7 gelijkenissen tussen mijn poes en mijn ideale klant

Poes heeft geen bedrijf en heeft mij niet nodig.

Maar ik leerde veel van hem, onder andere over de ideale klant in copywriting en hoe je best met je klant kan omgaan. En weet je, ik schrijf graag over onze poes. Nu de kinderen het huis uit zijn, is hij degene die er altijd is. Misschien is het meest verrassende dat ik voor ik Poes kende, totaal geen interesse had in katten. Ook niet toen hij nog de poes van de dochter was. En toen kwam van die kant nog weinig interesse en nam ik mijn verantwoordelijkheid op. Mijn moederinstinct kwam terug boven. (Niet overdrijven Matthijs.)

  1. Ik leef mij volledig in zijn leefwereld in

Neen, mijn poes is geen ondernemer en hij heeft geen copywriter nodig om zijn producten of diensten aan de man te brengen. Hij zit niet op social media en weet niets over instagram. Hij heeft er geen benul van dat hij de huisgenoot is waar ik het meest over blog. En dat de blogs over hem vlot worden gelezen. Raar maar waar. Poezenliefhebbers en erkennen zich in de verhalen van andere baasjes.  

Als ik minimaal wil communiceren met Poes (zijn naam, we probeerden andere namen maar enkel op die naam reageerde hij) of zijn gedrag wil interpreteren, moet ik mij inleven. De wereld vanuit zijn standpunt bekijken en hem begrijpen.  

En zo gaat dat ook in copywriting. Ik schrijf teksten voor mensen die of geen tijd hebben om hun product of dienst te promoten of er gewoon geen zin in hebben of mensen die zich op andere terreinen met hun talenten veel nuttiger kunnen inzetten.

Daarom leef ik mij in in hun visie, missie, meerwaarde voor de klanten om van daaruit te kunnen schrijven over de acties die ze lanceren of de verhalen die ze willen vertellen.

2. We zien elkaar verschrikkelijk graag

En toch knuffelen we niet noch zitten we elke avond samen op de bank noch sturen we Sms’jes dat we elkaar heel hard missen. Poes en ik houden van elkaar zonder woorden, het is een weten.

Als ik als copywriter schrijf voor klanten, dan moet het klikken. Dan voelen we elkaar aan. Er zijn weinig woorden nodig om elkaar optimaal te begrijpen. En dat gaat moeilijk met mensen die elkaar niet begrijpen, die precies een andere taal spreken. Hoe vervelend moet het zijn om constant te moeten vragen: ’Wat bedoel je juist?’ Te veel moeten verantwoorden beknot de creativiteit van de copywriter.

Het lot is vaak slimmer dan wijzelf, het brengt zelden copywriters en klanten samen die elkaar niet kunnen luchten. Gelukkig maar. En dank daarvoor.

3. Poes weet wat hij wil en ik gebruik mijn fantasie om hem te begrijpen

Poezen zijn de meest eigenzinnige wezens die er bestaan. Je houdt ze niet binnen als ze naar buiten willen. Tenzij dat beest door de tredmolen van de domesticatie ging en er serieus in gevangen zit. Maar dat soort katten, die volledig tegen hun natuur ingaan willen we niet.

Ik hou ook van eigenzinnige mensen en ondernemers.

Mensen

  • die buiten de lijntjes kleuren,
  • die vernieuwende ideeën neerzetten,
  • die het anders willen aanpakken,
  • die milieubewust zijn,
  • die werken vanuit een verantwoorde visie
  • en die van deze wereld voor hun klanten een betere plaats willen maken.

Kortom, boeiende mensen, mensen waar ik iets kan van leren, als copywriter en als mens. Ja, we houden wel een paar visiegesprekken om de neuzen in dezelfde richting te krijgen en vooraleer ik voor hem/haar iets op papier kan zetten. Maar als we dezelfde richting uitkijken, als ik begrijp wat de klant ECHT wil, dan pas werkt mijn fantasie om de passende en juiste teksten te schrijven.

En geloof me het bespaart ons beiden veel tijd.

4. Hij verwacht dat ik de wereld uit zijn standpunt bekijk

Als je een dier gaat behandelen als een mens, dan lukt dat niet. Hoe graag POES ook bij ons woont, hij moet en zal nooit op zijn verjaardag aan een feesttafel zitten. Een poes is een vrij dier. Gelukkig. Je dwingt een poes ook tot niets. Dat is eigen aan een poes.

Zo gaat het ook met klanten. Als copywriter vraag ik de nodige vrijheid om mijn creativiteit te laten stromen, om betere teksten te kunnen schrijven. Maar ik schrijf de content vanuit het perspectief van de klant. Ieder zijn deel, elk zijn eigenheid met respect voor elkaar.

5. Poes is eigenzinnig, eigengereid en doet wat hij moet doen

Poezen doen hun ding. Het baasje zegt niet hoeveel keer per dag hij zichzelf moet schoonmaken of hoeveel tijd hij moet besteden aan poezenyoga of aan jagen. Dat zijn voor onze poes de belangrijkste activiteiten naast slapen en dutten natuurlijk. Hier is geen vergelijking mogelijk met mijn opdrachtgevers. Maar de klant weet wat hij moet doen, ik doe wat ik moet doen.

