7 gelijkenissen tussen mijn poes en mijn ideale klant

Poes heeft geen bedrijf en heeft mij niet nodig.

Maar ik leerde veel van hem, onder andere over de ideale klant in copywriting en hoe je best met je klant kan omgaan. En weet je, ik schrijf graag over onze poes. Nu de kinderen het huis uit zijn, is hij degene die er altijd is. Misschien is het meest verrassende dat ik voor ik Poes kende, totaal geen interesse had in katten. Ook niet toen hij nog de poes van de dochter was. En toen kwam van die kant nog weinig interesse en nam ik mijn verantwoordelijkheid op. Mijn moederinstinct kwam terug boven. (Niet overdrijven Matthijs.)

  1. Ik leef mij volledig in zijn leefwereld in

Neen, mijn poes is geen ondernemer en hij heeft geen copywriter nodig om zijn producten of diensten aan de man te brengen. Hij zit niet op social media en weet niets over instagram. Hij heeft er geen benul van dat hij de huisgenoot is waar ik het meest over blog. En dat de blogs over hem vlot worden gelezen. Raar maar waar. Poezenliefhebbers en erkennen zich in de verhalen van andere baasjes.  

Als ik minimaal wil communiceren met Poes (zijn naam, we probeerden andere namen maar enkel op die naam reageerde hij) of zijn gedrag wil interpreteren, moet ik mij inleven. De wereld vanuit zijn standpunt bekijken en hem begrijpen.  

En zo gaat dat ook in copywriting. Ik schrijf teksten voor mensen die of geen tijd hebben om hun product of dienst te promoten of er gewoon geen zin in hebben of mensen die zich op andere terreinen met hun talenten veel nuttiger kunnen inzetten.

Daarom leef ik mij in in hun visie, missie, meerwaarde voor de klanten om van daaruit te kunnen schrijven over de acties die ze lanceren of de verhalen die ze willen vertellen.

2. We zien elkaar verschrikkelijk graag

En toch knuffelen we niet noch zitten we elke avond samen op de bank noch sturen we Sms’jes dat we elkaar heel hard missen. Poes en ik houden van elkaar zonder woorden, het is een weten.

Als ik als copywriter schrijf voor klanten, dan moet het klikken. Dan voelen we elkaar aan. Er zijn weinig woorden nodig om elkaar optimaal te begrijpen. En dat gaat moeilijk met mensen die elkaar niet begrijpen, die precies een andere taal spreken. Hoe vervelend moet het zijn om constant te moeten vragen: ’Wat bedoel je juist?’ Te veel moeten verantwoorden beknot de creativiteit van de copywriter.

Het lot is vaak slimmer dan wijzelf, het brengt zelden copywriters en klanten samen die elkaar niet kunnen luchten. Gelukkig maar. En dank daarvoor.

3. Poes weet wat hij wil en ik gebruik mijn fantasie om hem te begrijpen

Poezen zijn de meest eigenzinnige wezens die er bestaan. Je houdt ze niet binnen als ze naar buiten willen. Tenzij dat beest door de tredmolen van de domesticatie ging en er serieus in gevangen zit. Maar dat soort katten, die volledig tegen hun natuur ingaan willen we niet.

Ik hou ook van eigenzinnige mensen en ondernemers.

Mensen

  • die buiten de lijntjes kleuren,
  • die vernieuwende ideeën neerzetten,
  • die het anders willen aanpakken,
  • die milieubewust zijn,
  • die werken vanuit een verantwoorde visie
  • en die van deze wereld voor hun klanten een betere plaats willen maken.

Kortom, boeiende mensen, mensen waar ik iets kan van leren, als copywriter en als mens. Ja, we houden wel een paar visiegesprekken om de neuzen in dezelfde richting te krijgen en vooraleer ik voor hem/haar iets op papier kan zetten. Maar als we dezelfde richting uitkijken, als ik begrijp wat de klant ECHT wil, dan pas werkt mijn fantasie om de passende en juiste teksten te schrijven.

En geloof me het bespaart ons beiden veel tijd.

4. Hij verwacht dat ik de wereld uit zijn standpunt bekijk

Als je een dier gaat behandelen als een mens, dan lukt dat niet. Hoe graag POES ook bij ons woont, hij moet en zal nooit op zijn verjaardag aan een feesttafel zitten. Een poes is een vrij dier. Gelukkig. Je dwingt een poes ook tot niets. Dat is eigen aan een poes.

Zo gaat het ook met klanten. Als copywriter vraag ik de nodige vrijheid om mijn creativiteit te laten stromen, om betere teksten te kunnen schrijven. Maar ik schrijf de content vanuit het perspectief van de klant. Ieder zijn deel, elk zijn eigenheid met respect voor elkaar.

