Mijn lievelingsmorgen

Dag 20 van 40 dagen bloggen (halverwege)

Ik schreef mij deze week in voor een opleiding : ‘Reset je mindset’ in 6 dagen. Online van half 9 tot 9. Perfect tijdstip, na een lang wakker-worden en het ontbijt en voor een mooie dag. Dit is een extra en zeer aangename toevoeging aan mijn eigen dagelijks ritueel. Het leuke is dat de challenge in groep doorgaat en dat stimuleert nog eens extra.

Ik zie al uit naar de volgende en het is een positieve bende en vooral een heel gerichte en positieve lesgever.

Een mooie dag!

Je dag positief inzetten, daar kan je zelf heel veel aan doen, door je geest te trainen om aandacht te geven aan wat JIJ echt wil. Door de juiste focus te leggen.

Wel, hoe doe je dat dan? Ik wil dat ook!

Sommigen zeggen dat je ’s morgens positieve affirmaties kan doen: ‘Ik hou van mezelf, dit wordt een fantastisch dag, vandaag win ik de Lotto,…’ en meer van die automatismen waar we onszelf niet mee overtuigen, al is het juist de bedoeling van wel. Mijn ervaring leerde dat enkel in het wilde weg een intentie uitspreken weinig nut heeft. De intenties moeten deel uitmaken van een intens proces en echte doeltreffende intenties voelt je met heel je lijf en al je zintuigen.

Ik ben er al een tijdje mee bezig en leer nog elke dag bij.

MEDITATIE! Veranderde mijn leven

Rust brengen in mijn geest lukt mij meestal wel maar dat was een proces.

Mediteren? Hoe doe je dat? Een positieve mindset installeren? Hoe doe je dat?

Rust in je lijf, hoofd en lede, haal je niet door te vechten. Maar door tijd te nemen vooraleer je de dag begint. Ik probeerde ook van alles uit, proberen, niet lukken, herbeginnen met iets anders.. De aanhouder vindt wel een meditatie die bij hem past en wint altijd.

Vroeger, toen iedereen nog thuis was, was het ochtendritueel hectisch. Iedereen moest ergens op een bepaald uur op een plaats zijn en moeder was vaak degene die of daarvoor zorgde of insprong als er bussen gemist werden. Een nerveuze moeder tussen die bende, helpt niets. in tegendeel. Enkel bij rust kan ik organiseren. We weten allemaal dat stress stress uitlokt. En op een bepaald moment had ik het gehad. Ik wou die rust, binnen en buiten mij. Buiten begint bij binnen.

En toen vond ik de meditatie van Vishen Lakhiani. Ze is eenvoudig, je hoeft je geest niet leeg te maken, ze is ingesproken door een mooie stem in eenvoudig Engels. Hij vraagt niet dat je op een meditatiekussen zit in lotushouding met een Boeddhabeeld en kaarsen op de achtergrond. Ik zet de wekker efkes vroeger en blijf op bed liggen. En ik mediteer.

De meditatie van Vishen sluit aan bij Westerlingen en dat waar ik echt in geloof en wat ik nodig heb om rust in mijn hoofd te krijgen. Een voorwaarde om creatief en gelukkig door het leven te gaan. Deze meditatie zorgt niet alleen voor rust in het hoofd maar helpt jou om ballast achter je te laten en te focussen op een mooie dag en je gedroomde toekomst. Alles wat gelukkig maakt, zit er in verweven; liefde voor jezelf en de wereld, dankbaarheid, vergeving, plannen maken op lange termijn en op korte termijn en je overgeven aan het universum omdat er veel is waar wij geen invloed op hebben. En je hoeft het niet zelf ter plekke uit te vinden. Je volgt Vishen zijn mooie stem, de prachtige muziek en volgt.

Al jarenlang doe ik de meditatie, de 6 fasenmeditatie van Vishen Lakhiani redelijk consequent. Gratis te vinden op Youtube.

