Seks over de eeuwen heen

Carry Bradshaw toen en nu

Dag 13 van 40 dagen bloggen

Ik was aan het opruimen. Dat duurt heel lang want goeie artikels lees ik graag opnieuw. Een artikel in De Standaard Magazine van oktober 2019 trok mijn aandacht.

2019 dat is voor de opsluiting, de afzondering, het nieuwe anders, voor CORONA. Toen we plots alleen in ons kot zaten en veel vriendschappen – hopelijk tijdelijk – onderbroken werden.

Voor 2019, dat is de tijd dat wij regelmatig met vriendinnen samen kwamen, elkaars verjaardag vierden, zomaar samen naar een film keken bij een wit wijntje of iets zelfgemaakt en lekker. Elkaar verrasten.

Het artikel ging over Sex and the City en bracht veel van die herinneringen naar boven.

Ik keek daar graag naar en ik denk dat tot een 5-tal jaar geleden, elke zomer opnieuw alle afleveringen werden gepeeld op VIJF. Misschien keek ik niet elke keer maar ik nam alles op en ik herinner mij avonden dat ik samen was met de dochters of met een vriendin aan zee en we keken eens naar een paar afleveringen bij een avondwijntje of een lekkere thee.

Toen de eerste langspeelfilm in de cinema kwam, in 2008, nodigde ik een aantal vriendinnen uit om samen naar de film te gaan en nadien een pannenkoek te eten. Voor mijn verjaardag. Eén van de vriendinnen vroeg zich af of ze dat wel graag zou zien en zei onmiddellijk dat ze dat nooit op haar werk zou vertellen. Iets te simpel veronderstelde ze. Maar we zijn met datzelfde groepje ook naar film 2 geweest. We hebben beide keren nog meer gelachen nadien op café dan tijdens de film. En verschillende situaties van tijdens de film werden later nog eens naverteld bij gelijkaardige voorvallen.

Voor wie het niet kent, de reeks (startte in 1998) gaat over 4 vriendinnen, hun vriendschap, ervaringen met mannen, mode en lifestyle. De uitspraken zijn vaak zeer gevat en de situaties hilarisch. Sommige meerwaardezoekende vrouwen keken niet omwille van het pure materialisme en de eeuwige zoektocht naar de liefde, wat wijst op afhankelijkheid en dus slecht feminisme.

Klopt, klopt, klopt. Volledig akkoord als je het uit die hoek bekijkt.

Maar daar trek ik mij niets van aan. Als klassieke mama, getrouwde vrouw gedurende vele jaren, liet en laat ik mij zelden beïnvloeden door wat ik in films zie. Humor daarentegen kan ik wel heel sterk waarderen. En zeker vrouwenhumor. Mister Big, de grote liefde van Carrie mocht dan zeker niet de man zijn waar ik nachten zou van wakker liggen, zelfs maar zou van dromen om hem in mijn bed te krijgen, ik wenste het koppel elkaar toe. Iets wat gebeurde in Parijs in de laatste aflevering. (Smelt)

Wat mij ook enorm fascineerde aan de serie was het beroep van Carrie, hoofdrolspeelster, columniste en later auteur omdat haar columns gebundeld werden. Kijk, dat zag ik als de job van mijn leven. Flanneren, shoppen, avonturen beleven, naar musea gaan, van de stad genieten en die belevenissen ’s avonds overpeinzen, er een columns over schrijven, doorsturen, betaald worden en hop naar een volgend avontuur. En daar ZO rijkelijk kunnen van leven! In New-York!

Voor mij moesten die avonturen niet in New-York doorgaan, hier in Everbeek valt ook wel wat te beleven en de uitjes met mijn vriendinnen kon ik wel wat aandikken. Niet seksueel maar qua humor. Mijn lezers zouden dan niet de liefde-zoekers zijn maar de vrouwen met kinderen die af en toe los van hun gezin samen een uitstap maakten. Door naar elkaars verhaal te luisteren, relativeerden we onze partner, puberende kinderen, werksituatie en we gingen nadien tevreden en soms een beetje tipsy naar huis. We hadden goed gelachen.

Dat was voor ik een blog had.

En nu in 2022 kwam ‘And just like that’. Een vervolg op Sex and the City met 3 van de 4 actrices die liefde zoeken, een gezin runnen, een sociaal relevant leven willen opbouwen, zelfs weduwe worden… Kortom 50-ers in the city.

De afleveringen staan op Streamz.

Heb ik niet.

Maar het probleem was redelijk vlug opgelost. Eén van de vriendinnen die er bij was tijdens onze uitjes naar de cinema heeft STREAMZ. Bovendien weet ik zeker dat Els relativeringskracht, een luide lach en een heel goed gevoel voor humor heeft. Toppie voor 10 afleveringen.