5. Poes is eigenzinnig, eigengereid en doet wat hij moet doen

Poezen doen hun ding. Het baasje zegt niet hoeveel keer per dag hij zichzelf moet schoonmaken of hoeveel tijd hij moet besteden aan poezenyoga of aan jagen. Dat zijn voor onze poes de belangrijkste activiteiten naast slapen en dutten natuurlijk. Hier is geen vergelijking mogelijk met mijn opdrachtgevers. Maar de klant weet wat hij moet doen, ik doe wat ik moet doen.

Soms stel ik heel veel vragen en schrikt de potentiële klant daar van. Maar ik wil gewoon begrijpen waarom de ander doet wat hij doet. Niet om verandering aan te brengen maar om mij te kunnen inleven in hun verhaal en om dat verhaal in woorden te zetten. Woorden die verkopen, woorden die de klanten treffen in hun hart, woorden die klanten het gevoel van erkenning en herkenning geven. Ja, ik hou van mensen die gewoon doen wat ze moeten doen. Zodat ik kan doen wat ik moet doen. 

6. Poes is geen held maar ik stel hem mij wel zo voor

Neen, hij is geen held maar ik stel mij veel van wat hij doet voor als een heldendaad. Mensen houden van helden. Mensen lezen graag heldenverhalen. En juist daarom waren de verhalen van onze poes de meest gelikte blogs.

Natuurlijk vertel ik niet over mijn poes als ik een verhaal vertel voor een klant. Maar mijn klant en zijn/ haar aanbod verdienen wel een heldenstatus. Bedrijfsleiders zetten zich met hart en ziel in om iets nieuw of iets mooi in de wereld te zetten. Zij en hun aanbod verdienen een heldenstatus. Dus zorg ik, als het klikt met de klant voor een heldenstatus en een goed verhaal. Mensen lezen graag goeie verhalen, mensen onthouden goeie verhalen beter.

7. Iemand moet zijn verhaal vertellen 

De verhalen van mijn poes zijn slechts enkele van de vele die op mijn blog te vinden zijn. De meeste verhalen gaan zelfs niet over de poes. En neen, ik ben geen fanatieke poezenvrouw.

Maar de verhalen die ik over POES schreef raken mensen. En dat is de bedoeling van copywriting. Je vertelt een verhaal, een verhaal dat mensen onthouden, dat mensen raakt in hun hart en waarin ze iets herkennen.

Je kan het beste product hebben of het meest geschikte aanbod. Als mensen niet bij jou komen, is het omdat ze jou niet kennen. Potentiële klanten zijn niet alleen geïnteresseerd in je product maar ook in de ondernemer. (Hier benoem ik hij of zij met hij.) Wie is hij? Wat is zijn doel? En bedoeling? Hoe staat hij in het leven? Hoe is dit product het verlengde van het mens-zijn? Welke meerwaarde heeft het aanbod? Zijn er al tevreden klanten? Waarom zouden klanten bij hem komen en niet bij je concullega?

Mensen kopen nog altijd liefst van mensen en het is nodig dat de ondernemer het hele verhaal vertelt op social media, in de nieuwsbrieven, in de marketing en eigenlijk in elke letter en elk beeld die een ondernemer verspreidt.

Ben jij een ondernemer en op zoek naar een copywriter?

Misschien zie je dat schrijven niet zitten?

Misschien heb je een klein duwtje in de rug nodig om aan het schrijven ter geraken? En dan doe je dat daarna gewoon zelf.

Misschien heb je al wat teksten geschreven en wil je gewoon advies?

Dan kan je bij mij terecht. Ik help je graag.

Wat als ik Hilde nooit had ontmoet?

(Dag 2 van 40 dagen bloggen)

Heb jij ook vriendinnen die zo af en toe uw weg kruisen en dan blijkt dat je ver van elkaar dezelfde wegen inslaat?

Heb jij dat ook, mensen die je slecht kort life ontmoette en waartegen je nooit uitgepraat geraakt?

Ken jij ook iemand die jou meer dan regelmatig verrast omdat die zichzelf constant opnieuw en vanuit een innerlijk zijn opnieuw uitvindt?

Dat heb ik met Hilde Vandebroek.

Een zalig mens vol frisse ideeën die een prachtig en praktisch boek schreef voor mantelzorgers.

Maar vandaag wil ik enkel vertellen over onze vriendschap omdat deze bijna magisch is en vol synchroniciteit zit.  

Hilde van de webshop

Ik leerde Hilde kennen op een beurs van creatieve en toffe alternatieve spullen in Gent. Ze had net als wij een onlineshop. Wij vonden haar onmiddellijk een knappe, vlotte en welbespraakte madam. Het klikte. Ze is Limburgse. De woorden rolden uit haar mond met een streepje muziek er bij. Ik leerde veel mensen kennen op de beurzen, maar Hilde bleef me bij.

