik zeker de positieve vibes mee. De vriendelijkheid, het enthousiasme waarmee mensen producten verkopen. De positieve vooruitzichten op gelukkige klanten en winst. De positieve onderwerpen die aangesneden werden bij elk gesprek. Je kreeg op de duur een zekere band met de leveranciers en de keuze voor net die leverancier had soms wel meer te maken met loyaliteit dan met de producten.

Die positieve mindset en de  stevige portie zelfvertrouwen hebben zelfstandigen nodig om den brode. Zonder dat lukt het nooit. En dat miste ik vaak op andere plaatsen waar ik professioneel kwam. Soms ging men daar naar mijn mening iets te vlug over naar hoe het echt was en dan vooral vanuit een negatieve mindset.

De vraag ‘Hoe gaat het echt?’ Deed mij even stilstaan.

Het ging niet zo goed met de verkoop. We hadden er meer van verwacht.

Maar ik wist dat ik die dag een heel eerlijk iemand had ontmoet. Iemand die doorheen het enthousiasme altijd zichzelf bleef en ook inzat met anderen.

Hilde de copywriter

Zij veranderde van richting, ik ging opnieuw studeren. Zonder dat we het van elkaar wisten, kozen we dezelfde weg; copywriting. Ik belde haar op om haar te feliciteren en intussen ook te informeren hoe het met haar ging. Copywriting, ik was toen aan de studie begonnen maar ik zou er pas later iets mee doen. Ik had veel vragen. Maar Hilde relativeerde. Ja, ze schreef al eens een e-book en ze had genoeg klanten maar alles was goed. En nadat we dit professionele luik afsloten, kwamen we vlug terug op ons eigen leven. En wat bleek… onze dochters volgden intussen dezelfde creatieve richting op school en we hadden beiden te kampen met de gezondheidsproblemen van onze ouders.

Hilde de mantelzorger

Het waren nooit korte telefoongesprekken, het liep altijd uit. Al is zij jonger dan ik, we zaten beiden in de situatie dat we naast ons eigen leven en gezin plots meer verantwoordelijkheid moesten dragen voor onze ouders; voor hen zorgen en voor hen beslissingen nemen.  En dat doet emotioneel iets met een mens. Voor de werkende vrouw/man tussen generaties is dat een hele opdracht en emotioneel zwaar om van diegene die verwend, gekoesterd en verzorgd werd door de ouders nu plots zelf te moeten zorgen voor hen.

We lieten beiden heel eerlijk het verdriet toe omdat we ons zo sterk herkenden in elkaars situatie en het deed deugd om een ander te horen verwoorden wat ik voelde.  

Hilde de schrijver

En laatst belden we nog eens. Ik had de Moedige Mantelzorgers al verschillende keren zien voorbij komen op instagram. Tot ze me vertelde dat ze een boek had geschreven en uitgegeven. Over mantelzorg.

Waw, dat is pas een parel vinden in de oesters diep in de modder van de zee. Doorheen de zorgen, haar inzet, de doktersbezoeken en de materiële regelingen had zij een boek geschreven om mantelzorgers te ondersteunen.

“En weet je hoeveel ik er al verkocht?” vroeg ze.

Ik durfde niet raden want net had ik een artikel gelezen dat 44 boeken een gemiddeld verkoopcijfer was. Ik kreeg onmiddellijk medelijden met al die mensen die zaten te wroeten aan een boek. Op een donker zolderkamertje terwijl de zon buiten schijnt bij voorbeeld. (Mijn fantasie slaat op hol.)

Meer dan 1000!

Intussen misschien een veelvoud? (Ook onze Brakelse bib kocht het boek.)

Mijn hart sprong op. Dit was echt verdiend. Mooi, knap. Dat ligt dus ver boven het Vlaamse gemiddelde.