De 6 fases zijn de volgende

  1. Liefde: Iemand voor ogen houden van wie je echt houdt. En de liefde ECHT voelen voor die persoon. Geef de liefde een kleur en voel de liefde door dat kleur helemaal rondom en uiteindelijk in heel de wereld uit te sturen. Dit is een prachtige oefening om de liefde in jezelf te activeren en door te sturen naar ieder medemens. Door deze oefening ben ik ook elke morgen heel sterk verbonden met mijn kinderen en familie die ver van ons wonen. En ook met de mensen die het nu heel moeilijk hebben in alle oorlogen en die getrokken zijn door natuurrampen.
  2. Dankbaarheid. Vishen vraagt om in stilte bij jezelf te benoemen/ervaren waar je dankbaar voor bent en om die dankbaarheid te voelen. Dankbaarheid is de belangrijkste weg naar een goed leven. Wie dankbaar is, krijgt. Wie aan dankbaarheid voorbij gaat, niet. Dankbaarheid is een vorm van respect voor jezelf, anderen en de natuur. Het zorgt voor een betere gezondheid. Door deze oefening realiseer je dat er heel veel is om dankbaar voor te zijn. Dit ervaren is een ideale start voor een dankbare dag. Er is ook aandacht voor de dankbaarheid voor jezelf en het besef wat een prachtige creatie jij bent met je talenten en je zegeningen. Dankbare mensen zijn gelukkiger en dat stralen ze uit door elke dag bewust stil te staan bij het goede dat ze hebben. Ondanks… maar daar gaat het nu even niet over. Geluk gaat ook niet alleen over bezit maar over potentie en gezondheid en talenten. Zit dankbaarheid eigenlijk wel in het Weesgegroet of het Onzevader? Ik denk het niet.
  3. Vergeving. Elke dag is er wel iets waar je iemand of jezelf kan voor vergeven. Vishen vraagt om de pijn en woede te voelen. En nadien in de rol/energie van de ander te gaan staan. Hoe is de ander echt? Hij laat je in zijn meditatie ook beseffen dat gekwetste mensen kwetsen. Enkel als we pijn echt voelen, kunnen we ze loslaten. Pijn verdringen heeft geen enkele zin want pijn die niet uitgepraat of losgelaten wordt, slaat zich op in het lichaam om daar te etteren of zelfs ziek te maken. Door te vergeven en ook in de rol van de andere te kruipen, leren we lessen voor onszelf. Uiteindelijk groeien we door te vergeven en laten we de andere vrij. Boeddha zei dat iemand die niet kan vergeven zichzelf stilaan doodt: ‘Niet kunnen vergeven is als een gifbeker maken voor een ander en er zelf van drinken.’ Vergeven is niet alleen goed voor je ziel maar ook voor je fysieke gezondheid. En dat blijkt uit onderzoek. Het vermindert stress en is daardoor gunstig voor hart en bloedvaten en versterkt je immuunsysteem. In onze katholieke gebeden vragen we enkel vergeving van de Heer. Uiteindelijk is dat een zeer passief proces. In deze meditatie leer je zelf en actief te vergeven. Hier zit het principe van Ho’oponopono achter.
  4. Plannen voor de toekomst: We gaan in gedachten en in onze verbeelding naar de toekomst die we willen. En stellen lange termijndoelen. Mensen worden voor 95% gestuurd door het onderbewustzijn. En dat onderbewustzijn, daar kan je enkel mee communiceren als je uit stress bent. Tijdens de meditatie. Door nu al toekomstplannen te visualiseren, geef je je brein de richting aan om de volgende tijd op te focussen. Als we gefocust zijn op gele auto’s, zien we enkel gele auto’s. Als we ons onderbewuste focussen op de realisatie van een droom, ziet ons onderbewustzijn ook enkel onze dromen. Vishen vraagt ons ook om alle zintuigen te gebruiken. Ons onderbewuste ziet het verschil niet tussen realiteit of voorstelling. Hoe echter we onze droom kunnen maken, visualiseren en voelen met alle zintuigen, hoe concreter, hoe meer kans er bestaat dat je de juiste richting wordt uitgestuurd. Dus de opdracht is om de droom zelfs te beleven, alsof hij er al is.
  5. Het wordt een fantastische dag vandaag. Fase 5 gaat over vandaag. Creëer jezelf een fantastische dag, bereid jezelf voor op een heerlijke dag. Zie je dag zoals je die echt wil. En overloop je dag om je onderbewuste te trainen zodat het aandacht geeft aan wat jij voorop stelde voor die dag. De gele auto’s weet je wel. Maar nu gaat het over goeie meetings, aangename collega’s, mooie projecten, een gezellig ontbijt, … Je onderbewustzijn focust op wat jij echt wil zien. Gele mooie en ecologische auto’s, weet je nog? Probeer eens het omgekeerde; stap vloekend uit bed en je zal zien dat je je teen verstuikt aan de badkamerdeur, je je trein mist, negatieve mensen tegen komt. Mijn eerste ervaring met positief denken was een spreker die zei dat als je elke dat zegt ‘Ik ben rijk en gelukkig’, je dat ook wordt.
  6. Je staat er niet alleen voor! Zoek en krijg steun bij een hogere Macht. Weet dat je gesteund wordt, om het even welke filosofie je volgt of beleeft. Je staat er niet alleen voor. En dat is al een enorme troost om gelukkig door het leven te gaan.