We werden vrienden op facebook. Zo gaat dat en we volgden elkaar. En toen de Russen de Limburgse peren niet meer wilden kopen, kochten en aten wij uit solidariteit perenstroop.

Een volgende keer dat we elkaar spraken was op een groothandelsbeurs in Brussel. Van ver zwaaiden we naar elkaar en ik herinner me nog haar eerste woorden bij de begroeting. ‘Hoe gaat het echt?’

‘Hoe gaat het ECHT’. Uit het zelfstandig ondernemerschap neem ik zeker de positieve vibes mee. De vriendelijkheid, het enthousiasme waarmee mensen producten verkopen. De positieve vooruitzichten op gelukkige klanten en winst. De positieve onderwerpen die aangesneden werden bij elk gesprek. Je kreeg op de duur een zekere band met de leveranciers en de keuze voor net die leverancier had soms wel meer te maken met loyaliteit dan met de producten.

Die positieve mindset en de  stevige portie zelfvertrouwen hebben zelfstandigen nodig om den brode. Zonder dat lukt het nooit. En dat miste ik vaak op andere plaatsen waar ik professioneel kwam. Soms ging men daar naar mijn mening iets te vlug over naar hoe het echt was en dan vooral vanuit een negatieve mindset.

De vraag ‘Hoe gaat het echt?’ Deed mij even stilstaan.

Het ging niet zo goed met de verkoop. We hadden er meer van verwacht.

Maar ik wist dat ik die dag een heel eerlijk iemand had ontmoet. Iemand die doorheen het enthousiasme altijd zichzelf bleef en ook inzat met anderen.

Hilde de copywriter

Zij veranderde van richting, ik ging opnieuw studeren. Zonder dat we het van elkaar wisten, kozen we dezelfde weg; copywriting. Ik belde haar op om haar te feliciteren en intussen ook te informeren hoe het met haar ging. Copywriting, ik was toen aan de studie begonnen maar ik zou er pas later iets mee doen. Ik had veel vragen. Maar Hilde relativeerde. Ja, ze schreef al eens een e-book en ze had genoeg klanten maar alles was goed. En nadat we dit professionele luik afsloten, kwamen we vlug terug op ons eigen leven. En wat bleek… onze dochters volgden intussen dezelfde creatieve richting op school en we hadden beiden te kampen met de gezondheidsproblemen van onze ouders.

Hilde de mantelzorger

Het waren nooit korte telefoongesprekken, het liep altijd uit. Al is zij jonger dan ik, we zaten beiden in de situatie dat we naast ons eigen leven en gezin plots meer verantwoordelijkheid moesten dragen voor onze ouders; voor hen zorgen en voor hen beslissingen nemen.  En dat doet emotioneel iets met een mens. Voor de werkende vrouw/man tussen generaties is dat een hele opdracht en emotioneel zwaar om van diegene die verwend, gekoesterd en verzorgd werd door de ouders nu plots zelf te moeten zorgen voor hen.

We lieten beiden heel eerlijk het verdriet toe omdat we ons zo sterk herkenden in elkaars situatie en het deed deugd om een ander te horen verwoorden wat ik voelde.  

Hilde de schrijver

En laatst belden we nog eens. Ik had de Moedige Mantelzorgers al verschillende keren zien voorbij komen op instagram. Tot ze me vertelde dat ze een boek had geschreven en uitgegeven. Over mantelzorg.

Waw, dat is pas een parel vinden in de oesters diep in de modder van de zee. Doorheen de zorgen, haar inzet, de doktersbezoeken en de materiële regelingen had zij een boek geschreven om mantelzorgers te ondersteunen.

“En weet je hoeveel ik er al verkocht?” vroeg ze.

Ik durfde niet raden want net had ik een artikel gelezen dat 44 boeken een gemiddeld verkoopcijfer was. Ik kreeg onmiddellijk medelijden met al die mensen die zaten te wroeten aan een boek. Op een donker zolderkamertje terwijl de zon buiten schijnt bij voorbeeld. (Mijn fantasie slaat op hol.)

Meer dan 1000!

Intussen misschien een veelvoud? (Ook onze Brakelse bib kocht het boek.)

Mijn hart sprong op. Dit was echt verdiend. Mooi, knap. Dat ligt dus ver boven het Vlaamse gemiddelde.

Ze heeft haar uiterste best voor gedaan buiten het circuit van uitgeverijen. Ze gaf het boek uit in eigen beheer en organiseerde signeer- en infosessies op de boerderij in Diepenbeek. Dat is haar thuis, haar habitat, de plaats waar ze opgroeide en zich nu met hart en ziel inzet voor 3 generaties; ouders, haar gezin en de kinderen.