Ze heeft haar uiterste best voor gedaan buiten het circuit van uitgeverijen. Ze gaf het boek uit in eigen beheer en organiseerde signeer- en infosessies op de boerderij in Diepenbeek. Dat is haar thuis, haar habitat, de plaats waar ze opgroeide en zich nu met hart en ziel inzet voor 3 generaties; ouders, haar gezin en de kinderen.

Ik zag dat ze haar boek voorstelde aan Wouter Beke. Zo geëngageerd is ze want naast de zorg voor de patiënten is er dringend nood aan geëngageerde mantelzorgers die elke dag klaar staan om hun naasten te helpen. En daarvoor ga je meteen naar de TOP, naar de minister. Ik wil niet duiken in het slijk der aarde maar dank zij mensen die zich inzetten voor anderen, blijft de gezondheidszorg betaalbaar en kunnen we onze naasten veel langer in de omgeving houden die ze zelf willen. Hilde zag goed dat er meer respect moet zijn voor moedige mantelzorgers.

Binnen afzienbare tijd zullen wij zelf ook blij zijn dat er mensen zijn die voor ons willen zorgen.

Een pakje uit Limburg

Vorige week zat het in mijn bus. Een pakje uit Limburg. Ik koester het boek en zeker de woorden die ze mij schreef.

@Hilde. Je ziet, ik schrijf terug. (Mede dank zij jouw motivatie)  Dikke dikke kus en veel dank.

Maar over de inhoud van het boek wil ik het later hebben. Samen met mijn verhaal over mantelzorg.

Als ik deze zalige vrouw nooit had ontmoet,

had ik mij deze morgen niet extra vrouwelijk gekleed, had ik niet stiekem in de spiegel gekeken of ik wel genoeg straalde om aan de dag te beginnen en had ik nu geen binnenpretjes als ik aan haar ontwapende lach denk. En heb met plezier het tweede blogje van 40 geschreven.

Hoe het nu echt gaat? Goed. Maar wel bellen zeker nog eens!

Vraag jij je ook af waarom ik de laatste maanden zo weinig blogs schrijf?

Waarschijnlijk niet. (Jij niet.)

Maar jij wel! (Ik heb het nu tegen mezelf en die mensen die mij er expliciet naar vroegen.)

En ik heb daar een heel spijtig en voor jou misschien raar antwoord op. IK KWAM ER NIET MEER TOE.

Omdat ik geen goesting heb? Neen, ik had meer dan goesting.

Geen tijd? Ook niet, behalve een paar opdrachten als copywriter en wat cursussen had en heb ik eigenlijk tijd zat.

IK HEB GEWOON TE VEEL TIJD.

Ik ben zo iemand bij wie de energie en de flow best zijn weg vinden als ik weinig tijd heb, als het net iets te druk is. Tussen de soep en de patatten of terwijl ik met andere dingen bezig ben, flitsen de tofste ideeën door mijn hoofd.

En de voorbije twee maanden had ik dat niet meer. Dus, ik heb waarschijnlijk te veel tijd.

Ik ben het als mama van 3 en voltijdse werkkracht met hier en daar een opdracht erbij, echt niet gewoon om veel tijd te hebben. Mijn dagen waren altijd fantastisch gevuld. En ja, ik klaagde wel eens maar ook dat is des levens. Maar ik hou er verschrikkelijk van om de energie door mijn lijf te voelen stromen en van de ene opdracht naar de andere te gaan om op het einde van de dag te zeggen dat het een vruchtbare, creatieve en leerrijke dag was.

Kijk, nu besef ik dat ik dat mis.

Deze morgen kwam er een kentering en ik voelde het geluk weer door mijn lichaam stromen terwijl ik een tekst schreef voor een nieuw initiatief. Wat voelde dat goed.

En ik besefte dat als ik wil, er echt wel iets te doen is aan te veel tijd. De vier pulls die ik de voorbije twee maanden breide tellen niet mee om het gevoel te hebben dat het druk is. Mooi resultaat maar niet de vreugde die ik krijg van letters, woorden en teksten.