Is dit allemaal niet te ver gezocht? Probeer het eens enkele dagen, je zal zien.

Voor mij is dit de waardevolste meditatie die ik ooit leerde of deed. En je komt met de glimlach aan het ontbijt. Dus mama gelukkig, iedereen gelukkig.

Onderzoek heeft uitgewezen dat in steden waar meer mensen mediteren, er minder agressie is. In Amerika, zowel Noord als Zuid, investeert de overheid in risicosteden in meditatielessen voor jongeren in de scholen. Met positieve resultaten want de misdaadcijfers dalen.

De meditatie duurt 18 waardevolle minuten. Je geraakt er aan verslaafd, als je volhoudt. Effecten tonen zich vaak niet onmiddellijk, vooral niet als je weerstand ervaart.

Dus gewoon doen!

100 % Lucrèce of NIETS

Dag 17 van 40 dagen bloggen

Sedert september ben ik voltijds thuis. Professioneel heb ik nog enkele opdrachten als copywriter maar voor de rest ben ik thuis. ’s Morgens lacht de dag naar mij en soms (veel, meestal) lach ik terug. Ik verveel me niet.

Ik breide al een 10-tal pulls.

Breien is voor mij een ideale manier om mij terug te trekken met de juiste muziek op de achtergrond, soms met een film of een podcast. Als ik brei ben ik aan het multitasken. Ik doe iets nuttig en ontspannend, ik denk aan mezelf en ik geniet of leer bij.

‘Mama nu heeft ze pulls genoeg’, belt mijn dochter. Ik kijk in mijn kleerkast en ook daar hangen voldoende truien. Ik kan dit niet blijven doen. Breien doe ik ook maar omdat ik de rust nodig heb en die rust nuttig wil maken. Zo ben ik opgevoed, wat je doet moet nuttig zijn.

Ik mediteer en wandel

Lang voor, maar consequent sedert CORONA, mediteer ik. Het voelt goed. Bovendien doen de powernaps de ik leerde kennen via prana selfcoaching wonderen. Bij een dip na de middag ga je best niet liggen maar na een kwartiertje powernappen onder begeleiding van Iris haar prachtige stem en alfa- of thetamuziek ben ik alerter dan voordien. Ik hou van de stilte zo af en toe. Rust in mijn hoofd, is voor mij heel belangrijk. Het maakt mij creatiever. En creativiteit is wat ik het meest miste op het werk dat ik professioneel deedl. Veel collega’s hadden daar geen last van. Ik wel, regels, vaste templates, te lange vergaderingen en te veel afspraken daar ketst mijn ziel op af. Nu heeft ze genoeg builen maar ze neemt wel tijd om te helen. Ik gun haar die rust.

Ik las onlangs dat Ghandi 1 dag in de week in stilte doorbracht. Hij was Indiër, het hoorde wel meer bij zijn cultuur. Maar nu weet ik dat een volledige dag in de week in stilte of op de achtergrond relaxerende muziek, ook voor mij een zegen zou zijn. Af en toe neem ik mij zo een dag maar nog niet op regelmatige basis. Het is voor mij zalig om te weten dat een man die zoveel verandering bracht in de wereld tijd nam voor zichzelf. iets wat ik in het verleden vaak niet deed.

Wandelen is ook zalig om dichter bij mezelf te komen en te genieten. Om gedachten te laten stromen en terug te laten verdwijnen. Al vaak waren dat antwoorden op de vraag: ‘Wat ga ik vanaf nu doen?’ En de antwoorden laten op zich wachten omdat er nog veel tussenstapjes zijn. Te nemen in mezelf, met mezelf en door mezelf. Meer dan ooit besef ik dat de wereld gewoon een spiegel is en het echte leven zich binnen in ons afspeelt.

Wat ga ik nu doen?

Ik ben niet gestopt met werken om professioneel niets meer te doen. De voorbije jaren en lang daarvoor heb ik cursussen gevolgd die wel binnen mijn eigen interesseveld lagen maar ook niets te maken hadden met het werk dat ik deed. Correctie: Ik vond wel dat mijn cursussen zouden kunnen geïntegreerd worden in het werk dat ik deed maar ik was de enige.

