Seks over de eeuwen heen

Carry Bradshaw toen en nu

Dag 13 van 40 dagen bloggen

Ik was aan het opruimen. Dat duurt heel lang want goeie artikels lees ik graag opnieuw. Een artikel in De Standaard Magazine van oktober 2019 trok mijn aandacht.

2019 dat is voor de opsluiting, de afzondering, het nieuwe anders, voor CORONA. Toen we plots alleen in ons kot zaten en veel vriendschappen – hopelijk tijdelijk – onderbroken werden.

Voor 2019, dat is de tijd dat wij regelmatig met vriendinnen samen kwamen, elkaars verjaardag vierden, zomaar samen naar een film keken bij een wit wijntje of iets zelfgemaakt en lekker. Elkaar verrasten.

Het artikel ging over Sex and the City en bracht veel van die herinneringen naar boven.

Ik keek daar graag naar en ik denk dat tot een 5-tal jaar geleden, elke zomer opnieuw alle afleveringen werden gepeeld op VIJF. Misschien keek ik niet elke keer maar ik nam alles op en ik herinner mij avonden dat ik samen was met de dochters of met een vriendin aan zee en we keken eens naar een paar afleveringen bij een avondwijntje of een lekkere thee.

Toen de eerste langspeelfilm in de cinema kwam, in 2008, nodigde ik een aantal vriendinnen uit om samen naar de film te gaan en nadien een pannenkoek te eten. Voor mijn verjaardag. Eén van de vriendinnen vroeg zich af of ze dat wel graag zou zien en zei onmiddellijk dat ze dat nooit op haar werk zou vertellen. Iets te simpel veronderstelde ze. Maar we zijn met datzelfde groepje ook naar film 2 geweest. We hebben beide keren nog meer gelachen nadien op café dan tijdens de film. En verschillende situaties van tijdens de film werden later nog eens naverteld bij gelijkaardige voorvallen.

Voor wie het niet kent, de reeks (startte in 1998) gaat over 4 vriendinnen, hun vriendschap, ervaringen met mannen, mode en lifestyle. De uitspraken zijn vaak zeer gevat en de situaties hilarisch. Sommige meerwaardezoekende vrouwen keken niet omwille van het pure materialisme en de eeuwige zoektocht naar de liefde, wat wijst op afhankelijkheid en dus slecht feminisme.

Klopt, klopt, klopt. Volledig akkoord als je het uit die hoek bekijkt.

Maar daar trek ik mij niets van aan. Als klassieke mama, getrouwde vrouw gedurende vele jaren, liet en laat ik mij zelden beïnvloeden door wat ik in films zie. Humor daarentegen kan ik wel heel sterk waarderen. En zeker vrouwenhumor. Mister Big, de grote liefde van Carrie mocht dan zeker niet de man zijn waar ik nachten zou van wakker liggen, zelfs maar zou van dromen om hem in mijn bed te krijgen, ik wenste het koppel elkaar toe. Iets wat gebeurde in Parijs in de laatste aflevering. (Smelt)

Wat mij ook enorm fascineerde aan de serie was het beroep van Carrie, hoofdrolspeelster, columniste en later auteur omdat haar columns gebundeld werden. Kijk, dat zag ik als de job van mijn leven. Flanneren, shoppen, avonturen beleven, naar musea gaan, van de stad genieten en die belevenissen ’s avonds overpeinzen, er een columns over schrijven, doorsturen, betaald worden en hop naar een volgend avontuur. En daar ZO rijkelijk kunnen van leven! In New-York!

Voor mij moesten die avonturen niet in New-York doorgaan, hier in Everbeek valt ook wel wat te beleven en de uitjes met mijn vriendinnen kon ik wel wat aandikken. Niet seksueel maar qua humor. Mijn lezers zouden dan niet de liefde-zoekers zijn maar de vrouwen met kinderen die af en toe los van hun gezin samen een uitstap maakten. Door naar elkaars verhaal te luisteren, relativeerden we onze partner, puberende kinderen, werksituatie en we gingen nadien tevreden en soms een beetje tipsy naar huis. We hadden goed gelachen.

Dat was voor ik een blog had.

