Mijn lievelingsmorgen

Dag 20 van 40 dagen bloggen (halverwege)

Ik schreef mij deze week in voor een opleiding : ‘Reset je mindset’ in 6 dagen. Online van half 9 tot 9. Perfect tijdstip, na een lang wakker-worden en het ontbijt en voor een mooie dag. Dit is een extra en zeer aangename toevoeging aan mijn eigen dagelijks ritueel. Het leuke is dat de challenge in groep doorgaat en dat stimuleert nog eens extra.

Ik zie al uit naar de volgende en het is een positieve bende en vooral een heel gerichte en positieve lesgever.

Een mooie dag!

Je dag positief inzetten, daar kan je zelf heel veel aan doen, door je geest te trainen om aandacht te geven aan wat JIJ echt wil. Door de juiste focus te leggen.

Wel, hoe doe je dat dan? Ik wil dat ook!

Sommigen zeggen dat je ’s morgens positieve affirmaties kan doen: ‘Ik hou van mezelf, dit wordt een fantastisch dag, vandaag win ik de Lotto,…’ en meer van die automatismen waar we onszelf niet mee overtuigen, al is het juist de bedoeling van wel. Mijn ervaring leerde dat enkel in het wilde weg een intentie uitspreken weinig nut heeft. De intenties moeten deel uitmaken van een intens proces en echte doeltreffende intenties voelt je met heel je lijf en al je zintuigen.

Ik ben er al een tijdje mee bezig en leer nog elke dag bij.

MEDITATIE! Veranderde mijn leven

Rust brengen in mijn geest lukt mij meestal wel maar dat was een proces.

Mediteren? Hoe doe je dat? Een positieve mindset installeren? Hoe doe je dat?

Rust in je lijf, hoofd en lede, haal je niet door te vechten. Maar door tijd te nemen vooraleer je de dag begint. Ik probeerde ook van alles uit, proberen, niet lukken, herbeginnen met iets anders.. De aanhouder vindt wel een meditatie die bij hem past en wint altijd.

Vroeger, toen iedereen nog thuis was, was het ochtendritueel hectisch. Iedereen moest ergens op een bepaald uur op een plaats zijn en moeder was vaak degene die of daarvoor zorgde of insprong als er bussen gemist werden. Een nerveuze moeder tussen die bende, helpt niets. in tegendeel. Enkel bij rust kan ik organiseren. We weten allemaal dat stress stress uitlokt. En op een bepaald moment had ik het gehad. Ik wou die rust, binnen en buiten mij. Buiten begint bij binnen.

En toen vond ik de meditatie van Vishen Lakhiani. Ze is eenvoudig, je hoeft je geest niet leeg te maken, ze is ingesproken door een mooie stem in eenvoudig Engels. Hij vraagt niet dat je op een meditatiekussen zit in lotushouding met een Boeddhabeeld en kaarsen op de achtergrond. Ik zet de wekker efkes vroeger en blijf op bed liggen. En ik mediteer.

De meditatie van Vishen sluit aan bij Westerlingen en dat waar ik echt in geloof en wat ik nodig heb om rust in mijn hoofd te krijgen. Een voorwaarde om creatief en gelukkig door het leven te gaan. Deze meditatie zorgt niet alleen voor rust in het hoofd maar helpt jou om ballast achter je te laten en te focussen op een mooie dag en je gedroomde toekomst. Alles wat gelukkig maakt, zit er in verweven; liefde voor jezelf en de wereld, dankbaarheid, vergeving, plannen maken op lange termijn en op korte termijn en je overgeven aan het universum omdat er veel is waar wij geen invloed op hebben. En je hoeft het niet zelf ter plekke uit te vinden. Je volgt Vishen zijn mooie stem, de prachtige muziek en volgt.

Al jarenlang doe ik de meditatie, de 6 fasenmeditatie van Vishen Lakhiani redelijk consequent. Gratis te vinden op Youtube.