Ik ben dus zoekend maar ook stilaan vindend.

Mezelf blijven kwellen met de vraag ‘Wat ga ik doen, wat ga ik doen, wat … ‘ geeft stress. Dus ik liet het over aan het toeval.

En dat toeval, ik noem het het universum, heeft mij al verschrikkelijk veel geholpen. Er kwamen mensen op mijn pad, ik kreeg boeken onder ogen, ik zag berichten op LinkedIn die mij triggerden of iemand sprak zinnen uit waar ik helemaal warm van werd, ook al had het niets met mij te maken. Maar ik maakte er boodschappen van. En volgde mijn intuïtie. Ik voel vooral of het goed is. Dat is in tegenstelling tot wat ik leerde thuis, op school en op het werk. Ik VOEL hoe het is voor mij.

Gelukkig toeval heet synchroniciteit en komt regelmatig op mijn pad. Niet om mij de cijfers van de Lotto in te fluisteren, ik speel niet eens mee, maar om de puzzelstukjes van mijn leven samen te leggen tot één mooie puzzel met een schitterend landschap en een stralende zon die mijn levensmissie en doel voorstelt.

100 % IK

‘Jij bent wel met veel bezig’ zei iemand deze week. Hij doelde op de vele boeken die ik las en cursussen die ik volgde. En ik zei trots ‘Maar het zijn stukjes van mijn ene puzzel’. Want zo voelt het. Eens je mijn leeftijd hebt en 41 jaar voltijds werkte, wil je niet zomaar iets doen. Wat ik nu nog extra doe moet met heel mijn hart, ziel en lijf gebeuren. Iets wat mij en anderen vreugde en geluk brengt. iets waarvoor ik vroeger op sta en desnoods later ga slapen. Iets wat 100% IK is.

Voor minder ga ik niet meer.

En ik ben mooie stappen aan het zetten, ook al zijn ze nog niet echt zichtbaar.

Brené Brown zegt in ‘The call to courage’ (te zien op NETFLIX) dat niemand echt gelukkig kan zijn als hij op het werk niet zichzelf en gelukkig kan zijn.

Daarom neem ik niet meer zo maar iets aan. 100% Lucrèce of niets!

Ik laat het tijdig weten.

Wat als ik Hilde nooit had ontmoet?

(Dag 2 van 40 dagen bloggen)

Heb jij ook vriendinnen die zo af en toe uw weg kruisen en dan blijkt dat je ver van elkaar dezelfde wegen inslaat?

Heb jij dat ook, mensen die je slecht kort life ontmoette en waartegen je nooit uitgepraat geraakt?

Ken jij ook iemand die jou meer dan regelmatig verrast omdat die zichzelf constant opnieuw en vanuit een innerlijk zijn opnieuw uitvindt?

Dat heb ik met Hilde Vandebroek.

Een zalig mens vol frisse ideeën die een prachtig en praktisch boek schreef voor mantelzorgers.

Maar vandaag wil ik enkel vertellen over onze vriendschap omdat deze bijna magisch is en vol synchroniciteit zit.  

Hilde van de webshop

Ik leerde Hilde kennen op een beurs van creatieve en toffe alternatieve spullen in Gent. Ze had net als wij een onlineshop. Wij vonden haar onmiddellijk een knappe, vlotte en welbespraakte madam. Het klikte. Ze is Limburgse. De woorden rolden uit haar mond met een streepje muziek er bij. Ik leerde veel mensen kennen op de beurzen, maar Hilde bleef me bij.

We werden vrienden op facebook. Zo gaat dat en we volgden elkaar. En toen de Russen de Limburgse peren niet meer wilden kopen, kochten en aten wij uit solidariteit perenstroop.

Een volgende keer dat we elkaar spraken was op een groothandelsbeurs in Brussel. Van ver zwaaiden we naar elkaar en ik herinner me nog haar eerste woorden bij de begroeting. ‘Hoe gaat het echt?’

‘Hoe gaat het ECHT’. Uit het zelfstandig ondernemerschap neem ik zeker de positieve vibes mee. De vriendelijkheid, het enthousiasme waarmee mensen producten verkopen. De positieve vooruitzichten op gelukkige klanten en winst. De positieve onderwerpen die aangesneden werden bij elk gesprek. Je kreeg op de duur een zekere band met de leveranciers en de keuze voor net die leverancier had soms wel meer te maken met loyaliteit dan met de producten.