Mijn besluit: Vanaf vandaag is dit klavier weer mijn dagelijkse vriend.

Hoe ik tot dat inzicht kwam? Door Thomas Vanderveken. Wie mij kent, weet dat ik geen enkele aflevering van ‘Alleen Elvis … ‘ mis. Gisteren ging hij in gesprek met de Nederlandse successchrij(ver) -(fster) Marieke Lucas Rijneveld. Een uitermate boeiend gesprek. Thomas genoot er zichtbaar van.

Bij mij gingen haar woorden recht door mijn hart: Ze voelt zich pas leven als ze kan schrijven. Ze moet elke dag schrijven of ze voelt niet dat ze leeft. Als ze haar handen op het klavier zet, stromen er woorden uit, ook al weet ze op voorhand niet waarover ze wil schrijven. Ik herken dat. Ik ken haar niet maar dat zijn mijn woorden. Zo voel ik dat ook. Dat zijn de woorden van iemand die weet hoeveel vreugde er in schrijven zit. (Ik moet dringend iets van haar lezen.)

Of ik dan helemaal niet meer schreef?

Toch wel, als copywriter. Ik schrijf en redigeer teksten voor anderen. Dan leef ik mij in in mijn klant, neem zijn pen figuurlijk in de hand en schrijf onder zijn of haar naam. Ook leuk, vooral omdat ik toffe klanten heb in wie het de moeite is om mij in in te leven. Het zijn mensen van wie ik heel veel kan leren als ondernemer en als mens.

Dus jullie zagen waarschijnlijk al teksten en foto’s met quotes op facebook en instagram en linkedIn wel door mij geschreven maar niet onder mijn naam. Dat is wat een copywriter doet.

En eerlijk gezegd, het is wel leuk als ik iemand anders ben in mijn verbeelding. En dan ga ik als die iemand anders productief aan de slag. Dat is wat acteurs ook doen. Ze spelen een rol. Ik schrijf als copywriter in een rol.

Mijn verbeelding, mijn fantasie, mijn computerklavier, mijn schrijflust, dat is wat mij echt gelukkig maakt.

En na twee maanden relatieve rust ben ik nu voor 100% toe aan meer schrijven, aan meer creativiteit, aan meer contact met mijn lezers. Kortom aan een iets drukker leven.

Miste jij mij? Ik heb jou wel gemist. En ik miste mezelf.

Deze morgen beloofde ik mezelf dat er vanavond EINDELIJK een nieuwe column zal staan op mijn blog. En ik wist voor ik achter het klavier kroop ook niet waarover ik het zou hebben.

Dus, voor ik mij weer terug in de zetel plof met mijn breiwerk of mij achter de façades van mijn klanten wegstop, voel ik mijn energie stromen door mijn handen op het klavier te zetten en er deze woorden te laten uitstromen.

En ik voel het terug. Dit is wat ik wil doen, nog meer wil doen, elke dag wil doen.

Dus Back In Business. Back for more.

Liefs!!

Lucrèce

Acht Aardige Aannames

Benieuwd welke quotes mij deze week raakten?

Deze inzichten kwamen deze week naar mij toe. Uitspraken die mij raken, hebben ergens al wortels in mijn leven, in mijn denken, in mijn voelen. Daarom vallen ze mij op.

Ik pluk ze NIET lukraak van het internet. Ze staan wel in de boeken die naast mijn bed liggen, in de boekenkast of op mijn e-reader staan. (Dank U Piet voor dit kerstcadeau.)

Ze komen luc-raak naar mij toe. Luc-raak staat voor mij voor geluk (luck) en geraaktheid.

Een geluk dat ze mij raakten.

Vinden ze jou ook?

Geniet er van. Je mag ze gebruiken als jij jezelf of iemand iets wil vertellen.

  1. ANDEREN MAKEN ZICH NIET DRUK OVER JOU
http://www.luc-raak.be

Ik herinner mij een summerschool in De Provence. Een cursus over zelfrealisatie of zo iets. Ik ken het onderwerp niet meer maar weet wel nog dat ik mij een jong veulen op kamp voelde. Als 40 er.