Soms stel ik heel veel vragen en schrikt de potentiële klant daar van. Maar ik wil gewoon begrijpen waarom de ander doet wat hij doet. Niet om verandering aan te brengen maar om mij te kunnen inleven in hun verhaal en om dat verhaal in woorden te zetten. Woorden die verkopen, woorden die de klanten treffen in hun hart, woorden die klanten het gevoel van erkenning en herkenning geven. Ja, ik hou van mensen die gewoon doen wat ze moeten doen. Zodat ik kan doen wat ik moet doen. 

6. Poes is geen held maar ik stel hem mij wel zo voor

Neen, hij is geen held maar ik stel mij veel van wat hij doet voor als een heldendaad. Mensen houden van helden. Mensen lezen graag heldenverhalen. En juist daarom waren de verhalen van onze poes de meest gelikte blogs.

Natuurlijk vertel ik niet over mijn poes als ik een verhaal vertel voor een klant. Maar mijn klant en zijn/ haar aanbod verdienen wel een heldenstatus. Bedrijfsleiders zetten zich met hart en ziel in om iets nieuw of iets mooi in de wereld te zetten. Zij en hun aanbod verdienen een heldenstatus. Dus zorg ik, als het klikt met de klant voor een heldenstatus en een goed verhaal. Mensen lezen graag goeie verhalen, mensen onthouden goeie verhalen beter.

7. Iemand moet zijn verhaal vertellen 

De verhalen van mijn poes zijn slechts enkele van de vele die op mijn blog te vinden zijn. De meeste verhalen gaan zelfs niet over de poes. En neen, ik ben geen fanatieke poezenvrouw.

Maar de verhalen die ik over POES schreef raken mensen. En dat is de bedoeling van copywriting. Je vertelt een verhaal, een verhaal dat mensen onthouden, dat mensen raakt in hun hart en waarin ze iets herkennen.

Je kan het beste product hebben of het meest geschikte aanbod. Als mensen niet bij jou komen, is het omdat ze jou niet kennen. Potentiële klanten zijn niet alleen geïnteresseerd in je product maar ook in de ondernemer. (Hier benoem ik hij of zij met hij.) Wie is hij? Wat is zijn doel? En bedoeling? Hoe staat hij in het leven? Hoe is dit product het verlengde van het mens-zijn? Welke meerwaarde heeft het aanbod? Zijn er al tevreden klanten? Waarom zouden klanten bij hem komen en niet bij je concullega?

Mensen kopen nog altijd liefst van mensen en het is nodig dat de ondernemer het hele verhaal vertelt op social media, in de nieuwsbrieven, in de marketing en eigenlijk in elke letter en elk beeld die een ondernemer verspreidt.

Ben jij een ondernemer en op zoek naar een copywriter?

Misschien zie je dat schrijven niet zitten?

Misschien heb je een klein duwtje in de rug nodig om aan het schrijven ter geraken? En dan doe je dat daarna gewoon zelf.

Misschien heb je al wat teksten geschreven en wil je gewoon advies?

Dan kan je bij mij terecht. Ik help je graag.

Wat als ik Hilde nooit had ontmoet?

(Dag 2 van 40 dagen bloggen)

Heb jij ook vriendinnen die zo af en toe uw weg kruisen en dan blijkt dat je ver van elkaar dezelfde wegen inslaat?

Heb jij dat ook, mensen die je slecht kort life ontmoette en waartegen je nooit uitgepraat geraakt?

Ken jij ook iemand die jou meer dan regelmatig verrast omdat die zichzelf constant opnieuw en vanuit een innerlijk zijn opnieuw uitvindt?

Dat heb ik met Hilde Vandebroek.

Een zalig mens vol frisse ideeën die een prachtig en praktisch boek schreef voor mantelzorgers.

Maar vandaag wil ik enkel vertellen over onze vriendschap omdat deze bijna magisch is en vol synchroniciteit zit.  

Hilde van de webshop

Ik leerde Hilde kennen op een beurs van creatieve en toffe alternatieve spullen in Gent. Ze had net als wij een onlineshop. Wij vonden haar onmiddellijk een knappe, vlotte en welbespraakte madam. Het klikte. Ze is Limburgse. De woorden rolden uit haar mond met een streepje muziek er bij. Ik leerde veel mensen kennen op de beurzen, maar Hilde bleef me bij.

We werden vrienden op facebook. Zo gaat dat en we volgden elkaar. En toen de Russen de Limburgse peren niet meer wilden kopen, kochten en aten wij uit solidariteit perenstroop.

Een volgende keer dat we elkaar spraken was op een groothandelsbeurs in Brussel. Van ver zwaaiden we naar elkaar en ik herinner me nog haar eerste woorden bij de begroeting. ‘Hoe gaat het echt?’