Die positieve mindset en de  stevige portie zelfvertrouwen hebben zelfstandigen nodig om den brode. Zonder dat lukt het nooit. En dat miste ik vaak op andere plaatsen waar ik professioneel kwam. Soms ging men daar naar mijn mening iets te vlug over naar hoe het echt was en dan vooral vanuit een negatieve mindset.

De vraag ‘Hoe gaat het echt?’ Deed mij even stilstaan.

Het ging niet zo goed met de verkoop. We hadden er meer van verwacht.

Maar ik wist dat ik die dag een heel eerlijk iemand had ontmoet. Iemand die doorheen het enthousiasme altijd zichzelf bleef en ook inzat met anderen.

Hilde de copywriter

Zij veranderde van richting, ik ging opnieuw studeren. Zonder dat we het van elkaar wisten, kozen we dezelfde weg; copywriting. Ik belde haar op om haar te feliciteren en intussen ook te informeren hoe het met haar ging. Copywriting, ik was toen aan de studie begonnen maar ik zou er pas later iets mee doen. Ik had veel vragen. Maar Hilde relativeerde. Ja, ze schreef al eens een e-book en ze had genoeg klanten maar alles was goed. En nadat we dit professionele luik afsloten, kwamen we vlug terug op ons eigen leven. En wat bleek… onze dochters volgden intussen dezelfde creatieve richting op school en we hadden beiden te kampen met de gezondheidsproblemen van onze ouders.

Hilde de mantelzorger

Het waren nooit korte telefoongesprekken, het liep altijd uit. Al is zij jonger dan ik, we zaten beiden in de situatie dat we naast ons eigen leven en gezin plots meer verantwoordelijkheid moesten dragen voor onze ouders; voor hen zorgen en voor hen beslissingen nemen.  En dat doet emotioneel iets met een mens. Voor de werkende vrouw/man tussen generaties is dat een hele opdracht en emotioneel zwaar om van diegene die verwend, gekoesterd en verzorgd werd door de ouders nu plots zelf te moeten zorgen voor hen.

We lieten beiden heel eerlijk het verdriet toe omdat we ons zo sterk herkenden in elkaars situatie en het deed deugd om een ander te horen verwoorden wat ik voelde.  

Hilde de schrijver

En laatst belden we nog eens. Ik had de Moedige Mantelzorgers al verschillende keren zien voorbij komen op instagram. Tot ze me vertelde dat ze een boek had geschreven en uitgegeven. Over mantelzorg.

Waw, dat is pas een parel vinden in de oesters diep in de modder van de zee. Doorheen de zorgen, haar inzet, de doktersbezoeken en de materiële regelingen had zij een boek geschreven om mantelzorgers te ondersteunen.

“En weet je hoeveel ik er al verkocht?” vroeg ze.

Ik durfde niet raden want net had ik een artikel gelezen dat 44 boeken een gemiddeld verkoopcijfer was. Ik kreeg onmiddellijk medelijden met al die mensen die zaten te wroeten aan een boek. Op een donker zolderkamertje terwijl de zon buiten schijnt bij voorbeeld. (Mijn fantasie slaat op hol.)

Meer dan 1000!

Intussen misschien een veelvoud? (Ook onze Brakelse bib kocht het boek.)

Mijn hart sprong op. Dit was echt verdiend. Mooi, knap. Dat ligt dus ver boven het Vlaamse gemiddelde.

Ze heeft haar uiterste best voor gedaan buiten het circuit van uitgeverijen. Ze gaf het boek uit in eigen beheer en organiseerde signeer- en infosessies op de boerderij in Diepenbeek. Dat is haar thuis, haar habitat, de plaats waar ze opgroeide en zich nu met hart en ziel inzet voor 3 generaties; ouders, haar gezin en de kinderen.

Ik zag dat ze haar boek voorstelde aan Wouter Beke. Zo geëngageerd is ze want naast de zorg voor de patiënten is er dringend nood aan geëngageerde mantelzorgers die elke dag klaar staan om hun naasten te helpen. En daarvoor ga je meteen naar de TOP, naar de minister. Ik wil niet duiken in het slijk der aarde maar dank zij mensen die zich inzetten voor anderen, blijft de gezondheidszorg betaalbaar en kunnen we onze naasten veel langer in de omgeving houden die ze zelf willen. Hilde zag goed dat er meer respect moet zijn voor moedige mantelzorgers.