Ik zag dat ze haar boek voorstelde aan Wouter Beke. Zo geëngageerd is ze want naast de zorg voor de patiënten is er dringend nood aan geëngageerde mantelzorgers die elke dag klaar staan om hun naasten te helpen. En daarvoor ga je meteen naar de TOP, naar de minister. Ik wil niet duiken in het slijk der aarde maar dank zij mensen die zich inzetten voor anderen, blijft de gezondheidszorg betaalbaar en kunnen we onze naasten veel langer in de omgeving houden die ze zelf willen. Hilde zag goed dat er meer respect moet zijn voor moedige mantelzorgers.

Binnen afzienbare tijd zullen wij zelf ook blij zijn dat er mensen zijn die voor ons willen zorgen.

Een pakje uit Limburg

Vorige week zat het in mijn bus. Een pakje uit Limburg. Ik koester het boek en zeker de woorden die ze mij schreef.

@Hilde. Je ziet, ik schrijf terug. (Mede dank zij jouw motivatie)  Dikke dikke kus en veel dank.

Maar over de inhoud van het boek wil ik het later hebben. Samen met mijn verhaal over mantelzorg.

Als ik deze zalige vrouw nooit had ontmoet,

had ik mij deze morgen niet extra vrouwelijk gekleed, had ik niet stiekem in de spiegel gekeken of ik wel genoeg straalde om aan de dag te beginnen en had ik nu geen binnenpretjes als ik aan haar ontwapende lach denk. En heb met plezier het tweede blogje van 40 geschreven.

Hoe het nu echt gaat? Goed. Maar wel bellen zeker nog eens!

Vraag jij je ook af waarom ik de laatste maanden zo weinig blogs schrijf?

Waarschijnlijk niet. (Jij niet.)

Maar jij wel! (Ik heb het nu tegen mezelf en die mensen die mij er expliciet naar vroegen.)

En ik heb daar een heel spijtig en voor jou misschien raar antwoord op. IK KWAM ER NIET MEER TOE.

Omdat ik geen goesting heb? Neen, ik had meer dan goesting.

Geen tijd? Ook niet, behalve een paar opdrachten als copywriter en wat cursussen had en heb ik eigenlijk tijd zat.

IK HEB GEWOON TE VEEL TIJD.

Ik ben zo iemand bij wie de energie en de flow best zijn weg vinden als ik weinig tijd heb, als het net iets te druk is. Tussen de soep en de patatten of terwijl ik met andere dingen bezig ben, flitsen de tofste ideeën door mijn hoofd.

En de voorbije twee maanden had ik dat niet meer. Dus, ik heb waarschijnlijk te veel tijd.

Ik ben het als mama van 3 en voltijdse werkkracht met hier en daar een opdracht erbij, echt niet gewoon om veel tijd te hebben. Mijn dagen waren altijd fantastisch gevuld. En ja, ik klaagde wel eens maar ook dat is des levens. Maar ik hou er verschrikkelijk van om de energie door mijn lijf te voelen stromen en van de ene opdracht naar de andere te gaan om op het einde van de dag te zeggen dat het een vruchtbare, creatieve en leerrijke dag was.

Kijk, nu besef ik dat ik dat mis.

Deze morgen kwam er een kentering en ik voelde het geluk weer door mijn lichaam stromen terwijl ik een tekst schreef voor een nieuw initiatief. Wat voelde dat goed.

En ik besefte dat als ik wil, er echt wel iets te doen is aan te veel tijd. De vier pulls die ik de voorbije twee maanden breide tellen niet mee om het gevoel te hebben dat het druk is. Mooi resultaat maar niet de vreugde die ik krijg van letters, woorden en teksten.

Mijn besluit: Vanaf vandaag is dit klavier weer mijn dagelijkse vriend.

Hoe ik tot dat inzicht kwam? Door Thomas Vanderveken. Wie mij kent, weet dat ik geen enkele aflevering van ‘Alleen Elvis … ‘ mis. Gisteren ging hij in gesprek met de Nederlandse successchrij(ver) -(fster) Marieke Lucas Rijneveld. Een uitermate boeiend gesprek. Thomas genoot er zichtbaar van.

Bij mij gingen haar woorden recht door mijn hart: Ze voelt zich pas leven als ze kan schrijven. Ze moet elke dag schrijven of ze voelt niet dat ze leeft. Als ze haar handen op het klavier zet, stromen er woorden uit, ook al weet ze op voorhand niet waarover ze wil schrijven. Ik herken dat. Ik ken haar niet maar dat zijn mijn woorden. Zo voel ik dat ook. Dat zijn de woorden van iemand die weet hoeveel vreugde er in schrijven zit. (Ik moet dringend iets van haar lezen.)

