En hoe gaat het met U Vladimir?

(Dag 4 van 40 dagen bloggen)

http://www.luc-raak.be

Kwam een vrouw bij de dokter

Terwijl we van de wachtzaal naar de consultatieruimte stapten vroeg ik haar:’ En hoe gaat het met jou?’ Ze bekeek me, viel eventjes uit haar rol, herpakte zich en zei toen verwonderd en iets wat verlegen:  “Goed”.

“Jij bent het precies niet gewoon dat mensen aan jou vragen hoe het met jou gaat”, zei ik. “Neen”, zei ze, “patiënten doen dat niet”.

Nu, ik doe dat redelijk spontaan, echt geïnteresseerd aan mensen vragen hoe het met hen gaat. Maar in haar geval vond ik dat achteraf meer dan verantwoord. Ze was ver weg van haar familie, was lang niet meer in haar thuisland geweest en ze was door de pandemie waarschijnlijk stilaan overwerkt. Die patiënten en dat huisonderwijs, je weet wel.

Maar ik was dus één van de weinigen die niet alleen aan mijn kwaaltjes en mijn kwartiertje exclusieve aandacht voor mij alleen, dacht. (Ongepaste conclusie shame on me).

Intussen kennen wij, de arts en ik,  elkaar al iets langer en hadden we al af en toe vrouwengesprekjes; over thuis, de hobby’s, mode, reizen, de school (natuurlijk)…

Ze zei wel ‘goed’. Maar kan zij als dokter antwoorden dat het echt niet goed gaat? Ze eigenlijk doodop is en vreest dat ze vecht tegen een burn-out? En dat ze eigenlijk te moe is om te luisteren naar al die aandachtzoekers, hypochonders die er beter aan toe zijn dan zij?

Neen, dat doet ze beter niet. Maar ook dan had ik voor haar klaar gestaan.

Ik ben nogal nieuwsgierig van aard en mensen boeien mij. Ja, ik ben zo. Geen roddelaar maar iemand die van mensen en vooral van de verhalen van mensen houdt.

Soms vermoed ik een grimas en veronderstel dan dat mijn gesprekspartner naar passende woorden zoekt om mij beleefd te zeggen dat het mij eigenlijk niet aangaat. Maar dat is heel soms. Mijn ervaring leert mij dat mensen graag over zichzelf vertellen. Het nadeel van de maatregelen is dan weer dat we een mogelijke grimas moeilijk kunnen zien achter de mondmaskers. Maar elk nadeel heeft een voordeel: Achter je masker kon je gezichten trekken zonder dat de ander het ziet. Ik hoop dat we die maskers voor lange tijd, liefst voor altijd, achter ons mogen laten, maar de vrijheid om heel af en toe een smoel te trekken zonder dat iemand het ziet, zal ik missen.

Ik heb jarenlang professioneel gesprekken gevoerd met mensen in stress

‘Ik wil liefst het volledige verhaal kennen’, zeg ik vaak tegen mensen die ik interview of waar ik een gesprek mee aanknoop. En door een gesprek te beginnen met een oprechte vraag: ‘Hoe gaat het met jou?’, hoop(te) ik wat rust te brengen.

“Sentimenteel en niet to-the-point” hoor ik een zichzelf rationeel noemende collega in mijn oor fluisteren terwijl ik een gesprek voerde. Ongepast natuurlijk maar ik naderde de 60 en liet mij niet uit mijn lood slaan. Ik bleef vragen stellen tot ik wist: Wie is dat? Wat drijft deze persoon? Welke motieven heeft die? Wat zijn zijn/haar visie, waarden en belangrijkste normen?

Ieder mens is en heeft een verhaal en elk detail vervolledigt dat verhaal. Soms verandert een heel verhaal op basis van enkele details.

Hoe gaat het met U!!! Vladimir?

Als het privéleven van iemand niet bepalend is voor de daden die iemand in functie stelt, waarom zagen we deze week op CANVAS de biografie van Poetin? Hoe hij als kleine jongen in armoede en op straat opgroeide, later een Russische Bond wou worden, nooit tegen zijn verlies kon….

Ik denk dat velen het met mij eens zijn dat er momenteel rare dingen gebeuren in de media. De oorlogsverslaggeving gebeurt alsof de vijand het niet kan horen of zien terwijl de wereld nog nooit zo open geweest is.