Op een avond zei onze leraar heel beslist dat we ons NOOIT mochten afvragen wat anderen van ons denken. ‘Mensen zijn enkel bezig met zichzelf’.

WAAW dat kwam op dat moment binnen. Ik heb deze wijsheid vaak doorgegeven aan onze kinderen, jonge collega’s en vriendinnen. En kijk. Wie schrijft nu eens net hetzelfde? Deze fantastische schrijfster en klassebak Elisabeth Gilbert.

In haar boek BIG MAGIC maakt ze korte metten met uitvluchten. Het zijn uiteindelijk gewoon beperkende overtuigingen die ons afhouden van onze zelfexpressie en te zijn wie we ECHT zijn.

Eens je het juk van ‘de mensen zullen zeggen’ van je afgooit, ga je een pak rustiger door het leven.

Hoopvolle paasgedachte. De verrijzenis van jezelf in deze paastijd.

2. JE HART VOLGEN IS MOEDIG

http://www.luc-raak.be

‘Je hart volgen’, een wijze raad die ik niet kreeg van mijn ouders maar die ik al vaak aan mijn kinderen gaf. Om je hart te volgen moet je heel dicht bij je gevoel komen. En toen mijn generatie klein/ jong was, werd er minder/niet? over gevoelens gepraat.

Nu wel, ook in de scholen.

Hopelijk voelen meer en meer mensen wat hun ware ik wil. Wat hen echt gelukkig maakt.

Door de pandemie zijn we meer op onszelf en onze heel dichte omgeving aangewezen en ik voel nu dat ik veel meer van de stilte hou dan ik ooit had gedacht/ gevoeld. Het zal moed vragen om deze stilte te blijven opzoeken.

En jij? Ontdekte jij iets wat je nu meer waardeert? Ben jij je hart meer gaan volgen?

Weet je nu al wat je zeker NOOIT meer wil in het nieuwe normaal?

3. OCHTENDRITUELEN ZORGEN VOOR EEN KRACHTIGE START

http://www.luc-raak.be

De ‘Miracle Morning’ is een ochtendritueel van een uur. ik hou vol. Ik ga nog niet om 5 uur ’s morgens aan de slag maar ik doe het voor 8 uur ’s morgens. En ik wil het blijven doen want het voelt goed.

Het ritueel, S.A.V.E.R.S.

  • tien minuten Stilte – meditatie
  • tien minuten Affirmaties zeggen tegen jezelf
  • tien minuten Visualisaties
  • tien minuten Excersise – beweging
  • tien minuten Reading – lezen
  • tien minuten Schrijven

Maar als dit toch te vroeg is is voor jou, heb ik een andere fantastische tip.

Ik had een heerlijke tijd met de ‘Morning Rituals’ van Prana Selfcoaching.

Rustgevend, hoopgevend, humoristisch, veel tips om meer energie te krijgen en unieke wijsheden.

zalig momentje voor jezelf en een zachte toegang tot meditatie.

Twintig minuten per dag die echt een verschil maken.

4. BRENG JE ONDERBEWUSTZIJN NIET OP IDEEEN (die jou niet dienen)

Tussen de vele woorden in dit prachtige boek van E. Gilbert, vond ik deze zin.

Totaal uit de context? Of toch weer niet.

De zin deed me denken aan een chatgesprek dat ik een paar weken geleden had met een heel enthousiaste, dynamische, idealistische, energieke dame boordevol ideeën en een agenda vol projecten.

Tot ze vorige zomer ernstig ziek werd.

Met dezelfde gedrevenheid doorstaat ze haar ziekte en ondergaat ze de vele zware behandelingen.
‘Ik kreeg alles wat ik vroeg’ zei ze. ‘Ik was zo moe en ik vroeg rust. En ik twijfelde om mijn haar kort te laten knippen.’