‘Hoe gaat het ECHT’. Uit het zelfstandig ondernemerschap neem ik zeker de positieve vibes mee. De vriendelijkheid, het enthousiasme waarmee mensen producten verkopen. De positieve vooruitzichten op gelukkige klanten en winst. De positieve onderwerpen die aangesneden werden bij elk gesprek. Je kreeg op de duur een zekere band met de leveranciers en de keuze voor net die leverancier had soms wel meer te maken met loyaliteit dan met de producten.

Die positieve mindset en de  stevige portie zelfvertrouwen hebben zelfstandigen nodig om den brode. Zonder dat lukt het nooit. En dat miste ik vaak op andere plaatsen waar ik professioneel kwam. Soms ging men daar naar mijn mening iets te vlug over naar hoe het echt was en dan vooral vanuit een negatieve mindset.

De vraag ‘Hoe gaat het echt?’ Deed mij even stilstaan.

Het ging niet zo goed met de verkoop. We hadden er meer van verwacht.

Maar ik wist dat ik die dag een heel eerlijk iemand had ontmoet. Iemand die doorheen het enthousiasme altijd zichzelf bleef en ook inzat met anderen.

Hilde de copywriter

Zij veranderde van richting, ik ging opnieuw studeren. Zonder dat we het van elkaar wisten, kozen we dezelfde weg; copywriting. Ik belde haar op om haar te feliciteren en intussen ook te informeren hoe het met haar ging. Copywriting, ik was toen aan de studie begonnen maar ik zou er pas later iets mee doen. Ik had veel vragen. Maar Hilde relativeerde. Ja, ze schreef al eens een e-book en ze had genoeg klanten maar alles was goed. En nadat we dit professionele luik afsloten, kwamen we vlug terug op ons eigen leven. En wat bleek… onze dochters volgden intussen dezelfde creatieve richting op school en we hadden beiden te kampen met de gezondheidsproblemen van onze ouders.

Hilde de mantelzorger

Het waren nooit korte telefoongesprekken, het liep altijd uit. Al is zij jonger dan ik, we zaten beiden in de situatie dat we naast ons eigen leven en gezin plots meer verantwoordelijkheid moesten dragen voor onze ouders; voor hen zorgen en voor hen beslissingen nemen.  En dat doet emotioneel iets met een mens. Voor de werkende vrouw/man tussen generaties is dat een hele opdracht en emotioneel zwaar om van diegene die verwend, gekoesterd en verzorgd werd door de ouders nu plots zelf te moeten zorgen voor hen.

We lieten beiden heel eerlijk het verdriet toe omdat we ons zo sterk herkenden in elkaars situatie en het deed deugd om een ander te horen verwoorden wat ik voelde.  

Hilde de schrijver

En laatst belden we nog eens. Ik had de Moedige Mantelzorgers al verschillende keren zien voorbij komen op instagram. Tot ze me vertelde dat ze een boek had geschreven en uitgegeven. Over mantelzorg.

Waw, dat is pas een parel vinden in de oesters diep in de modder van de zee. Doorheen de zorgen, haar inzet, de doktersbezoeken en de materiële regelingen had zij een boek geschreven om mantelzorgers te ondersteunen.

“En weet je hoeveel ik er al verkocht?” vroeg ze.

Ik durfde niet raden want net had ik een artikel gelezen dat 44 boeken een gemiddeld verkoopcijfer was. Ik kreeg onmiddellijk medelijden met al die mensen die zaten te wroeten aan een boek. Op een donker zolderkamertje terwijl de zon buiten schijnt bij voorbeeld. (Mijn fantasie slaat op hol.)

Meer dan 1000!

Intussen misschien een veelvoud? (Ook onze Brakelse bib kocht het boek.)

Mijn hart sprong op. Dit was echt verdiend. Mooi, knap. Dat ligt dus ver boven het Vlaamse gemiddelde.

Ze heeft haar uiterste best voor gedaan buiten het circuit van uitgeverijen. Ze gaf het boek uit in eigen beheer en organiseerde signeer- en infosessies op de boerderij in Diepenbeek. Dat is haar thuis, haar habitat, de plaats waar ze opgroeide en zich nu met hart en ziel inzet voor 3 generaties; ouders, haar gezin en de kinderen.

Ik zag dat ze haar boek voorstelde aan Wouter Beke. Zo geëngageerd is ze want naast de zorg voor de patiënten is er dringend nood aan geëngageerde mantelzorgers die elke dag klaar staan om hun naasten te helpen. En daarvoor ga je meteen naar de TOP, naar de minister. Ik wil niet duiken in het slijk der aarde maar dank zij mensen die zich inzetten voor anderen, blijft de gezondheidszorg betaalbaar en kunnen we onze naasten veel langer in de omgeving houden die ze zelf willen. Hilde zag goed dat er meer respect moet zijn voor moedige mantelzorgers.

Binnen afzienbare tijd zullen wij zelf ook blij zijn dat er mensen zijn die voor ons willen zorgen.