Politieke leiders vinden zichzelf belangrijk en zeggen de lelijkste dingen over de leider van de Russen. Zou ik niet doen. Uit zijn levensverhaal weten we dat hij zich gekwetst voelt door de ondergang van zijn land. Hij wil eindelijk iets wil winnen en Rusland opnieuw groot wil maken. Ten koste van alles. Zijn ego is minstens even groot als dat van Trumph en we weten allemaal dat dit ego vaak meer aan politiek deed dan de man zelf.

Serge Simonart zei het donderdag treffend in de Ideale Wereld. ‘Poetin zal pas stoppen met vechten als wij hem het gevoel geven dat hij iets gewonnen heeft.’ Zo denk ik het ook. Ik heb wel wat ervaring met haantjesgedrag en als er twee dingen zijn die mij angst inboezemen zijn dat een ego dat oververhit geraakt en een kater die in een hoek gedrumd wordt.

Gevaarlijk.

Misschien sturen we best eens iemand naar Moskou die oprecht geïnteresseerd is in hem. Die durft vragen hoe het met hem gaat. Hoe het met zijn vrouw en kinderen gaat? Of hij voldoende steun krijgt van zijn familie in zijn zware missie? Of hij ’s nachts kan slapen? Wat zijn drijfveer is? Wat hij nodig heeft als mens? Of hij zijn geest nog af en toe tot rust kan brengen? Of hij al aan lachtherapie gedacht heeft?

Je weet wel, dat soort klap dat voor sommigen sentimenteel is en niet to-the-point, maar waar ik in mijn leven al heel veel mensen mee op hun gemak gesteld heb. Ik ben zelfs zeker dat Vladimir heel graag over zichzelf vertelt aan iemand die heel aandachtig luistert en echt aanwezig is.

Misschien kan een belangrijk iemand beginnen met een vriendelijk berichtje.

‘Dag Vlad, heel de wereld zit op jouw kap maar hoe voel jij je daar bij? Steeds bereid tot een luisterend oor en een dikke knuffel Liefs Alexander”

En in Moskou: Traantjes bedwingen, krop in de keel en smelt smelt smelt. (Stel je voor)

Wat als Poetin was blijven knikkeren?

(Dag 1 van 40 dagen bloggen)

Van kleine zelfs piepkleine dingen met ‘huge’ gevolgen      

Er moest toch iets zijn om opnieuw te gaan schrijven want geef eerlijk toe, het is veel te lang geleden dat ik nog een blog schreef. En ergens kriebelt er iets dat op hetzelfde moment wordt tegengehouden.

Een klein knopje werd een berg  

Ik zal je de reden vertellen. Een klein knopje op een onlineplatform. Ik vond het niet.  

Ik schrijf ook blogs op een online platform van een klant als onderdeel van haar contentmarketing. De blogs zijn geschreven maar ik weet niet hoe ik die kan publiceren. Alles staat klaar, nog 1 extra handeling om alles perfect in orde te krijgen. Ik zocht en zocht en gaf het op. Gevolg: De laatste maanden publiceerde ik geen blogs.

En dat was ook het moment waarop ik stopte om ook op mijn eigen platform te schrijven.

Misschien vind ik de bewuste knop. Geef me 10 minuten totale rust in mijn hoofd, zet een technisch onderlegd mens naast mij, misschien met wat alfagolven op de achtergrond, neem die overtuigingen weg dat het mij nooit zal lukken. Misschien.

Allemaal gemakkelijk gezegd.

Telkens ik dacht dat ik nog eens moest zoeken waar dat aan-knopje stond, kwam er wel wat anders op mijn pad. Nog een dringend telefoontje, een dringende opdracht, koken, afwassen, een vriendin belt om te wandelen, vlug nog eens het bos in voor het donker wordt…

En de zoektocht naar de juiste button werd alsmaar uitgesteld. Meer nog. De knop werd groter en groter en overheerste mijn hele denken. Een knopje werd een BERG.

En dan wordt de stap terug altijd groter. Ik ging extra andere content maken, langere berichten voor facebook en insta en linkedIn schrijven. Gewoon om te verdoezelen dat ik dat ene kleine knopje niet meer vond waardoor ik geen blogs kan publiceren.

Een mens is toch een raar wezen. Terwijl oplossingen onder onze neus liggen, gaan we de aarde rond om het eenvoudige te ontlopen wat we eigenlijk moeten doen. Ik wandelde rond de berg die ik zelf creëerde maar deed uiteindelijk niet wat ik beloofd had. Raar mens. Maar wel een mens. En alles komt altijd goed.