Of ik dan helemaal niet meer schreef?

Toch wel, als copywriter. Ik schrijf en redigeer teksten voor anderen. Dan leef ik mij in in mijn klant, neem zijn pen figuurlijk in de hand en schrijf onder zijn of haar naam. Ook leuk, vooral omdat ik toffe klanten heb in wie het de moeite is om mij in in te leven. Het zijn mensen van wie ik heel veel kan leren als ondernemer en als mens.

Dus jullie zagen waarschijnlijk al teksten en foto’s met quotes op facebook en instagram en linkedIn wel door mij geschreven maar niet onder mijn naam. Dat is wat een copywriter doet.

En eerlijk gezegd, het is wel leuk als ik iemand anders ben in mijn verbeelding. En dan ga ik als die iemand anders productief aan de slag. Dat is wat acteurs ook doen. Ze spelen een rol. Ik schrijf als copywriter in een rol.

Mijn verbeelding, mijn fantasie, mijn computerklavier, mijn schrijflust, dat is wat mij echt gelukkig maakt.

En na twee maanden relatieve rust ben ik nu voor 100% toe aan meer schrijven, aan meer creativiteit, aan meer contact met mijn lezers. Kortom aan een iets drukker leven.

Miste jij mij? Ik heb jou wel gemist. En ik miste mezelf.

Deze morgen beloofde ik mezelf dat er vanavond EINDELIJK een nieuwe column zal staan op mijn blog. En ik wist voor ik achter het klavier kroop ook niet waarover ik het zou hebben.

Dus, voor ik mij weer terug in de zetel plof met mijn breiwerk of mij achter de façades van mijn klanten wegstop, voel ik mijn energie stromen door mijn handen op het klavier te zetten en er deze woorden te laten uitstromen.

En ik voel het terug. Dit is wat ik wil doen, nog meer wil doen, elke dag wil doen.

Dus Back In Business. Back for more.

Liefs!!

Lucrèce

Verhalen vertellen, dat is wat ik doe

Mag ik heel kort het verhaal van mijn chou chou Trevor Noah vertellen?  

Hij is intelligent en grappig en aan de dans van heel veel miserie ontsprongen.

Je kent hem NOG niet? YouTube eens! Daar krijg je geen spijt van.  

Zijn verhaal: Hij is geboren in Zuid-Afrika ten tijde van de APARTHEID. Door zijn afkomst, een zwarte moeder en een blanke vader, was zijn geboorte onwettig. Hij was een misdaad op zich, mocht niet naast mama lopen, niet naast papa, moest zich als kind constant schuil houden. In eenzaamheid las hij boeken en verzon prettige verhalen. En dat zorgde ervoor dat hij eerst komiek en dan presentator werd.

Ik en velen met mij hebben ongelooflijk veel respect voor mensen die op eigen kracht succesvol hun talenten hebben ontwikkeld. Iedereen houdt van moedige verhalen.  

Want verhalen vergeten we niet, onze hersenen zijn zot van verhalen. Wat is het succes van de bijbel denk je?

Goeie storytelling is belangrijk

  • Om te laten weten aan klanten, aan de wereld, waarom jij doet wat je doet.
  • Om iemand waarde te geven bij een afscheid of op een feest.  
  • Om je kenbaar te maken aan je klanten zodat ze weten wie je echt bent.
  • Om je verhaal neer te schrijven op je website. Je naam alleen vergeten ze.
  • Om aan mensen te laten weten waarom ze belangrijk zijn voor jou. Wat een prachtig cadeau!
  • Om goede brieven vol herinneringen te schrijven.

Door iemands verhaal te vertellen, geef je waarde, zelfrespect, herinneringen, vreugde, fierheid, een verleden en een toekomst.

En ik help jou graag met jouw verhaal

En als je twijfelt aan de vorm van het verhaal, wil ik je graag verder helpen. Storytelling, dat is wat ik doe.

Trevor Noah is net als iedereen fier op zijn verhaal. Hij is NU de presentator van de The Daily Show. In zijn allereerste show startte hij met de woorden: “Toen ik in het stoffige Zuid-Afrika woonde, waren er twee dingen die ik me nooit had kunnen voorstellen; een indoor toilet en gastheer mogen zijn van een dagelijkse show in Amerika”.

Zie je, zijn verhaal in één zin. Eén zin die er voor zorgde dat mensen meer wilden weten van die man.  

Weet je, mensen willen ook meer weten over jou. Want mensen spiegelen zich graag aan anderen. En jij bent boeiend.

Klasse!