De 6 fases zijn de volgende

  1. Liefde: Iemand voor ogen houden van wie je echt houdt. En de liefde ECHT voelen voor die persoon. Geef de liefde een kleur en voel de liefde door dat kleur helemaal rondom en uiteindelijk in heel de wereld uit te sturen. Dit is een prachtige oefening om de liefde in jezelf te activeren en door te sturen naar ieder medemens. Door deze oefening ben ik ook elke morgen heel sterk verbonden met mijn kinderen en familie die ver van ons wonen. En ook met de mensen die het nu heel moeilijk hebben in alle oorlogen en die getrokken zijn door natuurrampen.
  2. Dankbaarheid. Vishen vraagt om in stilte bij jezelf te benoemen/ervaren waar je dankbaar voor bent en om die dankbaarheid te voelen. Dankbaarheid is de belangrijkste weg naar een goed leven. Wie dankbaar is, krijgt. Wie aan dankbaarheid voorbij gaat, niet. Dankbaarheid is een vorm van respect voor jezelf, anderen en de natuur. Het zorgt voor een betere gezondheid. Door deze oefening realiseer je dat er heel veel is om dankbaar voor te zijn. Dit ervaren is een ideale start voor een dankbare dag. Er is ook aandacht voor de dankbaarheid voor jezelf en het besef wat een prachtige creatie jij bent met je talenten en je zegeningen. Dankbare mensen zijn gelukkiger en dat stralen ze uit door elke dag bewust stil te staan bij het goede dat ze hebben. Ondanks… maar daar gaat het nu even niet over. Geluk gaat ook niet alleen over bezit maar over potentie en gezondheid en talenten. Zit dankbaarheid eigenlijk wel in het Weesgegroet of het Onzevader? Ik denk het niet.
  3. Vergeving. Elke dag is er wel iets waar je iemand of jezelf kan voor vergeven. Vishen vraagt om de pijn en woede te voelen. En nadien in de rol/energie van de ander te gaan staan. Hoe is de ander echt? Hij laat je in zijn meditatie ook beseffen dat gekwetste mensen kwetsen. Enkel als we pijn echt voelen, kunnen we ze loslaten. Pijn verdringen heeft geen enkele zin want pijn die niet uitgepraat of losgelaten wordt, slaat zich op in het lichaam om daar te etteren of zelfs ziek te maken. Door te vergeven en ook in de rol van de andere te kruipen, leren we lessen voor onszelf. Uiteindelijk groeien we door te vergeven en laten we de andere vrij. Boeddha zei dat iemand die niet kan vergeven zichzelf stilaan doodt: ‘Niet kunnen vergeven is als een gifbeker maken voor een ander en er zelf van drinken.’ Vergeven is niet alleen goed voor je ziel maar ook voor je fysieke gezondheid. En dat blijkt uit onderzoek. Het vermindert stress en is daardoor gunstig voor hart en bloedvaten en versterkt je immuunsysteem. In onze katholieke gebeden vragen we enkel vergeving van de Heer. Uiteindelijk is dat een zeer passief proces. In deze meditatie leer je zelf en actief te vergeven. Hier zit het principe van Ho’oponopono achter.
  4. Plannen voor de toekomst: We gaan in gedachten en in onze verbeelding naar de toekomst die we willen. En stellen lange termijndoelen. Mensen worden voor 95% gestuurd door het onderbewustzijn. En dat onderbewustzijn, daar kan je enkel mee communiceren als je uit stress bent. Tijdens de meditatie. Door nu al toekomstplannen te visualiseren, geef je je brein de richting aan om de volgende tijd op te focussen. Als we gefocust zijn op gele auto’s, zien we enkel gele auto’s. Als we ons onderbewuste focussen op de realisatie van een droom, ziet ons onderbewustzijn ook enkel onze dromen. Vishen vraagt ons ook om alle zintuigen te gebruiken. Ons onderbewuste ziet het verschil niet tussen realiteit of voorstelling. Hoe echter we onze droom kunnen maken, visualiseren en voelen met alle zintuigen, hoe concreter, hoe meer kans er bestaat dat je de juiste richting wordt uitgestuurd. Dus de opdracht is om de droom zelfs te beleven, alsof hij er al is.
  5. Het wordt een fantastische dag vandaag. Fase 5 gaat over vandaag. Creëer jezelf een fantastische dag, bereid jezelf voor op een heerlijke dag. Zie je dag zoals je die echt wil. En overloop je dag om je onderbewuste te trainen zodat het aandacht geeft aan wat jij voorop stelde voor die dag. De gele auto’s weet je wel. Maar nu gaat het over goeie meetings, aangename collega’s, mooie projecten, een gezellig ontbijt, … Je onderbewustzijn focust op wat jij echt wil zien. Gele mooie en ecologische auto’s, weet je nog? Probeer eens het omgekeerde; stap vloekend uit bed en je zal zien dat je je teen verstuikt aan de badkamerdeur, je je trein mist, negatieve mensen tegen komt. Mijn eerste ervaring met positief denken was een spreker die zei dat als je elke dat zegt ‘Ik ben rijk en gelukkig’, je dat ook wordt.
  6. Je staat er niet alleen voor! Zoek en krijg steun bij een hogere Macht. Weet dat je gesteund wordt, om het even welke filosofie je volgt of beleeft. Je staat er niet alleen voor. En dat is al een enorme troost om gelukkig door het leven te gaan.

Is dit allemaal niet te ver gezocht? Probeer het eens enkele dagen, je zal zien.

Voor mij is dit de waardevolste meditatie die ik ooit leerde of deed. En je komt met de glimlach aan het ontbijt. Dus mama gelukkig, iedereen gelukkig.

Onderzoek heeft uitgewezen dat in steden waar meer mensen mediteren, er minder agressie is. In Amerika, zowel Noord als Zuid, investeert de overheid in risicosteden in meditatielessen voor jongeren in de scholen. Met positieve resultaten want de misdaadcijfers dalen.

De meditatie duurt 18 waardevolle minuten. Je geraakt er aan verslaafd, als je volhoudt. Effecten tonen zich vaak niet onmiddellijk, vooral niet als je weerstand ervaart.

Dus gewoon doen!

Nuttig netflixen als je niet kan slapen …

De tao gezondheidsleer schrijft voor dat er 2 essentiële voorwaarden zijn voor gezondheid, zeg maar 2 essentiële dingen voor een goeie start van een gezond leven.

1. Elke dag een half uur bewegen.

2. Voor elf uur in bed en slapen.

Mijn Chinese dokter-acupuncturist bevestigt dat. Zij kan het weten want acupunctuur is een zelfhelingproces vanuit het taoïsme.

Dus ik doe dat. Ik heb het lang geprobeerd maar momenteel doe ik het redelijk consequent. Meer nog, als ik al eens iets later ga slapen, voel ik het. Ik kan, na maanden inslaapproblemen, soms om 9 uur in mijn bed kruipen, slapen en heel goed doorslapen.

Het is dan zalig om FRIS vroeg op te staan, rustig te ontbijten, al een kwieke ochtendwandeling te doen en een hemelse meditatie.

Mislukt

Maar gisteren is mijn opzet mislukt. Ik sliep pas rond 24 uur. Ik zette nog wat content voor social media van een klant klaar, die ik gerust vandaag had kunnen doen. Ik hield mij niet aan de belofte die ik mezelf maakte. Het voordeel is dan weer dat ik door af en toe te mislukken weet je hoe leuk het is om wel te lukken. En wat de voordelen zijn van vroeg slapen.

Dus deze morgen was ik wakker om 4 uur. Mijn slaappatroon is al verward. want als ik vroeg ga slapen, ben ik wakker tussen 6 en 7. En dat is ideaal voor mij.

Ik blogde vroeger al over the 5 o’clock-club. Dat zijn mensen die om 5 uur opstaan. Mensen met grote plannen zoals Richard Branson. Vanaf 5 uur doorlopen ze een vast ritueel. Ik schreef er al eens een blog over.

Elke morgen hebben ze hetzelfde ritueel, S.A.V.E.R.S.

  • tien minuten Stilte – meditatie
  • tien minuten Affirmaties zeggen tegen jezelf
  • tien minuten Visualisaties
  • tien minuten Excersise – beweging
  • tien minuten Reading – lezen
  • tien minuten Schrijven

Ik probeerde het en hield het enkele weken vol. Ik mocht ervaren dat het voordelen heeft maar wist nog niet dat er ook bij hoorde dat ik voor 11 uur in bed moest.

TV? Wat is dat?

Als je om 9 uur in je bed kruipt, kan je niet veel meer volgen op tv, denk je. Het goede is, dat je het afleert om tv te kijken. Ik keek gisteren nog naar een detectivereeks en vroeg me nadien af welke meerwaarde dit voor mij had. Niets! Ik weet niet eens meer waarom die moorden gebeurden en of degene die uiteindelijk in de laatste 5 minuten een fataal schot kreeg nu schuldig was of niet. Te moe om te volgen maar ik hield wel vol, tegen de wil van mijn lichaam en slaap.

Er zijn wel dingen die ik wil zien op tv. Maar ik neem die op. En ik kijk tussendoor of niet (niets gemist). Dan kijk ik strijkend, bij het tussendoortje, … Maar ik hang niet voor het scherm zoals gisteren.