En nu in 2022 kwam ‘And just like that’. Een vervolg op Sex and the City met 3 van de 4 actrices die liefde zoeken, een gezin runnen, een sociaal relevant leven willen opbouwen, zelfs weduwe worden… Kortom 50-ers in the city.

De afleveringen staan op Streamz.

Heb ik niet.

Maar het probleem was redelijk vlug opgelost. Eén van de vriendinnen die er bij was tijdens onze uitjes naar de cinema heeft STREAMZ. Bovendien weet ik zeker dat Els relativeringskracht, een luide lach en een heel goed gevoel voor humor heeft. Toppie voor 10 afleveringen.

Drie avonden lang vertoefden we in elkaars gezelschap. We voorzagen de nodige catering: een champagne met pralines avond, een raclette avond en één keer een witloof met ham en kaassauspotje avond. Merk dat we de eerste keer vergeten waren om ons te voorzien van voeding.

Wel, we hebben ons geamuseerd. Het was geen seks uit de vorige eeuw maar van deze eeuw. Dat alleen was grappig. Plots ging het over genderfluïde mensen en meisjes die zich jongen voelden, en vrouwen die voor het eerst seks hadden met het eigen geslacht en feestjes waar zeker mensen met verschillende huidskleuren aanwezig moesten zijn. ..

Het deed mij een beetje aan THUIS denken. Elk maatschappelijk probleem krijgt daar ooit een hoofdrol. Bij Just like that, werd de verhaallijn volgepropt met 21 ste -eeuwse uitdagingen.

Mister BIG, de macho hoorde hier ook niet meer in thuis. Op het einde van de eerste aflevering kreeg hij een fatale hartaanval.

Bovendien is Carrie ook podcasts gaan maken, met mensen die het totale genderscala bestrijken.

Ik vond het ook bijzonder grappig dat er subtiel verwijzingen waren naar scènes van vroeger. Bij voorbeeld toen Carrie haar kleerkast leeg maakte om die kleren te sorteren en te recupereren. Natuurlijk. Ecologie was ook een klein thema.

Kijk, dat had ik dan voor op mijn vriendin die enkel de twee langspeelfilms zag. Ik kon en mocht nog een woordje uitleg geven en verhaallijnen navertellen.

Wij vonden het de moeite om te bekijken. Seks over de eeuwwisseling, dat is ook een beetje geschiedenis en cultuur. Dus ook voor de meerwaardezoeker.

Maar vooral voor de vrouw die goed kan lachen, van sterke replieken houdt en kan relativeren.

And just like that, wil ik het hier eens over seks hebben

Kom tot leven, ga breien (of iets anders)

‘Gaat dat er zo aan toe bij jullie? ‘ 

Gezellig samen op de bank met ons twee.

Elk twee breipriemen onder de armen en de koptelefoon op het hoofd.

Gezellig.

Hij luistert naar een thriller. Ik naar een podcast over zelfbewustzijn. (Nooit volleerd)

Boeiend.

Kaarsjes branden. De haard geeft te veel warmte. De zoete witte wijn in onze glazen wordt warm. De  muziek op de achtergrond horen we geen van beiden. Af en toe gemor omdat we de tel van ons breiwerk kwijt zijn…

Zo kan je 100 jaar worden.

Neen! Niet bij ons.  

Mijnheer Luc-raak breit niet en zal dat ook nooit doen. Hij heeft andere interesses.

Hoe ik nu bij een dergelijke fantasie kom?

Jongens kunnen het ook!

Het begon allemaal toen ik gisteren het verhaal van Jef las. Jef is een 50 er die kampt met een burn-out. De energie wil niet stromen.

Het gaat nu wel beter met hem.

Hij leerde breien en  vindt rust in deze nieuwe hobby.

Een man? Ik zie je ogen even trekken want een mannelijke breier (het woord staat niet eens in de woordenlijst) is als een brandweervrouw (staat wel in de woordenlijst). Zeldzaam en te koesteren.

Sedert ik de uitzending van ‘Let’s talk about seks van Lieve Blancquaert in IJsland zag, weet ik dat breien een veel beoefende hobby is in dit voorbeeldland van gendergelijkheid. Het is daar een gewoonte, een traditie, dat mannen breien. Al eeuwen gaan mannen op jacht, vissen in hun geval in de zomer en in de winter maken ze die heerlijke warme schapenwollen truien met een Scandinavisch motief. (Niet gemakkelijk hoor ik je denken.) In dezelfde uitzending zagen wij ‘stoere’ vrouwen die al het respect kregen die ze verdienden.