Nu heb ik beide.

Let op met wat je vraagt want soms krijg het op een manier die je niet wil.

Sterkte H., in gedachten bij jou.

5. TOEVAL BRENGT ONS SAMEN OF NET NIET

http://www.luc-raak.be

De zin komt uit het lied ‘Toeval’ op de laatste cd van Rob de Nijs.

Ze herinnert mij aan het boek van Franco Ferrucci ‘De nacht van de tiende maan’. Hij beschrijft daarin alle kansen die zijn vader en moeder hadden om elkaar te ontmoeten en dat NET NIET deden.

Dat boek mocht duren en duren want eens ze elkaar ontmoetten was het imaginaire avontuur voorbij. Romantische films eindigen met een huwelijk. Dat boek eindigt uiteindelijk met het moment dat ze elkaar vonden. En hij geboren kon worden.

Al die net-niet-momenten vond ik fantastisch.

En daar gaat het lied Toeval ook over.

Belinda Meuldijk schreef het. Misschien ging het over hun eigen net-niet voor altijd -relatie.

Laat ons dromen…Tijd om het boek van Ferrucci te herlezen.

6. ADEM DIEP en laat je inspireren

Met een hoofd vol inspiratie ben je nooit alleen.
Waar je die kan vinden? In de stilte van een bos, langs onze rustige Vlaamse wegen, bij het haardvuur, op wandel met een goeie regenjekker, …
Zelfs in de hoek van een tearoom of in een overvolle trein.
Als het stil is in jezelf, dan pik je de adem van het universum op.
Zo werkt dat bij mij.
En vaak is zaterdag, na een drukke werkweek, de dag waarop ik bezoek krijg van mijn inspiratie.

7. KOPPIGE WEZENS GENEREREN MEER LIKES

Ik vond een aangrijpende waarheid in de weekendbijlage van de krant. Eentje om bij stil te staan.

Hier in huis loopt een rosse kat die we gewoon POES noemen. We probeerden eerst een andere naam maar die bekte niet. Dus gewoon POES.

ALS hij reageert, DAN is het op POEOES.

“De kat heeft zich niet laten domesticeren, in tegenstelling tot de hond” zegt de dierendokter. Maar blijft zijn koppige, eigenzinnige zelf en doet wat hij wil. Ook al waardeert hij zijn huisgenoten. (troost)

Toch zie ik enorm veel likes bij foto’s van poezen. We adoreren die beestjes ondanks hun karakter. 🙃😀 Zou een beetje meer koppigheid en eigenzinnigheid voor mensen ook een kleeffactor zijn? Of hebben we daar een pels voor nodig?😉

8. LUC-RAAK, daar sta ik voor

Momenteel werk ik verder aan mijn website http://www.luc-raak.be. Voorlopig kom je nog op deze blog terecht als je http://www.luc-raak.be intikt.

En ik volg een (zoveelste) opleiding om mijn missie en visie om te zetten in concrete acties. Ik erken stimulerende overtuigingen en ontkracht de beperkende. Ik verken een boeiende wereld, binnen en buiten mezelf.

Schrijven is de job van mijn leven, het brengt mij creativiteit en heel veel arbeidsvreugde. En dat is wat ik volgend jaar voltijds ga doen.

De naam luc-raak wil ik waardig uitdragen in mijn teksten en content.

Mijn dochter Anna sprak de naam lukraak uit en ik zei intuïtief of even lukraak ‘Ja! Dat is ‘m’.

Luc (van Lucrèce natuurlijk) staat voor geluk (luck). Het is dat tikkeltje speelsheid, relativering dat ik altijd had en heb en dat in mijn schrijfsels, mijn speeches, mijn blogs, mijn columns en mijn content tot uiting komt. Mensen wijzen mij daarop en dat maakt mij echt gelukkig.

Natuurlijk moet dat tot uiting komen in die website (nu nog in opbouw).