Binnen afzienbare tijd zullen wij zelf ook blij zijn dat er mensen zijn die voor ons willen zorgen.

Een pakje uit Limburg

Vorige week zat het in mijn bus. Een pakje uit Limburg. Ik koester het boek en zeker de woorden die ze mij schreef.

@Hilde. Je ziet, ik schrijf terug. (Mede dank zij jouw motivatie)  Dikke dikke kus en veel dank.

Maar over de inhoud van het boek wil ik het later hebben. Samen met mijn verhaal over mantelzorg.

Als ik deze zalige vrouw nooit had ontmoet,

had ik mij deze morgen niet extra vrouwelijk gekleed, had ik niet stiekem in de spiegel gekeken of ik wel genoeg straalde om aan de dag te beginnen en had ik nu geen binnenpretjes als ik aan haar ontwapende lach denk. En heb met plezier het tweede blogje van 40 geschreven.

Hoe het nu echt gaat? Goed. Maar wel bellen zeker nog eens!

Diane DvF

De iconische wikkeljurk voor het leven

Diane von Fürstenberg, DvF, Belgische en modeontwerper ontwierp in 1974 de iconische wikkeljurk. Het model is vandaag nog steeds te koop. Een koop voor het leven dus, nooit uit de mode. Ecologisch.

Ik heb er één. ‘De wikkeljurk is zo praktisch dat je er nog in kan, zelfs al krijg je door de jaren een maatje meer’, zeggen ze. Ik heb intussen meer dan dat éne maatje meer, de jurk spant echt. Ik zal hard op mijn tanden moeten bijten om die jurk van Diane terug te kunnen dragen.

Maar ik vind hem mooi en tijdloos. Ik ben er heel blij mee en doe hem niet weg NOOIT. Ooit... draag ik hem terug. Ziezo weer een extra motivatie om die paaseieren NIET op te eten.

Wat dragen zakenvrouwen in België?

Ik herinner mij het zalige moment dat Isabelle Geeroms en ik de winkel van DvF in Boston binnen stapten.

Wij, in short en op wandelsneakers, kregen onmiddellijk aandacht. De verkoopster vroeg of ondernemende vrouwen in België DvF konden dragen. Voor ons kan dat natuurlijk. Als ik zag hoe mijn dochter binnen haar Amerikaans bedrijf gekleed moest gaan, in broek- of rokpak of gewoon mannelijk met een kleine vrouwelijke touch, dacht ik wel dat er in Amerika nog werk was. Bij ons zit dat goed, denk ik. Hoewel. Het valt mij telkens wel op dat koninginnen en ik hou vooral Maxima voor ogen (klassebak en ja ik kijk voor haar wekelijks naar Blauw Bloed) een pak toffer gekleed gaan dan de vrouwen die zelf een officiële functie bekleden.

Dagelijks stuurt DvF een boodschap uit

Sedert twee weken stuur ik elke dag een quote de wereld in. Quotes uit boeken die ik las/lees, zinnen waar ik spontaan mijn wenkbrauwen bij fronste, zinnen waar ik een eigen verhaal bij had, citaten die mij aan situaties deden denken of minstens herkenbaar waren voor mij.

En vandaag lees ik dat Diane vF dat ook doet. Ze reikt mensen dagelijks een tip of een inzicht aan.

Uiteindelijk is dat een kleine moeite en met potentieel grote gevolgen voor de ontvangers. Wie weet wat er met je gebeurt als je NET op DAT moment DIE woorden nodig hebt en ze krijgt? Ze stuurt ook mails om mensen samen te brengen. Dan kan het zijn dat je NET op DAT moment DIE persoon nodig had.

Synchroniciteit en magie

Diane zorgt voor synchroniciteit maar kan vooraf niet bepalen wat haar doel is noch wat de gevolgen kunnen zijn.

Eigenlijk is dat een vorm van magie. Ze stuurt rimpeltjes uit en het kunnen – of kunnen niet- grote golven worden waar een ander met plezier kan op surfen. In haar geval aan de andere kant van de wereld.

Ze probeert de wereld ten goede te veranderen en weet je, we leren haar daardoor beter kennen. En mijn jurk (ik kocht hem in de solden) krijgt voor mij NOG meer waarde. Meer nog, ik ben bereid om die paaseieren aan mijn moeder te geven. Daarmee spaar ik ook de tandjes van de kleinkinderen want zij mochten al op 3 plaatsen rapen.

