Me-time voor mantelzorgers

Dag 19 van 40 dagen bloggen, we zijn bijna aan de helft en het voelt nog altijd goed. Druk maar goed.

Zorgen voor iemand of voor meerdere mensen die niet meer voor zichzelf kunnen zorgen en om wie je geeft, dat hoort bij het leven. Vroeg of laat krijgen we er allemaal mee te maken.

Een cadeautje voor jezelf, om te geven en te krijgen. We zijn met veel!

‘Je wordt oud of je gaat dood! ‘ antwoordde een 50 er onlangs op de vraag hoe ze omging met haar leeftijd. Een hele troost, je aanvaardt of je geeft je over. We zorgen ook beter voor anderen dan dat anderen voor ons moeten zorgen.

Maar dat is een schrale troost natuurlijk voor mensen die nog hard in het werk en het gezin staan en daarnaast plots geconfronteerd worden met ziekte of ouderdom van iemand die hen lief is. Of van meerdere zelfs. Je rolt gewoon in die rol. En je doet het met plezier maar het evenwicht vinden tussen werken-zorgen en leven is een hele opgave.

Je draagkracht en je veerkracht worden op de proef gesteld. En als je die niet in evenwicht houdt, loert een burn-out om de hoek. Jouw leven verandert maar de wereld niet. De werkdruk op het werk blijft, evaluaties lopen door, examens van de kinderen ook. Je partner of relatie is eveneens te belangrijk om op de proef te stellen omdat jij holt en crost om iedereen tevreden te stellen. Omdat je je verantwoordelijk voelt, omdat je van de hulpbehoevende houdt.

‘Mijn mama woont niet bij mij’ zei ik tegen Hilde, ‘dan ben ik geen mantelzorger toch?’ Toch wel, zei ze. ‘Ook mensen van wie de ouders in een rusthuis zitten, zijn mantelzorgers en welkom in haar club ‘De moedige mantelzorgers‘.

Daarom schreef Hilde een cadeau voor mantelzorgers. Eentje voor jezelf of eentje om te geven als blijk van waardering. De bedoeling van het boek is om de zorgverlener te ondersteunen. Tevens is het een leidraad om aan de slag te gaan met je eigen moedig verhaal van geven en nemen.

Het boek is een journaal. En notitieboek met inspiratie en motivatie om je eigen verhaal neer te schrijven, te begrijpen. Want ook dit is een unieke periode in jouw leven. En jij moet ook voor jezelf zorgen. Maar hoe doe je dat?

Hilde kreeg zelf het advies toen ze enkele jaren geleden voor haar mama moest gaan zorgen. We belden toen in die periode. Alles liep verkeerd wat kon verkeerd lopen. En ze zat er verschrikkelijk mee. Ze zocht steun en wil die steun nu doorgeven.

Ze begon zelf een journal, een soort dagboek te schrijven. Het werd haar trouwe bondgenoot. Ze vond bondgenoten in andere mantelzorgers en zorgde voor de community ‘Moedige mantelzorgers’.

En met dit journaal, dat ze zelf samenstelde, steekt ze een hart onder de riem van elke mantelzorger.

Ze vertelt haar eigen verhaal en duidt daarin duidelijk haar eigen noden en oplossingen die zij inzet en vertelt wat haar geholpen heeft.

De teksten en gedichten tussen door zijn hartverwarmend.

Het boek zet mensen aan om tijd te nemen tot reflectie want zelf je verhaal schrijven heeft veel voordelen:

  • Je gemoedstoestand verbetert
  • Je maakt je hoofd leeg en voelt je beter in je vel
  • Je creëert afstand tussen jezelf en de problemen
  • Laat je patronen en belemmerende gedachten herkennen
  • Schrijven is een ontdekkingsreis naar jezelf

Het journal helpt om het verleden een plaats te geven, het nu te begrijpen en te vatten en te plannen voor de toekomst. Dit journal straalt tevens heel veel optimisme uit. Zonder optimisme wordt het allemaal te zwaar.

Naast de emotionele kant van mantelzorger zijn, zijn er ook veel praktische zaken waar een mantelzorger rekening moet mee houden. Ook daartoe leent het journal zich. Je merkt dat dit journal niet achter een bureau geschreven is maar vanuit ervaring.

En later, als je liefste er niet meer is, is het een prachtige herinnering. Voor jezelf en je familie.

Het boek kreeg al veel waardering, onder andere op de website van Samana.

Samana is een vereniging van én voor mensen met een chronische ziekte of zorgnood, hun mantelzorgers en vrijwilligers.

Het is goed dat mensen zich verenigen. Samen staan we sterker.

