100 % Lucrèce of NIETS

Dag 17 van 40 dagen bloggen

Sedert september ben ik voltijds thuis. Professioneel heb ik nog enkele opdrachten als copywriter maar voor de rest ben ik thuis. ’s Morgens lacht de dag naar mij en soms (veel, meestal) lach ik terug. Ik verveel me niet.

Ik breide al een 10-tal pulls.

Breien is voor mij een ideale manier om mij terug te trekken met de juiste muziek op de achtergrond, soms met een film of een podcast. Als ik brei ben ik aan het multitasken. Ik doe iets nuttig en ontspannend, ik denk aan mezelf en ik geniet of leer bij.

‘Mama nu heeft ze pulls genoeg’, belt mijn dochter. Ik kijk in mijn kleerkast en ook daar hangen voldoende truien. Ik kan dit niet blijven doen. Breien doe ik ook maar omdat ik de rust nodig heb en die rust nuttig wil maken. Zo ben ik opgevoed, wat je doet moet nuttig zijn.

Ik mediteer en wandel

Lang voor, maar consequent sedert CORONA, mediteer ik. Het voelt goed. Bovendien doen de powernaps de ik leerde kennen via prana selfcoaching wonderen. Bij een dip na de middag ga je best niet liggen maar na een kwartiertje powernappen onder begeleiding van Iris haar prachtige stem en alfa- of thetamuziek ben ik alerter dan voordien. Ik hou van de stilte zo af en toe. Rust in mijn hoofd, is voor mij heel belangrijk. Het maakt mij creatiever. En creativiteit is wat ik het meest miste op het werk dat ik professioneel deedl. Veel collega’s hadden daar geen last van. Ik wel, regels, vaste templates, te lange vergaderingen en te veel afspraken daar ketst mijn ziel op af. Nu heeft ze genoeg builen maar ze neemt wel tijd om te helen. Ik gun haar die rust.

Ik las onlangs dat Ghandi 1 dag in de week in stilte doorbracht. Hij was Indiër, het hoorde wel meer bij zijn cultuur. Maar nu weet ik dat een volledige dag in de week in stilte of op de achtergrond relaxerende muziek, ook voor mij een zegen zou zijn. Af en toe neem ik mij zo een dag maar nog niet op regelmatige basis. Het is voor mij zalig om te weten dat een man die zoveel verandering bracht in de wereld tijd nam voor zichzelf. iets wat ik in het verleden vaak niet deed.

Wandelen is ook zalig om dichter bij mezelf te komen en te genieten. Om gedachten te laten stromen en terug te laten verdwijnen. Al vaak waren dat antwoorden op de vraag: ‘Wat ga ik vanaf nu doen?’ En de antwoorden laten op zich wachten omdat er nog veel tussenstapjes zijn. Te nemen in mezelf, met mezelf en door mezelf. Meer dan ooit besef ik dat de wereld gewoon een spiegel is en het echte leven zich binnen in ons afspeelt.

Wat ga ik nu doen?

Ik ben niet gestopt met werken om professioneel niets meer te doen. De voorbije jaren en lang daarvoor heb ik cursussen gevolgd die wel binnen mijn eigen interesseveld lagen maar ook niets te maken hadden met het werk dat ik deed. Correctie: Ik vond wel dat mijn cursussen zouden kunnen geïntegreerd worden in het werk dat ik deed maar ik was de enige.

Ik ben dus zoekend maar ook stilaan vindend.

Mezelf blijven kwellen met de vraag ‘Wat ga ik doen, wat ga ik doen, wat … ‘ geeft stress. Dus ik liet het over aan het toeval.

En dat toeval, ik noem het het universum, heeft mij al verschrikkelijk veel geholpen. Er kwamen mensen op mijn pad, ik kreeg boeken onder ogen, ik zag berichten op LinkedIn die mij triggerden of iemand sprak zinnen uit waar ik helemaal warm van werd, ook al had het niets met mij te maken. Maar ik maakte er boodschappen van. En volgde mijn intuïtie. Ik voel vooral of het goed is. Dat is in tegenstelling tot wat ik leerde thuis, op school en op het werk. Ik VOEL hoe het is voor mij.

Gelukkig toeval heet synchroniciteit en komt regelmatig op mijn pad. Niet om mij de cijfers van de Lotto in te fluisteren, ik speel niet eens mee, maar om de puzzelstukjes van mijn leven samen te leggen tot één mooie puzzel met een schitterend landschap en een stralende zon die mijn levensmissie en doel voorstelt.

100 % IK

‘Jij bent wel met veel bezig’ zei iemand deze week. Hij doelde op de vele boeken die ik las en cursussen die ik volgde. En ik zei trots ‘Maar het zijn stukjes van mijn ene puzzel’. Want zo voelt het. Eens je mijn leeftijd hebt en 41 jaar voltijds werkte, wil je niet zomaar iets doen. Wat ik nu nog extra doe moet met heel mijn hart, ziel en lijf gebeuren. Iets wat mij en anderen vreugde en geluk brengt. iets waarvoor ik vroeger op sta en desnoods later ga slapen. Iets wat 100% IK is.

Voor minder ga ik niet meer.

En ik ben mooie stappen aan het zetten, ook al zijn ze nog niet echt zichtbaar.

Brené Brown zegt in ‘The call to courage’ (te zien op NETFLIX) dat niemand echt gelukkig kan zijn als hij op het werk niet zichzelf en gelukkig kan zijn.

Daarom neem ik niet meer zo maar iets aan. 100% Lucrèce of niets!

Ik laat het tijdig weten.