Deugd door het verhaal van een ander

Als je je herkent in het verhaal van een ander, doet dat deugd. De quotes die ik dagelijks opschrijf en deel op facebook, instagram en deze blog zijn meestal ‘levendevers‘ (West-Vlaams voor echt vers.) Vaak vind ik ze de morgen zelf tijdens mijn dagelijks ritueel om 10 minuten te lezen of lukraak een boek uit kast te nemen.

Ze kwamen als het ware naar mij toe om ze te delen.

Dat is magie en het maakt mij gelukkig. Delen maakt gelukkig.

En DvF schreef ook nog een nieuw boek: ‘Own it’. Het is al besteld, cadeautje aan mezelf.

Lieve groet en geniet van woorden,

Lucrèce

Over synchroniciteit en the law of life

We zitten midden een gesprek over lezen en leeskansen creëren in de klas. De leerkracht vraagt zich af of de leerlingen die elke dag een kwartier rustig moeten lezen wel echt lezen. Misschien, waarschijnlijk zelfs, zijn er leerlingen die hun kostbare onderwijstijd en energie stoppen  in hun ogen fixeren op een blad, tijdig dat blad omdraaien en intussen hopen dat het kwartier voorbij is zonder dat iemand opmerkt dat ze eigenlijk geen woord lezen. Wat volwassenen leesplezier noemen is voor sommige leerlingen een hel. Puttend uit mijn eigen jeugd en die van onze kinderen, kan ik mij daar iets bij voorstellen. Wij werden pas gaandeweg graag-lezers.

En net op dat moment hoor ik het klikje van de WhatsApp. Oei, GSM vergeten op “mute” zetten. Discreet open ik mijn tas om het nodige doen en de vergadering niet verder te storen. Ik lees vlug het bericht.

Adriana is aan het lezen“.

Adriana is aan het lezen

En onmiddellijk daarna komt een tweede foto en een bericht: “Ze verslindt boeken”.

Ze verslindt boeken

We zetten het doorlichtingsgesprek verder. Ik heb een brede glimlach op mijn gezicht, nagenietend van mijn kleindochter van vier maanden en de creativiteit van mijn dochter. De leerkrachten vermoeden dat ze het zeer goed doen en ik daarom zo enthousiast glimlach. Dat is een gedeeld aangenaam gevoel. En de school doet het goed. Ze gaat creatief op zoek naar middelen en kansen om de leerlingen zinvol aan het lezen te krijgen.

Dit is een zalig momentje van synchroniciteit. Een gelukkig toeval want net op het moment dat ik over iets praat, krijg ik een signaal dat er elders ook iets aan de gang is in dit thema.

Ik geniet van die momenten en als je er op let, kom je die vaak tegen. Je denkt aan iemand en kijk, daar is een berichtje. Je leest over een land en plots komt iemand jou uit het niets vertellen over de reis naar dat land. Je denkt aan een lied en daar is het op de radio.

Viel het jou ook al op dat je meer dergelijke momenten meemaakt als je je rustig en gelukkig voelt?

De conclusie en het moraal van het verhaal zijn dus dat geluk en rust meer geluk, vreugde en rust aantrekken. Maar het werkt omgekeerd ook. Hoe meer je toegeeft aan je angsten en ongeluk, hoe meer je daar van krijgt. En dat willen we niet. Dit is “the law of life” of wat je aandacht geeft, groeit. Positieve gedachten trekken alle leuks aan en shittige gedachten trekken meer kak aan. Je kan dus zelf kiezen welke kant je op wil.

Ik wens jullie veel leuke synchrone momenten in de stille en uitdagende tijd die er terug aan komt. We kunnen er alleen het beste van maken want vanuit the law of life hebben we geen keuze. Kop op, brede glimlach, positieve gedachten en vooruit.

Zet je en laat je horen

De stem op de stoel spreekt mee

Door mijn recente opdracht in Brussel, ben ik een frequente gebruiker van het openbaar vervoer. Geloof me, dat schept al vlug een band met medereizigers. Met de trein is het altijd een beetje reizen, je hoort er al eens iets, ook wat niet voor jou bedoeld is. Je kan er ongegeneerd mensen beloeren of een extra tukje doen. Gestolen vreugdevolle momenten. Zelfs een vertraging kan leuk zijn, als je het zo ervaart. En op een onverwacht moment gebeuren van die kleine wondertjes. Zo hoor ik onze jongste dochter plots “mama” roepen in het overvolle station, net op het moment dat ik mij afvraag of zij die dag examens heeft. Synchroniciteit! Dat is het verrassend moment waarop uiterlijke en innerlijke gebeurtenissen die zelf niet causaal verbonden zijn, samen vallen. “En als je er alert voor bent, gebeurt het vaker”, wist Carl Jung, uitvinder van het begrip.