Drie avonden lang vertoefden we in elkaars gezelschap. We voorzagen de nodige catering: een champagne met pralines avond, een raclette avond en één keer een witloof met ham en kaassauspotje avond. Merk dat we de eerste keer vergeten waren om ons te voorzien van voeding.

Wel, we hebben ons geamuseerd. Het was geen seks uit de vorige eeuw maar van deze eeuw. Dat alleen was grappig. Plots ging het over genderfluïde mensen en meisjes die zich jongen voelden, en vrouwen die voor het eerst seks hadden met het eigen geslacht en feestjes waar zeker mensen met verschillende huidskleuren aanwezig moesten zijn. ..

Het deed mij een beetje aan THUIS denken. Elk maatschappelijk probleem krijgt daar ooit een hoofdrol. Bij Just like that, werd de verhaallijn volgepropt met 21 ste -eeuwse uitdagingen.

Mister BIG, de macho hoorde hier ook niet meer in thuis. Op het einde van de eerste aflevering kreeg hij een fatale hartaanval.

Bovendien is Carrie ook podcasts gaan maken, met mensen die het totale genderscala bestrijken.

Ik vond het ook bijzonder grappig dat er subtiel verwijzingen waren naar scènes van vroeger. Bij voorbeeld toen Carrie haar kleerkast leeg maakte om die kleren te sorteren en te recupereren. Natuurlijk. Ecologie was ook een klein thema.

Kijk, dat had ik dan voor op mijn vriendin die enkel de twee langspeelfilms zag. Ik kon en mocht nog een woordje uitleg geven en verhaallijnen navertellen.

Wij vonden het de moeite om te bekijken. Seks over de eeuwwisseling, dat is ook een beetje geschiedenis en cultuur. Dus ook voor de meerwaardezoeker.

Maar vooral voor de vrouw die goed kan lachen, van sterke replieken houdt en kan relativeren.

And just like that, wil ik het hier eens over seks hebben

Kwam een vrouw bij de dokter (en zijn assistente)

7 jaar heb ik psychologie gestudeerd.  7 jaar dat is langer dan een psycholoog er over doet. In mijn geval waren het bijvakken voor 3 opleidingen maar dan 7 jaar lang. Dus niet zo intens als de opleiding psychologie maar wel langer getrokken. En ik zeg nu al. Ik heb afgezien.  

Een divergent brein

Psychologie studeren, dat doet wat met een mens en zeker met deze mens en met mijn hersenen. Mijn brein pakt de realiteit zeer divergent aan. Ik leg het uit: Een brein kan convergent denken, focussen. Of aanleg hebben om divergent te denken, verbanden leggen. Wel dat van mij heeft die laatste aanleg en bij elke psychologische zelfs psychiatrische aandoening die ik moest bestuderen, ziek of gezond had ik voorbeelden uit mijn eigen leven.

Het begon al in de les. Een uur, soms twee opletten ging vaak moeilijk want in mijn hoofd zat een stem die mij onmiddellijk wees op het feit dat er indicaties waren dat ik die aandoening had. Meer nog, die stem nam mij mee naar de situatie en ik herbeleefde die alsof het NU (toen) was. Waar het hart van vol is, loopt de mond van over dus had ik de neiging om mijn buur te verstrooien of gewoon te storen met mijn voorbeelden.

Jonge mensen kunnen zich waarschijnlijk nog moeilijk een aula voorstellen waar één leraar vooraan staat en door de micro les geeft, terwijl de studenten eigenlijk doen wat ze niet laten kunnen of opletten. Dit volledig terzijde.

Psychologie studeren nam al mijn tijd in beslag

Vaak ging ik verward naar huis. Het was de tijd voor internet dus herlas ik thuis mijn nota’s of ging de aandoening opzoeken in de bibliotheek. Dit met de bedoeling meer duidelijkheid te krijgen over mijn geestelijke toestand.

Angst, bipolaire stoornis, depressie, eetstoornis,  psychose, schizofrenie, afasie, neurose of encefalitische encefalopathie, het voelde alsof ik dat allemaal had. (Die laatste aandoening is gewoon parate kennis. Ik prentte die zo hard in mijn geheugen dat ik die er nooit meer uit krijg. Als ik ooit dement ben, herhaal ik het woord nog.)  

Freud, Adler, Jung en nog veel anderen hebben er allemaal toe bijgedragen dat ik voelde dat er toch wel iets fout MOEST zijn met mij.

Ik volgde niet alleen de lessen maar ik moest de cursus nadien structureren, samenvatten, voorbeelden zoeken om indruk te maken op de examinator en blokken. En dan examens afleggen. In mijn herinnering was het examen psychologie altijd mondeling. Een kans voor de leraar om mij nog eens goed te observeren en misschien de bevestiging te krijgen dat er toch iets fout was met mij.