Een pakje uit Limburg

Vorige week zat het in mijn bus. Een pakje uit Limburg. Ik koester het boek en zeker de woorden die ze mij schreef.

@Hilde. Je ziet, ik schrijf terug. (Mede dank zij jouw motivatie)  Dikke dikke kus en veel dank.

Maar over de inhoud van het boek wil ik het later hebben. Samen met mijn verhaal over mantelzorg.

Als ik deze zalige vrouw nooit had ontmoet,

had ik mij deze morgen niet extra vrouwelijk gekleed, had ik niet stiekem in de spiegel gekeken of ik wel genoeg straalde om aan de dag te beginnen en had ik nu geen binnenpretjes als ik aan haar ontwapende lach denk. En heb met plezier het tweede blogje van 40 geschreven.

Hoe het nu echt gaat? Goed. Maar wel bellen zeker nog eens!

Vraag jij je ook af waarom ik de laatste maanden zo weinig blogs schrijf?

Waarschijnlijk niet. (Jij niet.)

Maar jij wel! (Ik heb het nu tegen mezelf en die mensen die mij er expliciet naar vroegen.)

En ik heb daar een heel spijtig en voor jou misschien raar antwoord op. IK KWAM ER NIET MEER TOE.

Omdat ik geen goesting heb? Neen, ik had meer dan goesting.

Geen tijd? Ook niet, behalve een paar opdrachten als copywriter en wat cursussen had en heb ik eigenlijk tijd zat.

IK HEB GEWOON TE VEEL TIJD.

Ik ben zo iemand bij wie de energie en de flow best zijn weg vinden als ik weinig tijd heb, als het net iets te druk is. Tussen de soep en de patatten of terwijl ik met andere dingen bezig ben, flitsen de tofste ideeën door mijn hoofd.

En de voorbije twee maanden had ik dat niet meer. Dus, ik heb waarschijnlijk te veel tijd.

Ik ben het als mama van 3 en voltijdse werkkracht met hier en daar een opdracht erbij, echt niet gewoon om veel tijd te hebben. Mijn dagen waren altijd fantastisch gevuld. En ja, ik klaagde wel eens maar ook dat is des levens. Maar ik hou er verschrikkelijk van om de energie door mijn lijf te voelen stromen en van de ene opdracht naar de andere te gaan om op het einde van de dag te zeggen dat het een vruchtbare, creatieve en leerrijke dag was.

Kijk, nu besef ik dat ik dat mis.

Deze morgen kwam er een kentering en ik voelde het geluk weer door mijn lichaam stromen terwijl ik een tekst schreef voor een nieuw initiatief. Wat voelde dat goed.

En ik besefte dat als ik wil, er echt wel iets te doen is aan te veel tijd. De vier pulls die ik de voorbije twee maanden breide tellen niet mee om het gevoel te hebben dat het druk is. Mooi resultaat maar niet de vreugde die ik krijg van letters, woorden en teksten.

Mijn besluit: Vanaf vandaag is dit klavier weer mijn dagelijkse vriend.

Hoe ik tot dat inzicht kwam? Door Thomas Vanderveken. Wie mij kent, weet dat ik geen enkele aflevering van ‘Alleen Elvis … ‘ mis. Gisteren ging hij in gesprek met de Nederlandse successchrij(ver) -(fster) Marieke Lucas Rijneveld. Een uitermate boeiend gesprek. Thomas genoot er zichtbaar van.

Bij mij gingen haar woorden recht door mijn hart: Ze voelt zich pas leven als ze kan schrijven. Ze moet elke dag schrijven of ze voelt niet dat ze leeft. Als ze haar handen op het klavier zet, stromen er woorden uit, ook al weet ze op voorhand niet waarover ze wil schrijven. Ik herken dat. Ik ken haar niet maar dat zijn mijn woorden. Zo voel ik dat ook. Dat zijn de woorden van iemand die weet hoeveel vreugde er in schrijven zit. (Ik moet dringend iets van haar lezen.)

Of ik dan helemaal niet meer schreef?

Toch wel, als copywriter. Ik schrijf en redigeer teksten voor anderen. Dan leef ik mij in in mijn klant, neem zijn pen figuurlijk in de hand en schrijf onder zijn of haar naam. Ook leuk, vooral omdat ik toffe klanten heb in wie het de moeite is om mij in in te leven. Het zijn mensen van wie ik heel veel kan leren als ondernemer en als mens.

Dus jullie zagen waarschijnlijk al teksten en foto’s met quotes op facebook en instagram en linkedIn wel door mij geschreven maar niet onder mijn naam. Dat is wat een copywriter doet.

En eerlijk gezegd, het is wel leuk als ik iemand anders ben in mijn verbeelding. En dan ga ik als die iemand anders productief aan de slag. Dat is wat acteurs ook doen. Ze spelen een rol. Ik schrijf als copywriter in een rol.

Mijn verbeelding, mijn fantasie, mijn computerklavier, mijn schrijflust, dat is wat mij echt gelukkig maakt.