Op een avond had ik op de trein een heel goed gesprek. De trein had die avond vertraging, hij reed twintig minuten langer op het traject maar ik merkte het pas toen ik thuis kwam. Ik sprak met iemand met wie ik vroeger sportte. Onze sport was niet gericht op veel communicatie, meestal droegen we een zuurstofmasker. Ter zake. De man is burn-outcoach in de Vlaamse Gemeenschap. Mensen boeien mij. Coachen, boeit mij ook. In het verleden draaide ik wel eens mee als supervisor, groepenbegeleider en volgde ik zelf opleidingen die mij ook persoonlijk wel wat bij brachten. Was de ontmoeting toevallig of is mijn aandacht onbewust op het thema ‘mensen in ontwikkeling’ gericht? Wie weet. Het was wel het onderwerp van de week want ik volgde net nog een nascholing rond DEEP DEMOCRACY, een methode om minderheidsstemmen te horen in een besluitvormingsproces. We leerden er boeiende methodieken want geef toe, we komen nog moeilijk tot compromissen op alle maatschappelijke niveaus. En dat geeft verwarring in plaats van de veiligheid. Iets waar we allemaal nood aan hebben.

Ik maande mijn medereiziger aan om toch iets te vertellen over zijn boeiende job en ja, hij gaf mij een paar technieken mee. De techniek die ik zeker wil onthouden is OM-DENKEN. Bij omdenken vraag je je af wat de voordelen zijn van je probleem. Ik kon het niet laten om mijn tijd optimaal te benutten en legde hem meteen een probleem voor. Het is een issue, iets wat mij is overkomen en wat ik moeilijk een plaats kan geven. Dat laatste is niet mijn gewoonte. Blijkbaar zit er een sterke emotionele geladenheid op want er ging de laatste maand geen dag voorbij zonder dat het voorval als ruis in mijn hoofd kwam en ik ontmoediging voelde. Maar ik moet OM-DENKEN en mijn medereiziger legt mij uit wat ik kan doen: “Leg het probleem op een stoel en vraag wat het jou wil zeggen”.

Ook in de opleiding rond DEEP DEMOCRACY kreeg een stoel een rol. De stoel is de plaats van de afwezige, de andere, de plaats waar diegene met een andere mening denkbeeldig plaats neemt. Door de “afwezige” een plaats te geven, hou je er rekening mee. Zo worden eigen meningen genuanceerder, democratischer en gevarieerder.

Enkele dagen na elkaar kreeg een lege stoel dus een andere betekenis in mijn leven. De spreker en mijn mede-reiziger hadden mij tot denken en voelen gezet, ik moest daar iets mee doen. Op het werk kregen we de opdracht om creatief alternatieve ideeën te zoeken voor een aantal issues. “Ik zal morgen op mijn thuiswerkdag een aantal stoelen bij zetten”, hoor ik mezelf nog lachend zeggen als afscheid tegen de collega’s. En ’s avonds op de trein hoor ik dat ik mijn probleem op een stoel moet leggen en zo een antwoord zal krijgen over de voordelen ervan.

Die avond zit ik nog even te mijmeren en denk ik aan het probleem. Ik leg een extra kussen in de sofa bij wijze van duidelijke afbakening. Even een kopje thee halen…

Als ik terug komt, ligt de poes bovenop mijn kussen. Ik denk even dat het probleem weg is, versmacht onder een kussen en een veel te dikke poes. Doodsoorzaak: zuurstofgebrek. Maar dit voelt niet juist. Ik kijk naar de poes, hij doet zelf niet veel moeite om naar mij te kijken. Het is alsof hij mij wil zeggen: “Hoe meer je er naar kijkt, hoe groter het zal worden.” Poezenwijsheid! Toen besloot ik dat een lange nachtrust vaak oplossingen biedt.

Wat je aandacht geeft, groeit. Poezenwijsheid!

Dus, als je bij mij thuis komt op een thuiswerkdag, en de stoelen staan lukraak rond het huis, dan ben ik heel hard aan het werken.