Het is echt, door vroeg in bed te kruipen, ben ik actiever overdag.

En ik die dacht dat ik een avondmens was.

Toen iedereen nog thuis woonde was even alleen en langer opblijven voor mij RUST en NODIG. Iedereen sliep en het huis was voor mij alleen. Even rusten, even iets doen zonder onderbroken te worden, bekomen van de dag. Had ik toen geweten dat ik gewoon beter tijdig in mijn bed was gekropen, ik had de uren alleen-zijn niet nodig gehad. Een vicieuze cirkel besef ik nu.

Mijn lieve huisband uit zijn liefde voor zijn bed regelmatig. En ik begreep niet wat er zalig was aan slapen. Nu wel. (Als ik er tijdig in kruip.)

Nuttig netflixen om 4 uur

Maar deze morgen was ik er dus om vier uur. Met een vermoeid lichaam en een vermoeide geest. En slapen lukte niet meer.

Dus maar wat nuttig netflixen.

Zoeken: Meditatie

Gevonden!: Headspace Guide To Meditation

Boeiend en mooi. Andy, een gewezen monnik leert je een 5-tal methodieken om te mediteren. Hij geeft eerst een woordje wetenschappelijke uitleg en nadien een meditatiesessie van een 10-tal minuten. Zalig. De uitleg zal mij de volgende keren niet meer interesseren dus jammer dat de meditaties ook niet na elkaar opgenomen zijn.

Sedert ik bij Deepak Chopra en Ophrah online een aantal keren per jaar een 22-daagse meditatie deed, leerde ik de voordelen van meditatie kennen. Chopra schreef ook een boek over ons Superbrein en hoe onze hersenen gezond houden. En daarover schreef ik eerder al een blogje.

Ik wil zeker blijven mediteren. Het doet mij goed en geeft mij een positief toekomstbeeld en vooral hoop.

Ik vertelde al in verschillende blogs over de dementie in onze familie. Onderzoek wees uit dat meditatie onze geest soepel houdt en we minder kans hebben op vroege dementie. Daarnaast zorgt dagelijks mediteren ervoor dat ik mij creatiever, gelukkiger, vrijer van geest en rustiger voel.

Dus, als jij vannacht niet kan slapen, geen paniek. Je kan ook nuttige dingen doen. Zet voor één keer netflix aan. De docu is een aanrader. (Onder de link zit een liedje van Tura. Leuke melodie. Kan bijdragen aan uw half uurtje beweging.)

Maar ik kruip er vanavond weer om 9 uur in. Met een leuk boekje. En na een half uurtje worden mijn ogen licht en verdwijn ik in een diepe slaap.

Ik zie er al naar uit.

100 % Lucrèce of NIETS

Dag 17 van 40 dagen bloggen

Sedert september ben ik voltijds thuis. Professioneel heb ik nog enkele opdrachten als copywriter maar voor de rest ben ik thuis. ’s Morgens lacht de dag naar mij en soms (veel, meestal) lach ik terug. Ik verveel me niet.

Ik breide al een 10-tal pulls.

Breien is voor mij een ideale manier om mij terug te trekken met de juiste muziek op de achtergrond, soms met een film of een podcast. Als ik brei ben ik aan het multitasken. Ik doe iets nuttig en ontspannend, ik denk aan mezelf en ik geniet of leer bij.

‘Mama nu heeft ze pulls genoeg’, belt mijn dochter. Ik kijk in mijn kleerkast en ook daar hangen voldoende truien. Ik kan dit niet blijven doen. Breien doe ik ook maar omdat ik de rust nodig heb en die rust nuttig wil maken. Zo ben ik opgevoed, wat je doet moet nuttig zijn.

Ik mediteer en wandel

Lang voor, maar consequent sedert CORONA, mediteer ik. Het voelt goed. Bovendien doen de powernaps de ik leerde kennen via prana selfcoaching wonderen. Bij een dip na de middag ga je best niet liggen maar na een kwartiertje powernappen onder begeleiding van Iris haar prachtige stem en alfa- of thetamuziek ben ik alerter dan voordien. Ik hou van de stilte zo af en toe. Rust in mijn hoofd, is voor mij heel belangrijk. Het maakt mij creatiever. En creativiteit is wat ik het meest miste op het werk dat ik professioneel deedl. Veel collega’s hadden daar geen last van. Ik wel, regels, vaste templates, te lange vergaderingen en te veel afspraken daar ketst mijn ziel op af. Nu heeft ze genoeg builen maar ze neemt wel tijd om te helen. Ik gun haar die rust.

Ik las onlangs dat Ghandi 1 dag in de week in stilte doorbracht. Hij was Indiër, het hoorde wel meer bij zijn cultuur. Maar nu weet ik dat een volledige dag in de week in stilte of op de achtergrond relaxerende muziek, ook voor mij een zegen zou zijn. Af en toe neem ik mij zo een dag maar nog niet op regelmatige basis. Het is voor mij zalig om te weten dat een man die zoveel verandering bracht in de wereld tijd nam voor zichzelf. iets wat ik in het verleden vaak niet deed.

Wandelen is ook zalig om dichter bij mezelf te komen en te genieten. Om gedachten te laten stromen en terug te laten verdwijnen. Al vaak waren dat antwoorden op de vraag: ‘Wat ga ik vanaf nu doen?’ En de antwoorden laten op zich wachten omdat er nog veel tussenstapjes zijn. Te nemen in mezelf, met mezelf en door mezelf. Meer dan ooit besef ik dat de wereld gewoon een spiegel is en het echte leven zich binnen in ons afspeelt.

Wat ga ik nu doen?

Ik ben niet gestopt met werken om professioneel niets meer te doen. De voorbije jaren en lang daarvoor heb ik cursussen gevolgd die wel binnen mijn eigen interesseveld lagen maar ook niets te maken hadden met het werk dat ik deed. Correctie: Ik vond wel dat mijn cursussen zouden kunnen geïntegreerd worden in het werk dat ik deed maar ik was de enige.

Ik ben dus zoekend maar ook stilaan vindend.

Mezelf blijven kwellen met de vraag ‘Wat ga ik doen, wat ga ik doen, wat … ‘ geeft stress. Dus ik liet het over aan het toeval.

En dat toeval, ik noem het het universum, heeft mij al verschrikkelijk veel geholpen. Er kwamen mensen op mijn pad, ik kreeg boeken onder ogen, ik zag berichten op LinkedIn die mij triggerden of iemand sprak zinnen uit waar ik helemaal warm van werd, ook al had het niets met mij te maken. Maar ik maakte er boodschappen van. En volgde mijn intuïtie. Ik voel vooral of het goed is. Dat is in tegenstelling tot wat ik leerde thuis, op school en op het werk. Ik VOEL hoe het is voor mij.