Raak staat voor de ernst in mij. Woorden moeten treffen, raken, de juiste zijn. We willen de pijl steeds midden in de roos. Zo moet dat ook met woorden. Verkeerde woorden ondermijnen de boodschap. En creatief schrijven is in alle ernst schrappen en herschrijven.

Luc-raak of lukraak is ook een beetje ik, een intuïtief mens. ‘Intuïtie is een menselijke activiteit die verbonden is met kennis en manifesteert zich bij het oplossen van problemen‘, zegt de wetenschap.

Zo werkt dat bij mij ook. Eerst komt het idee, dan het onderzoek en dan besef ik de waarde ervan. Door de jaren ben ik op mijn intuïtie gaan betrouwen en weet ik dat als iets lukraak binnen komt, dat geen toeval is maar een combinatie van kennis, gevoel en inzicht.

Luc-raak. Daar sta ik voor!

Quotes, de brug tussen ons

Vorige week was ik wel heel erg gericht op goeie quotes. Quotes die mij opvielen, die ik hoorde op tv, die ik las in een boek. De bron van de quotes plaats ik altijd onder de quote. Tenzij het een eigen hersenspinsel is natuurlijk.

Aan de quotes kan je zien welke boeken momenteel op mijn nachtkastje liggen of op mijn e-book staan.

Alle quotes hebben mij geraakt of zochten en vonden mij zoals Elisabeth Gilbert schreef in haar boek BIG MAGIC.

Onder de quotes staat wat meer uitleg.

Als ze jou ook raken, laat het weten.

Dan vinden we elkaar.

Geniet er van. Je mag ze zeker ook gebruiken.

Lieve groet

Lucrèce

Voor al wie dacht dat deze kranige tante enkel nog ligt te zonnen in haar mooie tuin in Küsnacht.
Je hebt het mis.
Ze zingt nog heel veel en schreef in 2020 dit prachtige boek.
Een geschenk voor jezelf en je beste vriend of vriendin.

.

Quote uit een lied van de zanger.
Ik hoorde de zin in ‘Liefde voor muziek’
Het is een bemoedigende zin, vaak nuttig.

De rust die de zanger uitstraalt is iets waar ik alleen kan van dromen.

Maar ik blijf dromen en oefenen natuurlijk.

Om mezelf fit te houden over wat goeie marketing is,
lees en herlees ik vaak het boek van deze wijze en grappige man.

En we kennen allemaal wel mensen die denken dat de evenaar door hun eigen gat loopt.

Of die denken, net als de haan, dat de zon opkomt omdat zij kraaien.

Het is eventjes geleden dat ik dit boek las van Jef Staes.

Maar toen ik deze week vaststelde dat mensen ervan afzien om verantwoordelijkheid te dragen,

en om de consequenties van die verantwoordelijkheid op zich te nemen, werd ik kwaad.

Verantwoordelijkheid nemen hoort bij volwassen worden. Bij de vrijheid waar ik altijd al zo hard naar verlangde.

Enkel schapen met een hek om zich heen, nemen geen verantwoordelijkheid.

De boer zorgt voor hen.

We willen zelf kunnen denken en beslissen toch? Vrij zijn.

Rob De Nijs stopt er mee.

De man met de prachtige stem en de fantastisch mooie teksten.

Ik kreeg het boek en de nieuwe cd in ruil voor mijn ticket

want waarschijnlijk gaat het afscheidsconcert niet meer door.

Zo jammer.

Maar zijn laatste liedjes zijn heel mooi. Daar zitten pareltjes tussen.

Dit maakte ik op 1 april. Het is een boodschap van God. Elke week krijg ik een boodschap van Hem.

Iets Amerikaans. Ooit zelf ingetekend. Wanneer? Geen idee.

Maar ik lees de boodschappen, net zoals je in de metro op de trein (waar is de tijd?) je horoscoop leest. God stuurt altijd mooie boodschappen.