Diane DvF

De iconische wikkeljurk voor het leven

Diane von Fürstenberg, DvF, Belgische en modeontwerper ontwierp in 1974 de iconische wikkeljurk. Het model is vandaag nog steeds te koop. Een koop voor het leven dus, nooit uit de mode. Ecologisch.

Ik heb er één. ‘De wikkeljurk is zo praktisch dat je er nog in kan, zelfs al krijg je door de jaren een maatje meer’, zeggen ze. Ik heb intussen meer dan dat éne maatje meer, de jurk spant echt. Ik zal hard op mijn tanden moeten bijten om die jurk van Diane terug te kunnen dragen.

Maar ik vind hem mooi en tijdloos. Ik ben er heel blij mee en doe hem niet weg NOOIT. Ooit... draag ik hem terug. Ziezo weer een extra motivatie om die paaseieren NIET op te eten.

Wat dragen zakenvrouwen in België?

Ik herinner mij het zalige moment dat Isabelle Geeroms en ik de winkel van DvF in Boston binnen stapten.

Wij, in short en op wandelsneakers, kregen onmiddellijk aandacht. De verkoopster vroeg of ondernemende vrouwen in België DvF konden dragen. Voor ons kan dat natuurlijk. Als ik zag hoe mijn dochter binnen haar Amerikaans bedrijf gekleed moest gaan, in broek- of rokpak of gewoon mannelijk met een kleine vrouwelijke touch, dacht ik wel dat er in Amerika nog werk was. Bij ons zit dat goed, denk ik. Hoewel. Het valt mij telkens wel op dat koninginnen en ik hou vooral Maxima voor ogen (klassebak en ja ik kijk voor haar wekelijks naar Blauw Bloed) een pak toffer gekleed gaan dan de vrouwen die zelf een officiële functie bekleden.

Dagelijks stuurt DvF een boodschap uit

Sedert twee weken stuur ik elke dag een quote de wereld in. Quotes uit boeken die ik las/lees, zinnen waar ik spontaan mijn wenkbrauwen bij fronste, zinnen waar ik een eigen verhaal bij had, citaten die mij aan situaties deden denken of minstens herkenbaar waren voor mij.

En vandaag lees ik dat Diane vF dat ook doet. Ze reikt mensen dagelijks een tip of een inzicht aan.

Uiteindelijk is dat een kleine moeite en met potentieel grote gevolgen voor de ontvangers. Wie weet wat er met je gebeurt als je NET op DAT moment DIE woorden nodig hebt en ze krijgt? Ze stuurt ook mails om mensen samen te brengen. Dan kan het zijn dat je NET op DAT moment DIE persoon nodig had.

Synchroniciteit en magie

Diane zorgt voor synchroniciteit maar kan vooraf niet bepalen wat haar doel is noch wat de gevolgen kunnen zijn.

Eigenlijk is dat een vorm van magie. Ze stuurt rimpeltjes uit en het kunnen – of kunnen niet- grote golven worden waar een ander met plezier kan op surfen. In haar geval aan de andere kant van de wereld.

Ze probeert de wereld ten goede te veranderen en weet je, we leren haar daardoor beter kennen. En mijn jurk (ik kocht hem in de solden) krijgt voor mij NOG meer waarde. Meer nog, ik ben bereid om die paaseieren aan mijn moeder te geven. Daarmee spaar ik ook de tandjes van de kleinkinderen want zij mochten al op 3 plaatsen rapen.

Deugd door het verhaal van een ander

Als je je herkent in het verhaal van een ander, doet dat deugd. De quotes die ik dagelijks opschrijf en deel op facebook, instagram en deze blog zijn meestal ‘levendevers‘ (West-Vlaams voor echt vers.) Vaak vind ik ze de morgen zelf tijdens mijn dagelijks ritueel om 10 minuten te lezen of lukraak een boek uit kast te nemen.

Ze kwamen als het ware naar mij toe om ze te delen.

Dat is magie en het maakt mij gelukkig. Delen maakt gelukkig.

En DvF schreef ook nog een nieuw boek: ‘Own it’. Het is al besteld, cadeautje aan mezelf.

Lieve groet en geniet van woorden,

Lucrèce

Storytelling: Vertel geen verhaaltjes

Als je je verhaal vertelt, kan dat maar best een eerlijk verhaal zijn.

Afbeelding van James Chan via Pixabay

Door een loopje te nemen met de waarheid in je verhaal gaan mensen je liefhebben of haten om wie je niet bent.

Ze gaan je liefhebben om jouw verhaal. En het wordt een moeilijke opdracht om die rol te blijven spelen. We hebben toch allemaal liefde, vriendschap en waardering nodig. Niet? Echte vrienden trek je niet aan door een verhaal te vertellen over iemand die je niet bent. En je verliest veel kostbare energie door constant een rol te spelen.