En na twee maanden relatieve rust ben ik nu voor 100% toe aan meer schrijven, aan meer creativiteit, aan meer contact met mijn lezers. Kortom aan een iets drukker leven.

Miste jij mij? Ik heb jou wel gemist. En ik miste mezelf.

Deze morgen beloofde ik mezelf dat er vanavond EINDELIJK een nieuwe column zal staan op mijn blog. En ik wist voor ik achter het klavier kroop ook niet waarover ik het zou hebben.

Dus, voor ik mij weer terug in de zetel plof met mijn breiwerk of mij achter de façades van mijn klanten wegstop, voel ik mijn energie stromen door mijn handen op het klavier te zetten en er deze woorden te laten uitstromen.

En ik voel het terug. Dit is wat ik wil doen, nog meer wil doen, elke dag wil doen.

Dus Back In Business. Back for more.

Liefs!!

Lucrèce

Boer zoekt grond waar woorden groeien

Eerst zorgen voor goeie grond

Gisteren mocht ik genieten van gesprekken tijdens een onderzoek. Leden uit het team werkten samen vanuit een zelfde visie die jaar na jaar groeide. Het startte allemaal met een gemeenschappelijk hoger doel. Ze bewerkten eerst de grond en ploegen nog steeds enthousiast verder.

Sommige zaden groeien, anderen niet. Sommige planten dijen op hun grond, anderen niet. Die hebben meer of minder water nodig. Misschien bevat hun grond te veel vetstof voor hyper allergische plantjes. Of te weinig voor zaden die heel veel vet nodig hebben. Maar de grond is goed. Daar twijfelt niemand aan.

Het team bestaat zowel uit vrijwilligers als loontrekkers. Het gemeenschappelijk doel is de schakel die hen bindt. Hun werking vraagt inzet, veel inzet maar samen vooropgestelde doelen bereiken, geeft voldoening.

Gratis snoep! Een TED-talk

Laat mij dan ook heel toevallig, (bestaat toeval wel?) gisterenmorgen deze TED-talk (link) beluisteren van Emily Esfahani Smith’s. Een zalige snoep om mijn suikervrije dag te beginnen. Ze vertelt ‘meaning is the key to a fulfilling life’. Meaning als betekenins, een meerwaarde, een hoger doel, wat je gelooft, waar je voor staat.

De snoep hielp mij om mijn positieve indrukken te kaderen.

Mensen veranderen niet van werk om succes te hebben, om meer te verdienen, om meer status te krijgen maar om een hoger doel te realiseren; kinderen goed onderwijs geven, mensen helpen bij hun genezing, kinderen opvoeden tot weerbare mensen, mensen zonder toekomstperspectief weer hoop geven.

Natuurlijk zijn er anderen maar die botsen dan maar tegen hun muren.

Mensen met een hoger doel ervaren meer geluk. Maar ook voor hen zijn muren waar er kunnen tegen botsen. En zo’n mensen kruisten ook mijn pad.

Plantgoed dijt enkel op goeie grond

Gedurende de dag mocht ik genieten van cohesie, professionele samenwerking, eensgezindheid, respect, innerlijk geluk bij mensen met een duidelijke missie en visie. De teamleden vonden elkaar in hun ideaal. Neen, om samen idealen te realiseren moet je zelfs geen vrienden zijn. Je gaat voor hetzelfde en dat is voldoende. Nieuwe mensen moeten eerst de grond waarderen en dan pas mogen ze er in. Als ze bereid zijn om de grond verder te bewerken op een respectvolle manier.

Zaden en plantsel sterven in dorre grond

Gisteravond kreeg ik een afscheidsmail van iemand met idealen die deze nu op een ander terrein zal zoeken, hopelijk vinden. Zij had een braak stuk grond gezien waar ze ideeën en doelen rond had. De grond was klaar om te bebouwen, te verfraaien. Dacht ze. Anderen zagen niet dat het de grond aan iets ontbrak en ze vond geen erkenning voor haar enthousiasme. Waarschijnlijk was er geen gemeenschappelijke droom waar haar idealen deel konden van uitmaken. De grond was niet klaar voor haar zaaigoed. Ze ploegde, zaaide en plantte maar had niet het gevoel dat er iets groeide. Ze gooit de handdoek in de ring en gaat op zoek naar nieuwe grond.

Toch beter eerst een bodemonderzoek laten doen

Een zelfde gesprek had ik vorige week met iemand die net in een leidinggevende functie begon. Iemand met visie, iemand met een missie. Daardoor had ze indruk gemaakt op de jury. Ze werd aangenomen. Hopend dat zij verandering zou brengen. Maar het team, noch het bestuur was klaar voor verandering, klaar voor haar diepgewortelde visie en missie.

‘Zo jammer‘, zei ik haar. Ik geloof sterk in haar talenten en ideeën. ‘Jij had de kans moeten krijgen om een school te kiezen die klaar was voor jou.’

Mensen aanwerven is nog te vaak een eenrichtingsverkeer. Door doelen, visies en idealen niet op voorhand af te stemmen, geraken mensen ontgoocheld. En dat voelde ik ook bij deze dame.