Gelukkig toeval heet synchroniciteit en komt regelmatig op mijn pad. Niet om mij de cijfers van de Lotto in te fluisteren, ik speel niet eens mee, maar om de puzzelstukjes van mijn leven samen te leggen tot één mooie puzzel met een schitterend landschap en een stralende zon die mijn levensmissie en doel voorstelt.

100 % IK

‘Jij bent wel met veel bezig’ zei iemand deze week. Hij doelde op de vele boeken die ik las en cursussen die ik volgde. En ik zei trots ‘Maar het zijn stukjes van mijn ene puzzel’. Want zo voelt het. Eens je mijn leeftijd hebt en 41 jaar voltijds werkte, wil je niet zomaar iets doen. Wat ik nu nog extra doe moet met heel mijn hart, ziel en lijf gebeuren. Iets wat mij en anderen vreugde en geluk brengt. iets waarvoor ik vroeger op sta en desnoods later ga slapen. Iets wat 100% IK is.

Voor minder ga ik niet meer.

En ik ben mooie stappen aan het zetten, ook al zijn ze nog niet echt zichtbaar.

Brené Brown zegt in ‘The call to courage’ (te zien op NETFLIX) dat niemand echt gelukkig kan zijn als hij op het werk niet zichzelf en gelukkig kan zijn.

Daarom neem ik niet meer zo maar iets aan. 100% Lucrèce of niets!

Ik laat het tijdig weten.

Een zonder – schuld – gevoel – dag

Dag 14 van 40 dagen bloggen

Toen ik supervisie gaf in een hogeschool viel het mij op dat mijn studenten heel vaak de woorden ‘Ik voelde mij schuldig’ in de mond namen. Met dat schuldgevoel gingen ze na de werkdag naar huis, sliepen er een nacht slecht over en de volgende morgen gingen ze hopelijk met een verminderd schuldgevoel terug aan het werk. En het leek alsof ze op onze maandelijkse bijeenkomst hoopten op de zegen en de vergeving van de groep.

Een schuldgevoel knaagt aan je. En vaak stonden de studenten verstomd als ik vroeg ‘En kon je er aan doen of niet?’ Deze vraag om hen ervan bewust te maken dat een schuldgevoel tot niets leidt bij de ander, alleen bij jezelf.

Het blokkeert je.

Je voelt je slecht.

Het helpt je niet vooruit.

Mijn generatie

Dat mijn generatie met veel schuldgevoelens zit, zal misschien wel liggen aan de verkeerde interpretatie van de bijbel: ‘Bemin jezelf zoals een ander’.

Ik interpreteerde dat als je moet eerst de ander graag zien en dan pas jezelf. Dus eerst een stukje chocolade voor de ander en dan voor jezelf. Kan nog net. Maar dat schijnt niet te kloppen. Enkel als je jezelf graag ziet, kan je van een ander houden. Enkel zelfliefde leidt tot liefde.

En als het vliegtuig crasht, red je beter eerst jezelf en dan pas de ander. Een dode jij in een crash kan een ander niet meer redden.

Dichter bij huis: Een oververmoeide moeder kan haar gezin niet ondersteunen, ….

Of in de werksfeer: Een baas die vlucht voor zijn vermoeidheid, kan er niet zijn voor zijn personeel en daar komen vodden van. Wie gisteren naar Andermans Zaken keek, is daar getuige van. (Nog te bekijken via VRT NU)

De man droeg zoveel verantwoordelijkheid voor het bedrijf en zijn werknemers dat hij er zijn eigen gezondheid voor op het spel zette.

Uiteindelijk begreep hij dat hij door zich te ontspannen zonder schuldgevoelens een veel betere bedrijfsleider was en dat de winsten stegen.

Neen zeggen en je toch schuldig voelen

Mijn vriendin zorgt vaak voor haar vele kleinkinderen en de kinderen. Daarnaast is ze nog voltijds manager in een bedrijf dat heel veel van haar vraagt. Het bedrijf vraag veel maar bijlange niet zoveel als zij van zichzelf vraagt. (En schouderklopjes krijg je daar niet voor.)

Ze vertelde mij dat zij met haar man op weekend gingen. Gezellig met z’n tweetjes. Het was zo lang geleden. ‘Maar we vertrekken maar vrijdagavond. De kleinkinderen moeten nog opgehaald worden’.

(Ik ben beter in het geven van antwoorden aan een ander. Zeker over fouten die ik zelf vaak maak.)

‘Konden de ouders niets regelen, jullie rijden zo ver en korten het weekend nog eens in?’

‘Neen’

‘Is er geen opvang voorzien op school?’

Dat wist ze niet maar ik voelde dat ze enorm inzat met de kleinkinderen die langer op school zouden moeten blijven dan voorzien. En ze deden dat elke week, de kinderen waren dat gewoon.

‘Ik ga het vragen’ zei ze. Maar ik zag in haar ogen dat het grote beest van schuld zich van haar meester had gemaakt. En dat haar antwoord enkel bedoeld was om mij het zwijgen op te leggen.

We praatten verder over koetjes en kalfjes en plots zei ze ‘We gaan de kleinkinderen toch maar zelf ophalen, ik zou me zo schuldig voelen.’

Haar keuze natuurlijk. En ik had mij niet te bemoeien.

Ik weet dat ‘neen’ zeggen een hele opgave is voor mensen met een sterke verantwoordelijkheid en neiging naar schuldgevoelens. Maar een NEEN kan je oefenen. Maar ik zweeg.

Wijze lessen van mijn mentor

Ik had ooit een mentor die mij zei: ‘Als iemand een vraag stelt, zeg dan altijd eerst neen.’ Nadien kan je nadenken en als het toch een ja wordt, zijn de mensen veel gelukkiger.

Zijn tweede les was nog interessanter en ik moet toegeven dat ik hem gelijk moet geven: ‘Ze gaan je niet liever zien omdat je de benen van je lijf loopt voor een ander.’

Even reflecteren

Ben jij een mama die nooit neen zegt als de kinderen iets vragen?

En offer jij je vakantie op omdat de kleinkinderen anders geen opvang hebben?

En kom jij vroeger terug van vakantie om het verplichte nummertje familiebijeenkomsten bij te wonen?

Als je dat wil? Dik Ok

Als je aan jezelf denkt, ook dik OK.