Of ze gaan je afkeuren of haten om wie je niet bent. Ze misprijzen je omdat hun waarden niet matchen met die van jou in het oneerlijke, leugenachtige verhaal. Zo jammer want dat ben jij niet. Deze vijand kon je vriend geweest zijn want in werkelijkheid hadden jullie meer gemeen dan nu blijkt. Elke verloren vriendschap is een gemiste kans.

Als je eerlijk bent, heb je vrienden die je echt waarderen en vijanden die je echt niet moeten. En dat laatste is dan spijtig. Maar je verloor jezelf niet in een vals verhaal en dat is knap.

Het juiste verhaal vertellen over jezelf is niet alleen van toepassing in je persoonlijk leven. In ons professioneel leven, in een sollicitatiegesprek of in de voorstelling van jezelf of je bedrijf, duurt eerlijkheid het langst. Je trekt de juiste mensen aan door gewoon eerlijk jezelf te zijn.

Close your eyes.

Open your heart.

Tell your story.

Look around at who’s still here.

Those are your people.

Abélard en Héloïse

Ik zit in quarantaine.

Zwaar ziek zijn is erger.

Dat betekent dat mijn wereld heel klein is en zich beperkt tot dit stukje grond. Gelukkig grenst ons plekje aan een bos en vandaag deed ik een kleine wandeling heel dicht bij huis.  

Het was er zalig op het magische moment vlak voor het donker, de regen, de wind en het onweer. Ik voelde dat er iets in de lucht hing maar hoopte om tijdig en veilig binnen te zijn. Het lukte.

Luc-Raak storytelling

Heel alleen, mijmerend in het bos ontmoette ik Abélard en Héloïse. Twee jonge bomen naast elkaar en Abélard steekt zijn tak uit om Héloïse te aaien.

Hij, een priester en filosoof wiens filosofie ik van buiten blokte maar ik herinner er mij niets meer van. Zij, Héloïse, een knappe en erudiete jonge dame die bijlessen kreeg van de grote filosoof. Ze werden verliefd maar konden hun liefde niet langer verbergen, zij was zwanger. Haar stuurden ze naar het klooster en Abélard werd gecastreerd. Dit gebeurde rond 1120.

Gedurende hun hele leven schreven zij brieven naar elkaar. Vele eeuwen later werden zij herenigd en in 1817 kregen ze een gezamenlijke tombe op Père Lachaise in Parijs.

Het is een triest verhaal. Niemand kent de filosoof nog maar wel hun liefdesverhaal omdat het eeuwenlang goed en vaak verteld werd en omdat miserie en gedrevenheid of het in de liefde of het leven is, mensen boeit.

Uit hun brieven, die bewaard zijn, blijkt trouwens dat zij een heel wijze vrouw was.

Abélard: “Alleen als ik jouw beeld voor ogen heb, leef ik, voel ik, denk ik, ben ik gelukkig, vergeet ik alle moeilijkheden, ben ik opgewassen tegen alle taken…”

(Wat een zaag.)

Heloïse: “Het is hoog tijd, liefste, dat we ophouden met deze bittere en droevige discussies. Daarom, mijn enige, schrijf mij iets vreugdevols, zing een vrolijk lied, geniet van het leven!”

(Ze verdiende wel wat meer enthousiasme om haar quarantaine in het klooster te kunnen overleven.)

 Storytelling of hoe ik nu op dit verhaal kom

Ik zie twee bomen in het bos en herinner me plots een heel triest verhaal. Echte mooie verhalen hoeven we niet te verzinnen, de realiteit is vaak veel sterker dan fictie.

En zo hebben we elk ons eigen verhaal. Hopelijk verloopt jouw liefdesleven harmonieuzer. Het verhaal van een leven boeit mensen en zeker op speciale momenten als een verjaardag, een huwelijk, een afscheid of pensionering. En dat is wat een storyteller doet. Hij/zij vertelt jouw verhaal zodat de lezer of luisteraar het nooit meer vergeet. Jouw eigen verhaal of het verhaal van wat je doet, wat je drijft, wat je onderneemt, maakt jou uniek. En elk verhaal is het waard om verteld te worden.

Was de filosofie van Abélard zo boeiend geweest als zijn liefdesleven, dan had ik een blogje over de filosofie van Abèlard geschreven. Nu weet ik daar niets meer van.

Copywriting en de Planckaerts

Ze zijn er weer, de Planckaerts. Ze werden ouder, verloren wat haar, kregen meer kinderen en de zaken draaien goed. Ze zijn heel close. Ze leven, werken en feesten samen. De Planckaerts zijn authentiek. Ik weet ook dat hun leven gemonteerd is voor tv maar ze menen wat ze zeggen. Ze zien elkaar echt graag. De familieleden kunnen op elkaar rekenen, ze hebben dezelfde waarden en normen uit en ze scharen zich achter één doel, ook al discussiëren ze graag.