De boer verwerkt ook tegenslag

Toen zag ik de quote van Mandela, ‘Ik verlies niet, ik win of leer’.

Mandela heeft uiteindelijk mooie dingen gedaan in zijn leven, de apartheid aangepakt en de menselijke geest wakker geschud. Hij heeft kansen gekregen en zijn visie en levensdoelen kunnen houden en uitdragen. Maar hij heeft dit alles ook met 27 jaar gevangenis moeten betalen.

Ik hoop nu vooral dat de mensen die ontgoochelingen opliepen inzien dat ze wel geleerd hebben. Dat ze zichzelf niet verloochenden en dat ze zelfs nog meer overtuigd geraken van hun eigen missie en visie, doorheen de ontgoocheling. Ik wens hen toe dat ze zich geen verliezers voelen maar winnaars net omdat ze trouw zijn gebleven aan hun eigen idealen.

… en ploegt voort

Vandaag denk ik dus heel speciaal aan de mensen de passende grond voor hun zaden nog niet vonden.

Alles komt uiteindelijk goed, maar die tussenperiode is lastig.

Schrijven voor bewerkte grond

Voor ik teksten kan schrijven voor iemand, is het essentieel dat ik weet hoe zij hun grond bewerken en van welke plantjes de klant houdt. Pas als we elkaar begrijpen, connectie voelen, kan ik mij inleven en voor hen schrijven. Uiteindelijk schrijf je als copywriter meestal teksten waar een ander zijn naam onder zet. En dat moet juist voelen voor de klant.

Maar schrijven is daarom niet minder uitdagend voor mij. Het is boeiend om eens in de kop van een ander te kruipen.

Klassebakken

Ik lees enorm graag boeken van en over sterke vrouwen. Liefst nog autobiografieën. Eens je de biografie van iemand las, weet je ook waar die persoon voor staat en bekijk je haar werk met een andere bril.

Elisabeth Gilbert

Mijn eerste klassebak is Elisabeth Gilbert. Ze schrijft redelijk autobiografisch in ‘Eat, pray, love’ en ook in ‘Big Magic’. In dat laatste boek vertelt ze hoe het verhaal ‘Het hart van alle dingen’ tot stand kwam. Ik kon mij levendig voorstellen hoe de auteur zich voelde toen ze het verhaal schreef.

Het citaat dat twee keer opduikt in het boek, maakt mij vrolijk en is voor mij het summum van dankbaarheid. Als we niets meer hebben, hebben we de aarde nog.

Een cadeautje voor Ursula von der Leyen om die TWEE mannen de volgende keer een koekje van eigen deeg te geven. 😉😉😉

Stel je voor dat ze zich gewoon op de grond had gezet in plaats van braafjes plaats te nemen op die sofa. Wat dan??? Laat je fantasie maar werken.

Tina Turner

Ik ben altijd fan geweest van ‘Tante Tina’ zoals we haar noemden. In 1996, zwanger van onze jongste dochter, waren we erbij in Gent. Ik dacht toen dat ik er ZO wou uitzien op haar leeftijd. Nu ben ik zelf ouder dan zij toen.

Ze wordt dit jaar 82. Schreef recent een boek over de krachten die zij vond om haar leven te maken tot wat en wie ze nu is. ‘Geluk staat je goed’. Ze zoekt en vindt sterkte in het boeddhisme.

Niet zo zeer de muziek dreef haar verder maar haar innerlijke kracht. Ook al heb je niets met deze filosofie, het is een prachtig en vlot leesbaar boek en een steun in de rug voor iedereen.

Tina STOND daar op dat podium als haar stralende zelf omdat ze daar WOU staan en een voorbeeld WOU zijn.

Met dit boek wil ze mensen sterker maken, haar lessen doorgeven.

Haar droom was ooit om leerkracht te worden en nu voelt ze zich een beetje ‘a teacher’. Ze neemt nog regelmatig fantastisch mooie muziek op met andere hele mooie stemmen, ‘Beyond’.

De moeite waard om eens te googelen. Geniet er van.

Diane von Fürstenberg DvF

Mijn derde klassebak kende ik alleen van de ‘mooie maar prijzige wikkeljurken’. Die uiteindelijk zeer ecologisch zijn want het model gaat al mee van in de jaren 70 en zelfs bij een kilootje meer, past hij nog. (Trouwens de mode van de jaren 70 komt terug. Dat wordt vechten voor die vintagejurk van bomma.)

Dat zij een bevlogen vrouw was, daar was ik mij niet van bewust. Tot ik deze week een quote van haar las.

Ze aanvaardt haar leeftijd. Ze is blij dat ze ouder mag worden. Nu is ze 74 en springlevend. Runt haar zaken in voor- en tegenspoed en schreef onlangs nog een boek waarin ze sterk advies (vooral voor vrouwen) de wereld instuurt.

Ze schreef ‘aanvaard je leeftijd, het is het bewijs dat je leefde’ bij een foto van zichzelf in badpak op INSTA.