Ik schreef rond dit thema nog een blog

Dement, content maar ook verdriet in Restaurant Misverstand

Dag 16 van 40 dagen bloggen

Omdat ik in mijn eigen familie al meerdere keren geconfronteerd werd met dementie, had ik enige aarzeling om naar het nieuwe programma met Dieter Coppens te kijken.

Samen met Seppe Nobels, baatten ze in Mechelen gedurende 6 weken een restaurant uit. Mensen met jong-dementie helpen zowel in de keuken als in de zaal. Het zijn beroepen die geen van hen ooit uitoefenden.

In de aflevering van gisteren zag je vooral de kennismaking en de eerste lunch die ze onder begeleiding van de chef klaarmaakten. Eerst voor zichzelf, later voor de begeleiders.

Bij mij zitten nog emoties geblokkeerd rond dit thema geblokkeerd zitten. Ik maak(te) het mee en ook als mantelzorger kruipt het in mijn kleren. Je mama of papa, waar je zo lang op rekende, heeft hulp nodig en dat vraagt veel begrip, geduld, luisterbereidheid en creativiteit. Iets wat niet alle dagen lukt want ook mantelzorgers hebben een eigen leven, werk, gezin, kinderen en kleinkinderen. En nood aan rust.

Ik heb constant de schrik dat die mensen op één of andere manier in de kijker worden gezet, ook voor minder-respectvolle mensen. Maar daarin werd ik gerustgesteld in de eerste aflevering. Dieter Coppens en Seppe Nobels zijn mensen met het hart op de juiste plaats die zichzelf weten te relativeren en dat relativerende ook meenemen naar de keuken en hun mensen waar ze verantwoordelijk voor zijn.

Een restaurant uitbaten?

Dat is geen simpele klus. Denk aan onze eigen stress als we een tafel vol mensen thuis krijgen. Bovendien hadden wij deze week het geluk om het diner te kunnen gebruiken in onze plaatselijke kokschool. Elke tafel had zijn eigen bediening. Ik zag leerlingen die heel galant omgingen met mensen. Een klapje sloegen, zelf een klein grapje. Maar ook leerlingen die waarschijnlijk wel fantastische koks zijn maar moeilijker in het presenteren van de gerechten, de vlotheid in gesprekken nog misten en die je zag hopen dat de klanten geen moeilijke vragen zouden stellen. Ze zijn nog jong natuurlijk maar ze staan wel enkele maanden voor het eindexamen. Het viel mij op dat in de koksopleiding veel meer vaardigheden dan koken en opdienen gevraagd worden.

En we weten allemaal dat de keuken van een restaurant een plaats vol stress is.

Dat maakt mij zorgen want ik zie mijn eigen moeder net op haar best in een rustige en vertrouwde omgeving.

Die stress aankunnen wordt gevraagd van mensen met jong-dementie in Restaurant Misverstand. Sommige mensen weten niet meer wat ze net aten, de dag? het jaar? Toch staan ze voor een heel complexe opdracht met een geheugen dat slechts heel eenvoudige dingen aankan.

Toch, doorheen mijn verdriet, zag ik mooie dingen gebeuren. Vooreerst de troost. De mensen ondersteunden elkaar en vormden snel een ploeg. Als iemand een foutje maakte, boden de anderen hulp. Humor is blijkbaar iets wat je niet verleert ook als het geheugen wegvalt. Dat is iets wat ik gelukkig ook bij mijn mama zie, op goeie dagen.

Opvallend was de spontane en authentieke blijheid bij een compliment. Mensen verwoorden spontaan hun fierheid door een gekregen compliment omdat het hen waarde gaf. De vreugde dat ze terug iets mochten betekenen voor de maatschappij, dat er terug een uitdaging was voor zichzelf, viel op.

Ik zag tranen van schaamte omdat ze iets niet konden maar ook veel relativering. De ziekte en je eigen achteruitgang relativeren is een proces. In het begin stoppen mensen met dementie weg dat er iets aan de hand is. De kunst is om het gewoon toe te geven, te aanvaarden, toe te laten. En dat is een leer- en aanvaardingsproces.

Een moeilijke stap.

Volgende week kijk ik terug. Nog steeds met een beetje watervrees maar het water voelt al goed. Wat ik leerde, is vooral dat niemand kan leven zonder erkenning

  • dat iedereen waarde nodig heeft en zeker verdient
  • dat een compliment wonderen doet
  • dat we constant moeten focussen op wat mensen wel kunnen
  • dat mensen, ook al vergeten ze en kunnen ze dingen niet onder woorden brengen, emoties wel herkennen en erkennen
  • dat een beroep opgeven en afscheid nemen van een sociaal leven heel hard is, als je er zelf niet voor kiest.