Maar als je achteraf gaat klagen bij vriendinnen dat je schuldgevoelens hebt omdat jij in Benidorm in je badpak lag terwijl dat kleintje van 3 een uur langer in de opvang moest blijven? Niet OK.

Hoe zou het zijn als jij jezelf gunde wat je een ander gunt, ZONDER SCHULDGEVOEL?

Uitslapen, een boek lezen, eten bestellen, beetje netflixen, mediteren, … gewoon tot rust komen.

Dan zou je een leuke en rustige dag hebben. Zo een dag die je wel gunt aan anderen maar soms niet aan jezelf.

En hoe zou het zijn als je vaststelt dat al die anderen jou dat met plezier gunnen? En zelfs meer respect voor jou hebben?

Hoor je het hen al zeggen? ‘Ons moeder laat niet met zich sollen en ze heeft nog gelijk ook.’

Over lawaaimakers en lelijke schoenen

Dag 8 van 40 dagen bloggen. Nog 32 en het is Pasen

Ik hou van de stilte ne ik hou ervan om rustig op mijn gemak een boekje te lezen op de treion. En dan komen er tot 3 keer toe lawaaimakers mijn rust verstoren. Niet gewoon verstoren. Ze laten na om hun GSM tegen hun oor te houden. Als ik wil lezen, wil ik totale rust en geen deelgenoot zijn van echtelijke ruzies of krijsende baby's. Het maakt van mij geen egoïst. In het belang vna de hele maarschappij pleit ik voor stiltewagons. Gezellig samen zitten met mensen die ook van de stilte houden. Het bestaat in Scandinavië. En zelfs als iemand vergeet dat je de GSM uit zet in die wagons, wijst een vriendelijke stilteminnaar je beleefd op het stilteplakkaat. 
Stilte doet iedereen goed. In drukke tijden hebben onze hersenen rust nodig. Ik ben dus echt geenoud vervelend, autistisch of egoïstisch wijveke omdat ik van de stilte hou. Ik denk  ook aan de gezondheid van anderen. Als onze 5 ministers van volksgezondheid zorgen voor stiltewagons, vergeef ik hen misschien een aantal maatregelen die ze in het verleden namen.
Ik ben geen oud vervelend, autistisch of egoïstisch wijveke omdat ik van de stilte hou

Zaterdagmorgen kwart na 7. Ik reis naar Leuven met de trein. Gepakt en gezakt met water, gezonde tussendoortjes om aan alle boterkoeken in de stations te weerstaan, OORTJES en GSM en e-reader.

Daar hou ik nu echt van. In alle stilte in een hoekje op de trein zitten lezen. Meer dan anderhalf uur aan een stuk lezen. Dat is luxe.

Mannen met lelijke schoenen

Mijn avontuur begint al op het perron van Geraardsbergen. Ik haal mijn e-reader boven en lees. Doordat ik naar beneden keek, zag ik plots schoenen passeren. Wit en groen en blink. Vooral de blink, metaal op de tenen, de hielen en aan de zijkanten was afschuwlelijk.

Mijn hersencellen gingen op zoek naar mogelijke herinneringen waar ik ooit dergelijke schoenen had gezien. Nergens.

En deze week mocht ik in verschillende wachtzalen modeboekjes doorbladeren (die zijn terug!) en neen dergelijke (in mijn ogen zeer lelijke) schoenen waren nergens te vinden.

In mijn hoekje op de trein zag ik de schoenen voorbij komen. Zij namen enkele zetels voor mij plaats. Plots ging zijn telefoon. De man dacht aan zijn eigen gezondheid en hield zijn GSM op een halve meter afstand, waarschijnlijk met de bedoeling om zijn hersenen en oren te sparen van de ongezonde stralen. Bovendien was het geluid van het krijsend kind aan de andere kant van de lijn niet te harden.

Sh.t.

De man spaarde zichzelf maar maakte een hele wagon, waar eigenlijk niet veel mensen in zaten, deelgenoot van dit huiselijke tafereel. The shoe-lover vond het bovendien nodig om zijn vaderrol op afstand op te nemen en riep bijna luider dan het kind om het te paaien.

Nergens staat op de trein dat we met elkaar rekening moeten houden wat decibels betreft. Enkel dat we de trein proper moeten achter laten.

Er zat niets anders op dan te verhuizen.

En toen werd ik kritisch.

Keuvelende vriendinnen. Leuk maar nu niet.

Een slapende man. Nu was het nog in stilte maar ik heb het anders meegemaakt, mensen die ineens begonnen te snurken en wat niet is, kan komen.

Twee of misschien drie wagons verder kwam ik tot rust. Dicht bij de deur voor het geval ik weer op de vlucht moest slaan.

Ik haat bepaalde vormen van lawaai.

En ik haat te veel lawaai op de trein niet omdat ik een oud vervelend, autistisch of egoïstisch wijveke ben. Mijn hersenen kunnen bepaalde geluiden gewoon niet (meer) aan. De rust op de trein is voor mij luxe. Ik hou er van, ik snak er soms naar. De trein is in optimale omstandigheden een plaats waar IK tot rust kom. Of ik helemaal in stilte mijn boekje lees? Neen, maar er bestaat zo iets als een koptelefoon en ik denk dat de alfagolven of de natuurgeluiden die mij nog meer rust en concentratie brengen, een ander niet boeien. Vandaar mijn oortjes.

In Brussel-Zuid stapte ik over op de trein naar Leuven. En daar waren ze weer. Twee lelijke blinkende schoenen. Ongeveer hetzelfde model maar in een ander kleur. Een andere man. Zo concludeerde ik uit de kleur. Zou het toch mode zijn?

Ik stapte als eerste op de trein en terwijl ik mij installeerde om verder te lezen, passeerden die schoenen mij en gingen ze enkele rijen voor mij zitten. Bijna zelfde scenario maar deze shoe-fanaat had een gesprek met een man in een taal die ik niet begrijp. Uit de emoties die er aan te pas kwamen, leidde ik af dat dit een gesprek op leven en dood moest zijn. Maar het duurde mij te lang en opnieuw ging ik binnen de trein op zoek naar een stille plaats. Moeilijk te vinden. Intussen was het half 9 en meerdere mensen zaten gingen met de trein op reis.

Een stiltewagon in Denemarken

In Denemarken nam ik de trein. Per ongeluk ging mijn GSM af. Een vriendelijke man wees mij in stilte op de pictogram die duidelijk maakte dat dit een stiltewagon was. Ik bedankte zonder geluid te maken.