Een spleetje tussen de tanden werd een ravijn  

Als ik aan mijn eigen verhaal denk, denk ik aan het kleine meisje met het spleetje.

Een bekende psychotherapeute vertelde lange geleden (meer dan 30 jaar geleden maar ik herinner mij het verhaal nog) dat ze een jong meisje op therapie had.

Het kind had nu eens alles: Liefdevolle ouders, een financieel welstellend gezin, een prachtig woning, schoonheid waar velen enkel van dromen, een mooie liefhebbende en bezorgde familie en goeie resultaten op school.

Maar het meisje was doodongelukkig en wou niet zeggen wat haar zo verdrietig maakte.

Sessie na sessie deed de therapeute haar uiterste best om toch te weten te komen waar het kind mee worstelde maar het bleef stil.

Het meisje had frustraties, schaamte omdat ze een klein spleetje had tussen haar voorste tanden. Het spleetje was zo klein dat ze het zelfs niet durfde vertellen aan haar ouders maar zij zat er mee. Het voelde niet goed.

Door het maandenlange stilzwijgen was de spleet in haar hoofd zo groot geworden dat het een ravijn leek. De schaamte van het kind nam zelfs toe omdat haar geheim, haar spleetje intussen de hele familie  gemobiliseerd had. Mama en papa namen verlof om leuke dingen te doen met haar, een gesprek aan te knopen. Ze deden alle moeite om hun dochter die (net als elk meisje) verdiende om te stralen eindelijk eens te laten lachen. Ze reden met haar naar de therapiesessies. Ze toonden zich een hecht gezin en durfden zelfs geen ruzie meer te maken. Hun relatie was gedwongen en gespeeld perfect omdat al wat ze mogelijks verkeerd deden gevolgen zou kunnen hebben voor het geluk van het jonge meisje. Opa’s en oma’s begonnen plots ongewoon vriendelijk te doen. Met het CLB had ze ook een gesprek en nichtjes kwamen plots meer spelen.

Dat alles maakte de spleet nog kilometers dieper. Een ravijn zo diep dat het moeilijker werd om te benoemen wat het probleem was. Tot de therapeute na veel sessie het vertrouwen van het kind  volledig won en het kind vertelde dat ze zich zo hard schaamde omdat ze een spleetje tussen haar voorste tanden had.

Een stuiter werd een bom

Heel kleine voorvallen kunnen grotere gevolgen hebben. Poetin bij voorbeeld lijkt mij een man die (door zijn ego) iets heel kleins kan opblazen. Een heel gevoelige man die daar zeker niet zal voor uitkomen.

Van Hitler wordt gezegd dat hij een Joodse grootvader had. Dat paste niet in zijn politiek. Hij wou niet dat de familiegeschiedenis achterhaald werd en legde als één van de eerste het dorpje waar zijn familie vandaan kwam,  het Oostenrijkse dorpje Döllersheim, plat.

Hoe zit dat met Vladimir Poetin, vraag ik mij dan af. Misschien heeft hij als kind verloren bij het knikkeren tegen een Oekraïense jongen. De kleine Vladimir had een fantastisch mooie rode stuiter gepikt van zijn oudere broer. En nu in dat spel verloor hij hem. Er kraakte iets in hem.

De stress om dit te moeten uitleggen aan zijn broer, de onmacht van het verlies, de vernedering ten opzichte van zijn eigen vrienden… Dat was pijn. Dat was groter dan hij zelf was (en is).

Dit kon enkel opgelost worden met een veel grotere tand of een reuzenoog.

We kunnen hier nog veel verder over fantaseren. Maar iets heeft van Vladimir gemaakt dat hij een machtswellusteling is en geen lieve jongen.

Terug naar waar ik startte. Ik heb voor de volgende 40 vastendagen wel het een en ander gepland. En toch wil ik tijd maken om elke dag te schrijven. Mijn fantasie te gebruiken, mee te gaan in verhalen die al dan niet bestaan.

Ik zie er naar uit.

Intussen is mijn berg terug een knop.

Hopelijk gaat Poetin terug knikkeren. Ik wens hem een leuke felle rode stuiter toe. Knikkeren is leuker en vooral veel veiliger dan spelen met bommen.

Tot morgen.