In badpak? Ga ik nu niet direct doen.

Maar de quote treft mij wel. Ik voel mij niet oud maar de leeftijd liegt niet.

Daarom, dankbaar voor mijn leeftijd, mijn ervaring, dat ik hier nog wel en gezond mag zijn.

En columns mag schrijven voor jullie.

Acht Aardige Aannames

Benieuwd welke quotes mij deze week raakten?

Deze inzichten kwamen deze week naar mij toe. Uitspraken die mij raken, hebben ergens al wortels in mijn leven, in mijn denken, in mijn voelen. Daarom vallen ze mij op.

Ik pluk ze NIET lukraak van het internet. Ze staan wel in de boeken die naast mijn bed liggen, in de boekenkast of op mijn e-reader staan. (Dank U Piet voor dit kerstcadeau.)

Ze komen luc-raak naar mij toe. Luc-raak staat voor mij voor geluk (luck) en geraaktheid.

Een geluk dat ze mij raakten.

Vinden ze jou ook?

Geniet er van. Je mag ze gebruiken als jij jezelf of iemand iets wil vertellen.

  1. ANDEREN MAKEN ZICH NIET DRUK OVER JOU
http://www.luc-raak.be

Ik herinner mij een summerschool in De Provence. Een cursus over zelfrealisatie of zo iets. Ik ken het onderwerp niet meer maar weet wel nog dat ik mij een jong veulen op kamp voelde. Als 40 er.

Op een avond zei onze leraar heel beslist dat we ons NOOIT mochten afvragen wat anderen van ons denken. ‘Mensen zijn enkel bezig met zichzelf’.

WAAW dat kwam op dat moment binnen. Ik heb deze wijsheid vaak doorgegeven aan onze kinderen, jonge collega’s en vriendinnen. En kijk. Wie schrijft nu eens net hetzelfde? Deze fantastische schrijfster en klassebak Elisabeth Gilbert.

In haar boek BIG MAGIC maakt ze korte metten met uitvluchten. Het zijn uiteindelijk gewoon beperkende overtuigingen die ons afhouden van onze zelfexpressie en te zijn wie we ECHT zijn.

Eens je het juk van ‘de mensen zullen zeggen’ van je afgooit, ga je een pak rustiger door het leven.

Hoopvolle paasgedachte. De verrijzenis van jezelf in deze paastijd.

2. JE HART VOLGEN IS MOEDIG

http://www.luc-raak.be

‘Je hart volgen’, een wijze raad die ik niet kreeg van mijn ouders maar die ik al vaak aan mijn kinderen gaf. Om je hart te volgen moet je heel dicht bij je gevoel komen. En toen mijn generatie klein/ jong was, werd er minder/niet? over gevoelens gepraat.

Nu wel, ook in de scholen.

Hopelijk voelen meer en meer mensen wat hun ware ik wil. Wat hen echt gelukkig maakt.

Door de pandemie zijn we meer op onszelf en onze heel dichte omgeving aangewezen en ik voel nu dat ik veel meer van de stilte hou dan ik ooit had gedacht/ gevoeld. Het zal moed vragen om deze stilte te blijven opzoeken.

En jij? Ontdekte jij iets wat je nu meer waardeert? Ben jij je hart meer gaan volgen?

Weet je nu al wat je zeker NOOIT meer wil in het nieuwe normaal?

3. OCHTENDRITUELEN ZORGEN VOOR EEN KRACHTIGE START

http://www.luc-raak.be

De ‘Miracle Morning’ is een ochtendritueel van een uur. ik hou vol. Ik ga nog niet om 5 uur ’s morgens aan de slag maar ik doe het voor 8 uur ’s morgens. En ik wil het blijven doen want het voelt goed.

Het ritueel, S.A.V.E.R.S.

  • tien minuten Stilte – meditatie
  • tien minuten Affirmaties zeggen tegen jezelf
  • tien minuten Visualisaties
  • tien minuten Excersise – beweging
  • tien minuten Reading – lezen
  • tien minuten Schrijven

Maar als dit toch te vroeg is is voor jou, heb ik een andere fantastische tip.

Ik had een heerlijke tijd met de ‘Morning Rituals’ van Prana Selfcoaching.

Rustgevend, hoopgevend, humoristisch, veel tips om meer energie te krijgen en unieke wijsheden.

zalig momentje voor jezelf en een zachte toegang tot meditatie.

Twintig minuten per dag die echt een verschil maken.

4. BRENG JE ONDERBEWUSTZIJN NIET OP IDEEEN (die jou niet dienen)

Tussen de vele woorden in dit prachtige boek van E. Gilbert, vond ik deze zin.

Totaal uit de context? Of toch weer niet.

De zin deed me denken aan een chatgesprek dat ik een paar weken geleden had met een heel enthousiaste, dynamische, idealistische, energieke dame boordevol ideeën en een agenda vol projecten.

Tot ze vorige zomer ernstig ziek werd.