Lees duidelijk, ‘hij wees er mij in stilte op‘. In de scholen in Denemarken viel het mij op dat leerkrachten met een ketting rond de hals liepen waaraan verschillende pictogrammen hingen: Dikke duim, stilte gevraagd, vraag uitleg aan een buurtje, tijd voor ontspanning, je mag stoppen….

In de klassen en kinderopvangcentra hing een heerlijke rustige werksfeer. Er werd afgesproken met welke stem op elk moment zou gesproken werd. Van de fluisterstem, over de spreekstem naar doe maar lekker luid. Zonder veel woorden werd dat verwacht en afgesproken met de groep.

De Denen zijn een volk met een groot verantwoordelijkheidsgevoel en oog voor mentale gezondheid. Mensen die preventief denken. I love it.

Het kan anders

Een stiltewagon gecombineerd met een groot verantwoordelijkheidsgevoel? Dat zou ik waarderen. Er moeten geen boetes aan vasthangen, de overheid moet er niet aan verdienen. Geef ons gewoon een wagon met een pictogram waarop staat dat we elkaar niet storen en elkaars stilte respecteren. En laat ons elkaar respecteren.

Nu meerdere studies uitwezen dat stilte fantastisch helend is voor het mensenbrein, moet toch één van de 5 ministers van volksgezondheid er op komen om stiltewagons in te voeren?

Ik hou van de trein. Zij kennen de trein vaak niet. Zij hebben chauffeurs. Zij kunnen in stilte lezen op de achterbank. Zij beseffen waarschijnlijk niet hoe geprivilegieerd zij zijn.

Kijk, na de vele voor mij soms nutteloze maatregelen, waar ik niet publiekelijk over klaagde, mogen onze ministers van volksgezondheid in samenspraak met de NMBS mij dit plezier wel doen. Misschien krijg ik dan nog (een beetje) sympathie voor 1 of wel 2 van hen. Ik respecteer al hun voorschriften en dat mondmasker op de trein is voor mij meestal niet nodig. Ik hou afstand en als er geen afstand is, neem ik mijn verantwoordelijkheid.

Maar een stiltewagon … dat is voor mij een zoete droom, een ultieme wens.

In 2003 schafte de NMBS de wagons voor de rokers af. Er zat ook niet meer zoveel volk in. Maar ik koos er vaak voor. Stilte was voor mij toen al zo belangrijk dat ik er mijn longen voor riskeerde. Na een drukke dagtaak een uurtje stilte op de trein vooraleer ik naar huis bij twee pubers en een kleuter treinde. Zalig.

Ik ben dus geen oud wijveke die niet tegen lawaai kan, ik ben eigenlijk al altijd zo een beetje geweest, zelfs toen ik JONG, actief, gestresseerd en een klein beetje autistisch was.

(En mannen nog geen lelijke sneakers met veel blingbling droegen.)

Ik wens jou een ‘Miracle Morning’

Hoorde jij al van de 5 o’clock-club?

Dat zijn mensen die elke morgen op hetzelfde uur opstaan, om 5 uur en nadien een 6-tal rituelen doen om uiteindelijk de dag fit en met volle goesting door te komen.

Ik herinner mij in deze context de naam van Richard Branson. Mooi, rijk, verstandig en still good looking.

En ja, ik probeerde het ritueel uit. Zeker 2 keer.

VOOR corona en VOOR het vast thuiskantoor, had ik elke dag een ander uur om te vertrekken naar het werk. Knap vervelend om rituelen op te bouwen en aan te houden. Dus het bleef bij deze twee keer. Hoewel ik wist dat het deugd deed.

Lees dat boek en doe het!

Recent hoorde ik over het boek Miracle Morning van Hal Elrod, 6 Gewoonten om je leven succesvoller te maken voor 8 uur. In verschillende praat- en werkgroepen waar ik deel van uitmaak, vertelde iemand van haar (ja vooral vrouwen) fantastische resultaten bij deze rituelen. Een collega copywriter haalde het enkele weken later ook aan. Dit voelt als synchroniciteit. DAT is het boek dat ik MOET lezen.

En toen ik bericht kreeg dat het e-book een paaskoopje was in de Nederlandse winkel van ons allemaal, had ik geen reden maar om het te negeren.

Voor 8 uur … mmmm. Tussen 7 en 8 zag ik het misschien zitten. Dus bestelde ik er één voor mezelf en gaf het onmiddellijk door aan een mogelijke running mate. Want partners in crime heb ik nodig om mij te stimuleren, te motiveren, desnoods uit mijn bed te bellen.

Lees het boek

Ik startte met het boek te lezen maar nam het nog niet volledig door. En deze morgen startte ik ook met het ritueel om 7 uur.

Dat is voor 8 uur maar volgens wat ik nu al las, is dat eigenlijk te laat. Ik ga daarmee geen wereldschokkende veranderingen bij mezelf teweeg brengen. Morgen is er terug een morgen om het beter te doen.

Doe het

Miracle Morning Hal Elrod

Het ritueel, S.A.V.E.R.S.

  • tien minuten Stilte – meditatie
  • tien minuten Affirmaties zeggen tegen jezelf
  • tien minuten Visualisaties
  • tien minuten Excersise – beweging
  • tien minuten Reading – lezen
  • tien minuten Schrijven

Wat en hoe ik het deed

Ik startte om 7 uur. Een goed begin maar niet goed genoeg, ik weet het.

Ik begon met 10 minuten allerlei yogaoefeningen en echt waar. Daar stroomt de energie echt wel van door je lijf. Dit wil ik zeker terug elke morgen doen. Door het thuiswerken heb ik dit deel van mijn ochtendritueel sterk verwaarloosd. En ik voel met echt stijf. Dus dit is een noodzaak.

Daarna deed ik mijn dagelijkse meditatie van Vishen Lakhiani. Hij begeleidt mij al 5 jaar elke morgen de dag in. Het is een combinatie van meditatie en visualisatie. Voor vandaag moet dit volstaan want 10 minuten visualiseren is nieuw voor mij. Daar moest ik dus even over nadenken en dat deed ik terwijl ik schreef.

Als affirmatie koos ik voor een begeleiding naar laag alfa, het niveau waarop we ontvankelijk zijn voor creatieve ideeën en suggesties van PRANA SELFCOACHING. Ik werkte aan een sterk stimulerende en ondersteunende overtuiging om mijn dag te starten.

En als laatste les ik nog even verder in het boek ‘Miracle Morning’

Ik sprong met plezier in mijn douche en zat met de glimlach aan het ontbijt. En nu is dit blogje al bijna volledig klaar. Ik zit hier fris en monter en straks bezoeken we het museum van Paul Delvaux. Ook een vorm van meditatie en inspiratie voor mij.