Wat heeft dit kroostrijk gezin met marketing te maken? Alles! Met copywriting? Heel veel maar de staart van dat varkentje komt aan het einde van mijn verhaal. Eventjes geduld.

Een verhaal om van te snoepen

De Planckaerts hebben een goed verhaal. Het is een familie die iedereen raakt; positief of smalend maar nooit neutraal. Ik zou mijn zondagavonden anders kunnen invullen, door meer te investeren in mijn eigen familie bij voorbeeld. Maar ik blijf kijken omdat ik op het scherm veel toepassingen zie van theorieën die ik moest studeren in mijn cursussen marketing en copywriting.

Waarom kijken wij met z’n allen zo graag naar de Planckaerts? Omdat we gluurders zijn en omdat we van een sappige verhaal houden. Omdat we (eerlijk gezegd) ook dromen van een kasteel in Frankrijk maar dat avontuur niet aandurven. Omdat we hen benijden om hun familiebanden? Omdat we verwonderd zijn over hun intense relaties? Omdat ze het belang van hun kinderen en kleinkinderen voorop zetten? Omdat ze niet alleen dromers zijn maar ook doenders zijn. Zij doen waar een ander van droomt en wij willen allemaal deel zijn van die droom. Gluren is niet altijd negatief, het zet mensen aan om zelf dingen te doen, hun leven (opnieuw) in handen te nemen.

Call to action

Ik volgde een opleiding bij de Belgische improvisatieliga, de BIL. De essentie van improvisatietheater is dat je repliceert op je tegenspeler met een antwoord waarop een nieuw antwoord kan volgen. Er is geen scenario dus het verhaal moet verder gaan.

Ik verklaar mij nader. Er zijn mensen met wie praten vermoeiend is. “Schoon weer he!” Het was gisteren ook schoon weer.” Baf! Het gesprek is gedaan. Dat is het soort mensen waar ik niet graag mee werk of op stap ga. Ze zijn vermoeiend, je slooft je uit, put uit je diepere lagen naar energie om een gesprek gaande te houden en je hebt er noppes voldoening aan.

Let eens op de Planckaerts. Ze plagen elkaar, breken elkaar niet af en geven antwoorden waar een ander verder op bouwt. Dit is een familie die tot uren in de nacht kan natafelen omdat hun zinnen open eindes hebben waar een ander moeiteloos en graag op inspeelt. Ze nodigen een ander constant uit om het verhaal verder te zetten. En dat soort mensen catalogeer ik onder zalige mensen.

Wat heeft dit met copywriting te maken?

Twee dingen. Vooreerst hebben ze een authentiek verhaal, een verhaal waar we ons graag mee verbinden. De manier waarop ze spreken en de zinnen die ze gebruiken nodigen uit tot verder onderzoeken, tot reageren, tot er iets mee doen.

Als je je zaak of je project wil promoten, nodig dan een copywriter uit die luistert naar jouw verhaal, er de authenticiteit uit haalt en zo jouw verhaal vertelt aan de klanten. De zaakvoerder is de ziel van het bedrijf, het verhaal van de zaakvoerder is het verhaal van het bedrijf. Het verhaal van de zaakvoerder vertelt ons waarom deze man of vrouw doet wat ze doet? Wat drijft hem/haar? En met dat verhaal willen klanten zich identificeren. Daar kijken ze naar op, daar gaan ze met plezier naartoe.

Het tweede wat we leren is de call to action. Een copywriter neemt de klant met woorden mee in het verhaal en zet de klant aan tot reactie. Deze reactie begint bij erkenning en herkenning, liken op facebook, delen op sociale media, gebruik maken van de diensten of kopen van de goederen en het verder vertellen aan hun vrienden.

Een goede copywriter vertelt verhalen. Storytelling heet dat in marketingtermen. En ook al hebben we het product of de diensten op dat moment niet nodig, het verhaal blijft hangen. En sommige verhalen vergeet je nooit.

Een nieuw begin ….

Schrijven is mijn passie. Vorig jaar slaagde ik voor het examen copywriting. Een professionele schrijfwereld ging open. Daarom kreeg deze blog een zusje (in wording). Ze heeft een naam: Luc-raak. Luc-raak schrijft rake woorden voor mensen die een copywriter nodig hebben. De website is er nog niet maar op mijn diensten kan je al rekenen. Neem gerust contact op als je nood hebt aan een tekstenschrijver- of bewerker.

Lieve groet Lucrèce