De verdoken kracht van de vrouwen

Of onze voormoeders verplicht werden om thuis te zitten en te breien, dat betwijfel ik. Tijdens de koude winters van vroeger was de keuze om binnen te werken slim en krachtig. Bomen omhakken, omheiningen herstellen, stallen uitscheppen … brr koud.

Of het alternatief; Binnen kletsen met de buurvrouwen bij een breiwerk? Met op of onder de tafel een in de duik gestookte jenever met krieken? Of een rum in de koffie met twee klontjes suiker? Lekker stoer doen gelijk de mannen.

En dat alles terwijl de man des huizes buiten de winter trotseert. Dit noem ik verdoken feminisme. Slim feminisme; gebruik maken van je zogezegde zwakte van de vrouw om in de winter lekker bij de stoof te kunnen kletsen.  

Naaldjes slaan bij een podcast

Anno 2021 luister ik in deze korte en donkere dagen naar een podcast met een brei op schoot. Een zalig moment van rust. De man achter de microfoon vertelt over eenvoudig en gelukkig leven.   

Breien is eenvoudig: Ademen, naald insteken, draad overslaan, doortrekken, en verder doen.

‘Leven’, zo zegt mijn podcastghost, ‘is eenvoudig. Ademen, willen gelukkig zijn, leren gelukkig zijn en volhouden.’

‘Dat leer je niet op school’, wel in zijn cursussen. (10 000 euro, maar dit volledig terzijde.)

‘Op school leren kinderen niet hoe ze dat gelukkig en voldaan leven moeten creëren en leiden, hoe en wanneer ze kunnen ontspannen en resetten.’ Daarom die podcasts en zijn boeken en cursussen.

Jef en alle andere leerlingen leerden ook niet breien op school. En ook niet dat je er rustig van wordt,  als je het graag doet natuurlijk. En ze leren ook niet waarin ze wel rust vinden als ze niet graag breien.    

Mijnheer Luc-raak hakt buiten overbodige takken af, hakselt of klieft ze en doet dat heel graag. Dat is zijn manier om tot rust te komen.

Ik geniet op mijn manier. Soms brei ik snel, soms gaat het trager, als er iets heel interessants verteld wordt. Mijn vriendinnen komen niet op bezoek maar het voelt alsof er gekletst wordt.  

Breien of iets anders, het maakt niet uit

Kijk, voor dit en mijn zalig moment hebben vrouwen generaties lang gestreden. Doordat zij ervoor kozen om voor de lijflijke warmte te zorgen, mag ik hier in de warmte steek na steek, naald na naald mijn gedachten resetten en mijn namiddag vullen met wijze rijkdom.

Voor mij en voor Jef brengt breien rust in het hoofd, het reduceert stress en brengt ons dichter bij onszelf.  Puzzelen, timmeren, hout hakken, stallen uitmesten, wandelen, naaien, mediteren, voetballen, schrijven, dichten, schilderen, … kan datzelfde effect hebben. Dat hangt ervan af of je er rust in vindt.

Wat knap dat Jef zijn rustpunt deelde. Als ik even googel, kom ik breiende en ontwerpende mannen tegen. Zo doen ondernemende mannen dat. Ze kunnen iets en maken daar meteen een business van. Dat is dus weer een groot leerpunt voor de vrouwen. Mannen ontwerpen fashion, vrouwen breien gewoon.

Kop op. Wij kunnen dat ook!

Rust vinden is meer dan een noodzaak, het is levensbelangrijk

Toch raar dat in deze drukke maatschappij, waar zelfhulpboeken het land rond geleverd worden en elk bedrijf een budget besteedt aan coaching en stress reducerende trainingen, hebben we vaak niet de tijd om te genieten van gewone dingen, van onze hobby’s, die ons rust brengen.

Conclusie en moraal van dit verhaal

Geniet van je hobby, het doet er niet toe wat het is noch of je man of vrouw bent, VOOR het jouw therapie wordt.

Maak van je hobby je beroep vooraleer je te veel hobby’s nodig hebt om te overleven in de stress van je huidig werk.