Wat ik nog kan en MOET veranderen

Stel, dat ik toch om 5 uur gestart was? Om kwart na 6 onder de douche stond, om half 7 aan de ontbijttafel. Dan was mijn dag om 7 uur gestart en niet om 9 uur zoals nu.

Dan had ik die instagramcursus grondig kunnen doornemen, de teksten voor mijn website kunnen optimaliseren en was ik misschien eindelijk kunnen beginnen aan dat e-book dat in mijn hoofd wel maar op papier nog geen vorm heeft.

Mijn vraag: Heb jij zin om mee te doen? Ik denk/voel dat het de moeite waard is.

Vandaag is het voor mij alvast een schitterende morgen.

De auteur zegt dat je door het ritueel elke dag het gevoel hebt dat het Kerstmis is. Dat hoeft niet echt maar ik hou wel van productieve dagen.

En daar ga ik voor.

Ga jij mee?

Into the wild ( ook op school)

Als je je nu afvraagt wat de Oostenrijkse kunstenaar Hundertwasser met BOTJES (voor mijn Nederlandse lezers LAARSJES) te maken heeft, moet je verder lezen. Neen, jij vraagt je dat niet af maar toch, het wordt boeiend. Ik neem jou mee van Wenen naar Boston over Wenen en terug naar onze Vlaamse scholen. We reizen samen met de Oostenrijkse kunstenaar Hundertwasser.

Hundertwasser? Wie?

Friedensreichs Hunderdwasser (pseudoniem) was architect en kunstenaar en werkte vanuit een zeer natuurlijke kijk op de wereld. Als Jood ontliep hij de deportatie in de Tweede Wereldoorlog in tegenstelling tot veel familieleden. Hij is gekend voor zijn felgekleurde bouwwerken en dito schilderijen. Hij overleed in 2000. Twee jaar later maakte ik in Wenen kennis met hem en zijn erfenis.

Eerste citytrip naar Wenen

Hundertwasserhuis in Wenen http://www.luc-raak.be

In het jaar dat euro werd ingevoerd, 2002, vlogen wij in januari naar Wenen. Voor de oprichting van Brussels Airlines introduceerde het management goedkope vluchten en dus twijfelden we niet. Ik zal mij dat bezoek nog lang herinneren omwille van de koude, de heerlijke warme chocolademelk MET room en de grote stukken sachertorte. In mijn herinnering sta ik al lang op dieet maar blijkbaar liet ik mij goed gaan tijdens de Weense dagen.

Wenen is mooi maar ergens in kleine letters in één of andere gids zag ik ‘Das Hundertwasserhaus’ staan. De kleurrijke foto trok mij aan, de man was mij totaal onbekend. Het huis ligt een eind buiten het centrum maar als wij het vinden, kan jij dat ook.

Das Hundertwasserhaus in Wenen en wat ik er leerde

Het Hundertwasserhuis in Wenen is vooreerst kleurrijk maar schots en scheef. De vloeren liggen er zeer oneffen. De architect bracht het organische van de natuur naar binnen en door de ramen groeien bomen.

De man ( knap), het huis, de kunst en de filosofie slorpten mij op. De reden voor de oneffen vloeren herinner ik mij nog levendig. Meer nog, ik vertel het vaak in scholen als ik controles doe voor de veiligheid. Hundertwasser vond dat vloeren oneffen moesten liggen omdat mensen anders hun voeten niet meer bewust neerzetten en daardoor te veel in hun hoofd leven.

Hij creëerde oneffenheden, net als in de natuur. Voor een wandeling door het bos heb je een stevige schoen nodig maar je zet ook elke stap bewust omdat de kans bestaat dat anders valt.

En daar is juffrouw Lucrèce weer

‘Wat heeft dat nu weer met opvoeden en onderwijs te maken?’ hoor ik mijn vriendinnen die vinden dat ik daar te veel over praat, vragen. Alles! Door de vele veiligheidsvoorschriften maken wij onze speelplaatsen zo onnatuurlijk veilig dat kinderen zich zelfs geen pijn meer kunnen doen als ze vallen. Poorten worden automatisch afgesloten. Kinderen en volwassenen weten niet meer wanneer of waarom een deur achter hen sluit. De ervaring verengt zich tot doen en sluit alle denken uit.

Of ik vind dat we kinderen zichzelf moeten pijn doen om lessen te leren? Natuurlijk niet. Maar naast veiligheid is er ook opvoeding, zijn er afspraken, is er bewust worden. Ooit wandelen ze wel in de bossen, stappen ze op harde stenen, klimmen ze over rotsen. We kunnen hen maar beter duidelijk uitleggen dat wandelen in de natuur wel gevaren inhoudt vooraleer ze het echte leven ingaan.

En dan is er nog een tweede facet aan het idee van oneffen vloeren, namelijk dat we bewust onze voeten op de grond moeten zetten. Als je dat niet meer doet, loop je met je kop in de wolken. Hundertwasser roept op tot bewust leven. Wie aan zijn/haar zelfbewustzijn werkt, wie mediteert, wie yoga doet, wie gewoon wandelt of loopt in de natuur weet dat het mentale en fysieke contact met de grond je rustig en bewust maakt en je in het NU brengt.

Het NU is de staat van zijn waar je niet piekert over wat was en geen angsten hebt voor wat mogelijks nog moet komen.

Boston, een volgende ontmoeting

Zes jaar geleden belden mijn compagnon de route en ik lukraak aan bij een kunstgalerij in een herenhuis in Boston. De galerij was onopvallend op de tweede verdieping en het mag een wonder heten hoe wij er toe kwamen om daar aan te bellen. We moesten er precies zijn en we werden fantastisch goed ontvangen. Het eerste wat mij opviel was de lange gang vol werken van Hundertwasser, één van hun topartiesten. Dat het een galerij was die alleen Joods werk verkocht, had er natuurlijk mee te maken. En weer voelde ik mij daar thuis tussen de hoopgevende prachtige werken met de vooral organische vormen en fantastische kleuren. De werken waren te duur om mee naar huis te nemen maar ik koester de gratis kalender die ik kreeg met werken van Hundertwasser.