Met dezelfde gedrevenheid doorstaat ze haar ziekte en ondergaat ze de vele zware behandelingen.
‘Ik kreeg alles wat ik vroeg’ zei ze. ‘Ik was zo moe en ik vroeg rust. En ik twijfelde om mijn haar kort te laten knippen.’

Nu heb ik beide.

Let op met wat je vraagt want soms krijg het op een manier die je niet wil.

Sterkte H., in gedachten bij jou.

5. TOEVAL BRENGT ONS SAMEN OF NET NIET

http://www.luc-raak.be

De zin komt uit het lied ‘Toeval’ op de laatste cd van Rob de Nijs.

Ze herinnert mij aan het boek van Franco Ferrucci ‘De nacht van de tiende maan’. Hij beschrijft daarin alle kansen die zijn vader en moeder hadden om elkaar te ontmoeten en dat NET NIET deden.

Dat boek mocht duren en duren want eens ze elkaar ontmoetten was het imaginaire avontuur voorbij. Romantische films eindigen met een huwelijk. Dat boek eindigt uiteindelijk met het moment dat ze elkaar vonden. En hij geboren kon worden.

Al die net-niet-momenten vond ik fantastisch.

En daar gaat het lied Toeval ook over.

Belinda Meuldijk schreef het. Misschien ging het over hun eigen net-niet voor altijd -relatie.

Laat ons dromen…Tijd om het boek van Ferrucci te herlezen.

6. ADEM DIEP en laat je inspireren

Met een hoofd vol inspiratie ben je nooit alleen.
Waar je die kan vinden? In de stilte van een bos, langs onze rustige Vlaamse wegen, bij het haardvuur, op wandel met een goeie regenjekker, …
Zelfs in de hoek van een tearoom of in een overvolle trein.
Als het stil is in jezelf, dan pik je de adem van het universum op.
Zo werkt dat bij mij.
En vaak is zaterdag, na een drukke werkweek, de dag waarop ik bezoek krijg van mijn inspiratie.

7. KOPPIGE WEZENS GENEREREN MEER LIKES

Ik vond een aangrijpende waarheid in de weekendbijlage van de krant. Eentje om bij stil te staan.

Hier in huis loopt een rosse kat die we gewoon POES noemen. We probeerden eerst een andere naam maar die bekte niet. Dus gewoon POES.

ALS hij reageert, DAN is het op POEOES.

“De kat heeft zich niet laten domesticeren, in tegenstelling tot de hond” zegt de dierendokter. Maar blijft zijn koppige, eigenzinnige zelf en doet wat hij wil. Ook al waardeert hij zijn huisgenoten. (troost)

Toch zie ik enorm veel likes bij foto’s van poezen. We adoreren die beestjes ondanks hun karakter. 🙃😀 Zou een beetje meer koppigheid en eigenzinnigheid voor mensen ook een kleeffactor zijn? Of hebben we daar een pels voor nodig?😉

8. LUC-RAAK, daar sta ik voor

Momenteel werk ik verder aan mijn website http://www.luc-raak.be. Voorlopig kom je nog op deze blog terecht als je http://www.luc-raak.be intikt.

En ik volg een (zoveelste) opleiding om mijn missie en visie om te zetten in concrete acties. Ik erken stimulerende overtuigingen en ontkracht de beperkende. Ik verken een boeiende wereld, binnen en buiten mezelf.

Schrijven is de job van mijn leven, het brengt mij creativiteit en heel veel arbeidsvreugde. En dat is wat ik volgend jaar voltijds ga doen.

De naam luc-raak wil ik waardig uitdragen in mijn teksten en content.

Mijn dochter Anna sprak de naam lukraak uit en ik zei intuïtief of even lukraak ‘Ja! Dat is ‘m’.

Luc (van Lucrèce natuurlijk) staat voor geluk (luck). Het is dat tikkeltje speelsheid, relativering dat ik altijd had en heb en dat in mijn schrijfsels, mijn speeches, mijn blogs, mijn columns en mijn content tot uiting komt. Mensen wijzen mij daarop en dat maakt mij echt gelukkig.

Natuurlijk moet dat tot uiting komen in die website (nu nog in opbouw).

Raak staat voor de ernst in mij. Woorden moeten treffen, raken, de juiste zijn. We willen de pijl steeds midden in de roos. Zo moet dat ook met woorden. Verkeerde woorden ondermijnen de boodschap. En creatief schrijven is in alle ernst schrappen en herschrijven.

Luc-raak of lukraak is ook een beetje ik, een intuïtief mens. ‘Intuïtie is een menselijke activiteit die verbonden is met kennis en manifesteert zich bij het oplossen van problemen‘, zegt de wetenschap.

Zo werkt dat bij mij ook. Eerst komt het idee, dan het onderzoek en dan besef ik de waarde ervan. Door de jaren ben ik op mijn intuïtie gaan betrouwen en weet ik dat als iets lukraak binnen komt, dat geen toeval is maar een combinatie van kennis, gevoel en inzicht.

Luc-raak. Daar sta ik voor!