Ik had doorgaans ZEER goeie punten voor psychologie. Echt waar maar ik studeerde het dan ook bijzonder grondig.

Je kan alleen jezelf veranderen

Een mens moet aan zichzelf en het eigen welzijn denken en dat deed ik op de duur. Die zelfreflectie was te pijnlijk dus ging ik op een gegeven moment iedereen rondom mij analyseren. Ook daar geraakte ik vanaf. Gelukkig. Het heeft geen enkele zin om een ander te veranderen, dat kan je niet.

Intussen zijn we jaren verder en het gaat goed met mij. Vooral omdat ik gestopt ben met analyseren en ik mijn divergente brein een andere opdracht gaf; blogs en columns schrijven. Mijn hersencellen springen van vreugde nu ze alles met alles mogen verbinden, ook al heeft het weinig met elkaar te maken. Soms is het resultaat zelfs grappig.

En deze week mocht ik naar de dokter

Deze lange inleiding om tot mijn bezoek aan de dokter van deze week te komen. Ik moest op controle voor twee goedaardige tumoren die, als ze groeien, mijn hele hormoonhuishouding kunnen verwarren. Ik weet het al een paar jaar maar stelde de onderzoeken steeds uit. Zeker nadat ik deze zomer een angstaanval (zie je daar heb je het toch) kreeg tijdens een MRI-scan.  

Ik belde vorige maand een endocrinoloog. ‘Neen mevrouw, de dokter heeft een wachtlijst van meer van één jaar.’ Ze kon mij er opzetten en vroeg de reden. “Twee goedaardige tumoren”, zei ik met de nadruk op goedaardig.

Woensdag kreeg ik telefoon, ik mocht donderdag gaan. ‘De dokter neemt jou er tussen wegens de ernst van uw aandoening.’ LAP!

Vriendelijke en bekwame dokters, aan hen lag het niet

De dokter had een lieve assistente bij wie ik eerst op gesprek mocht. Ik kreeg bijzonder veel aandacht, werd ernstig genomen met al mijn klachten en voelde mij onmiddellijk veilig.

Na een dik half uur kwam de dokter binnen. Nu wil ik terloops de assistente beschrijven: Jong, slank, knap, heel verstandig maar nog in opleiding. Dus vond de dokter het nodig om heel veel uitleg te geven aan haar en ook een beetje aan mij. Ik was verplicht om te luisteren eigenlijk.  

Zij mocht daar in mijn bijzijn een soort mondeling examen afleggen. Ik wist niet dat we zoveel hormonen in ons lichaam hadden. De assistente kende ze precies ook niet allemaal. Erger was dat elk van die hormonen verantwoordelijk was voor kwaaltjes, klein en groot. Ik hoorde daar spreken over het ergste wat mij kon overkomen tot ouderdomsvlekken waarvan ik eerlijk gezegd vind dat ik er van gespaard ben gebleven. Mijn hersencellen creëerden vooral beelden bij het ergste. Ze waren het niet verleerd.

Daar is de vervelende stem weer

De stem in mijn hoofd was terug. Ik herkende heel veel van de opgesomde aandoeningen. En ik kon mij ook niet inhouden om af en toe, regelmatig zelfs, een aanvulling te laten registreren in mijn persoonlijk dossier. ‘Dat heb ik ook dokter’ . Telkens was dat zeer interessant en vuurden ze vragen op mij af om mijn probleem te ‘finetunen’. Het was heel belangrijk om zoveel als mogelijk te detecteren via het bloedonderzoek, anders moest ik terug onder de MRI. Dat argument gaf de doorslag om naar eerlijkheid te antwoorden.

Kwam een vrouw buiten bij de dokter

Ik voelde mij gezond toen ik binnen ging. Dat was veel minder toen ik het ziekenhuis verliet. Ik  bedankte de dokter en de assistente voor de goede zorgen. Maar ik zal vooral heel blij zijn als alle onderzoeken achter de rug zijn en ik gewoon mag horen dat de twee goedaardige tumoren verder GEEN ENKELE invloed hebben. Op niets.

Ik ben nog niets gaan opzoeken deze keer. Ik wil mezelf niet bang maken. Maar net stuurde iemand mij muziek door die de pijnappelklier ondersteunt in haar werking. Mooie rustgevende muziek, ik stapte 5000 stappen terwijl ik er naar luisterde. Maar met mijn pijnappelklier is niets mis, voor zover ik weet. Voor alle zekerheid vroeg ik de lieve dame of ze geen muziek had die ‘mijn klieren’ ondersteunt. Je weet nooit.

Die dokters denken ook niet aan alles als ze een therapie voorschrijven. En als ze de volgende keer nog eens zoveel vragen stellen, kan ik misschien muziektherapie voorstellen. Alles beter dan een MRI.