Terug in Wenen, mijn intieme afspraak met de kunstenaar

Drie jaar geleden waren we terug in Wenen. Tijdens de gidsbeurt in de stad werd getoond waar Hundertwasser zijn atelier had. Recht daar tegenover in een kleine straatje was het café waar hij elke morgen zijn koffie of thee dronk. Ik zag geen herkenning bij mijn reisgenoten bij het horen van de naam Hundertwasser. Na de wandeling verliet ik de groep en ging terug voor een intiem rendez-vous. Het café was sober en studentikoos. Er was waarschijnlijk niet veel veranderd sedert de  kunstenaar daar kwam. Ik stelde mij voor dat hij in een hoek zijn krant zat te lezen of aan de toog hing voor een verkwikkende koffie om daarna totaal in zichzelf gekeerd aan een nieuw project te werken. Het was voor mij een zalig moment al viel de taart daar tegen.

Mijn ontmoeting via de chatbox van Prana mental excellence

Deze morgen zag ik zijn naam verschijnen in de chatbox van Prana. Blijkbaar lopen in Nederland verschillende projecten met kinderen rond Hundertwassers idee van de vijf huiden. Dit facet van de kunstenaar was mij ontgaan. Toch som ik de huiden even op.

De vijf huiden

Onze vijf huiden zijn  

1e huid: Jezelf, je eigen huid

2e huid: Je kleding

3e huid: Je huis

4e huid: Je familie/vrienden, stad en land

5e huid: De natuur, het milieu, de aarde ‘  

De eenheidsgedachte dat wij verbonden zijn met de natuur is hierin terug te vinden want we willen ons thuis voelen in onszelf en op de aarde.

Into the wild in Everbeek

Als ik naar buiten kijk, zie ik ouders met kinderen wandelen met zware schoenen aan en vooral constant oplettend waar ze hun voeten zetten. Goed bezig. Dankzij de pandemie trokken we massaal naar buiten. Maar niet elk kind heeft ouders die met hen de natuur intrekken. De meeste kinderen gaan wel naar school. En er zijn nog te veel scholen met een grote tuin waar kinderen niet, of niet bij nat weer of niet omwille van veiligheid, mogen spelen. Jammer? Doodzonde! Kinderen zijn op te voeden, met kinderen kan je praten, kinderen kunnen afspraken naleven als ze in ruil zoveel mogelijk tijd buiten mogen doorbrengen. Laat kinderen toch spelen op natte en oneffen oppervlaktes. Zij leven al genoeg met het hoofd in de wolken tijdens de vele online- en andere louter cognitieve lessen.

Als directeurs mij een lange lijst redenen geven waarom kinderen niet altijd naar buiten mogen tijdens de speeltijden, heb ik maar één antwoord, ‘BOTJES, koop hen botjes’. En leer dat eens vallen enkel feedback is om de volgende keer beter en bewuster op letten terwijl ze spelen.

Elk kind naar buiten, weer of geen weer. http://www.luc-raak.be

So let’s begin!

Heb jij een ochtendritueel dat jou uit je slaap haalt en in volle energie aan de dag laat beginnen?

Koffie telt niet mee…

Slechts één zin in een voordracht viel mij op. De spreker zei dat ze elke morgen rituelen heeft om te stralen want haar klanten en werknemers verdienen het om het beste te krijgen . In haar geval is de mindset van de spreker sterk verbonden met de manier waarop ze haar lezing brengt. En gisteren hoorde ik het opnieuw van een andere lesgever. Zij koos een optimistisch en ritmisch lied dat ze elke keer speelt, meezingt en er zelfs een paar dansstapjes op maakt telkens ze zich even depri voelt. Omdat jijzelf en de mensen waarmee je leeft en werkt, een levendige jij verdienen.

Mijn GSM wekt mij op de tonen van ‘Wired for sound’ van Cliff Richard. Een lied uit 1981 met een fantastische clip waar de zanger rolschaatsend zijn lied zingt. Toen kon ik niet geloven dat een 41-jarige nog rolschaatste. Dat idee is sedert mijn 40 ste achterhaald en het muziekje zorgt er elke morgen voor dat ik met schaatsbewegingen mijn bed uit stap. Ik geef toe dat er momenten zijn dat ik meer dan dat nodig heb, maar ik probeer.

Meestal heb ik een tweede start van de dag die zijn nut voor mij bewees; een korte meditatie van Vishen Lakhiani. Ik plukte ze uit de voordracht die onder zijn naam verscholen zit. Klik maar door, de meditatie loopt van minuut 22 tot minuut 35. Deze meditatie staat in een saaiere en langere versie op youtube, The 6 Phase Meditation.

De versie die ik gebruik werkt beter voor mij om drie eenvoudige redenen.

  1. Ze is kort en krachtig.
  2. Hij start met de woorden “So let’s begin”.
  3. En eindigt met “And see yourself empowererd to face your day”.

“So let’s begin” werkt voor mij als de bel voor Pavlovs hond. Ik krijg instant rust over mij. De laatste woorden van mijn opname “And see yourself empowererd to face your day” brengen automatisch een glimlach op mijn gezicht. De woorden zetten mij aan om energiek aan de nieuwe dag en een reeks opdrachten te beginnen.

Luc-raak, de brug naar een positieve mindset omdat we het verdienen.

Het idee dat mensen verdienen dat we er krachtig staan, zet mij aan om daar elke dag in te investeren. Het is voor niemand goed om er als een wrak bij te lopen en zeker niet als je met mensen werkt.

CORONA leert ons dat we moeten thuis blijven als we ziek zijn. Dan is rusten de enige optie.

Ik leerde dat de wereld onze spiegel is. De beste manier om een mooie dag te beleven is de juiste mindset. En daar kunnen we tot op zekere hoogte iets aan doen.

Heb jij een lied of een ritueel dat jou een boost geeft? Dat zou ik nu eens willen horen. Deel het, je maakt er anderen gelukkig mee.

De kern van alle dingen

De kern van alle dingen
is stil en eindeloos.
Alleen de dingen zingen.
Ons lied is kort en broos.

En donker zingt mijn bloed,
van heimwee zwaar doorwogen.
Ik zeil langs regenbogen
Gods stilte tegemoet.
Met U zijn er geen verten meer
en alles is nabij.

Des levens aanvang glinstert weer,

geen gisteren en geen morgen meer,
geen tijd meer en geen uren,
geen grenzen en geen muren;
en alle angst voorbij,
verlost van schaduw en van schijn,
wordt pijn en smart tot vreugd verheven!
 

Hoe kan het zoo eenvoudig zijn!
Hoe kan het leven Hemel zijn,
met U, o kern van alle leven!
Ik weet het niet, ik vind geen naam,
ik krijg het met geen woorden saam
wat er nu omgaat in mijn ziele.
Is het soms blijdschap? Is ‘t verdriet?
Of allebei? En ook weer niet …
Ik kan slechts zwijgend knielen.

Felix Timmermans (1886-1947)