Dit is een een schot in de roos want ze past perfect. Ik schrijf graag, dat is de creatieve vorm waarin ik mijn ‘ziel’ laat spelen. De boodschap is zo mooi en universeel want iedereen heeft wel iets waar hij/zij zich creatief mee uit. En wat je ziel laat spelen. Moraal van het verhaal: SPELEN MAG VAN GOD. Is mij ooit anders verteld.

Pasen haalt iets meligs in mij boven. Ik haalde een bronzen kunstwerk uit de stolp en plaatste er drie kuikentjes onder.

Zie je mij in de weerkaatsing van het glas terwijl ik met mijn GSM een foto maak?

Weet je die kuikentjes maakten mij heel gelukkig. De bloemen en de kaarsjes ook. Altijd.

Abélard en Héloïse

Ik zit in quarantaine.

Zwaar ziek zijn is erger.

Dat betekent dat mijn wereld heel klein is en zich beperkt tot dit stukje grond. Gelukkig grenst ons plekje aan een bos en vandaag deed ik een kleine wandeling heel dicht bij huis.  

Het was er zalig op het magische moment vlak voor het donker, de regen, de wind en het onweer. Ik voelde dat er iets in de lucht hing maar hoopte om tijdig en veilig binnen te zijn. Het lukte.

Luc-Raak storytelling

Heel alleen, mijmerend in het bos ontmoette ik Abélard en Héloïse. Twee jonge bomen naast elkaar en Abélard steekt zijn tak uit om Héloïse te aaien.

Hij, een priester en filosoof wiens filosofie ik van buiten blokte maar ik herinner er mij niets meer van. Zij, Héloïse, een knappe en erudiete jonge dame die bijlessen kreeg van de grote filosoof. Ze werden verliefd maar konden hun liefde niet langer verbergen, zij was zwanger. Haar stuurden ze naar het klooster en Abélard werd gecastreerd. Dit gebeurde rond 1120.

Gedurende hun hele leven schreven zij brieven naar elkaar. Vele eeuwen later werden zij herenigd en in 1817 kregen ze een gezamenlijke tombe op Père Lachaise in Parijs.

Het is een triest verhaal. Niemand kent de filosoof nog maar wel hun liefdesverhaal omdat het eeuwenlang goed en vaak verteld werd en omdat miserie en gedrevenheid of het in de liefde of het leven is, mensen boeit.

Uit hun brieven, die bewaard zijn, blijkt trouwens dat zij een heel wijze vrouw was.

Abélard: “Alleen als ik jouw beeld voor ogen heb, leef ik, voel ik, denk ik, ben ik gelukkig, vergeet ik alle moeilijkheden, ben ik opgewassen tegen alle taken…”

(Wat een zaag.)

Heloïse: “Het is hoog tijd, liefste, dat we ophouden met deze bittere en droevige discussies. Daarom, mijn enige, schrijf mij iets vreugdevols, zing een vrolijk lied, geniet van het leven!”

(Ze verdiende wel wat meer enthousiasme om haar quarantaine in het klooster te kunnen overleven.)

 Storytelling of hoe ik nu op dit verhaal kom

Ik zie twee bomen in het bos en herinner me plots een heel triest verhaal. Echte mooie verhalen hoeven we niet te verzinnen, de realiteit is vaak veel sterker dan fictie.

En zo hebben we elk ons eigen verhaal. Hopelijk verloopt jouw liefdesleven harmonieuzer. Het verhaal van een leven boeit mensen en zeker op speciale momenten als een verjaardag, een huwelijk, een afscheid of pensionering. En dat is wat een storyteller doet. Hij/zij vertelt jouw verhaal zodat de lezer of luisteraar het nooit meer vergeet. Jouw eigen verhaal of het verhaal van wat je doet, wat je drijft, wat je onderneemt, maakt jou uniek. En elk verhaal is het waard om verteld te worden.

Was de filosofie van Abélard zo boeiend geweest als zijn liefdesleven, dan had ik een blogje over de filosofie van Abèlard geschreven. Nu weet ik daar niets meer van.