Klasbakken, topwijven, knallers op wie de tijd geen vat heeft

Dag 7 van 40 dagen bloggen

Vandaag 8 maart is het internationale vrouwendag.

Ik dacht even na welke de meest boeiende vrouwen waren die ik het voorbije jaar leerde kennen. Door CORONA las ik veel boeken en leerde ik veel boeiende vrouwen kennen. Maar ik koos er 3 uit. Twee ervan zijn rijpere vrouwen. De oudste is Edith Eva Eger, een 90 er holocaust overlever, psychotherapeute en auteur van de boeken ‘De Keuze en Het geschenk’.

Tina Turner, een 80er is de tweede. Natuurlijk kende ik Tina maar ik leerde haar dit jaar op een heel ander manier kennen. Ze schreef het boek ’Geluk staat je goed’ waardoor ik ook de muziek ‘Beyond’ leerde kennen. Dat is een nieuw project van Tina met prachtige spirituele muziek die tot in de kern van mijn cellen gaat.

De derde is Binu Singh, kinderpysychiater. Inmiddels krijgt haar zeer vooruitstrevende en op de menselijke natuur gebaseerde visie op de opvoeding van de kleinste kinderen meer en meer aandacht. Terecht

Edith Eger

Edith Eva Eger was zestien jaar oud toen ze in 1944 naar Auschwitz werd gedeporteerd. Haar ouders werden direct naar de gaskamer gestuurd en Edith werd gedwongen om voor Mengele te dansen. Haar onverschrokkenheid hielp haar en haar zusje te overleven, al waren ze nog maar nauwelijks in leven toen het kamp eindelijk werd bevrijd. In haar boeken staan niet alleen de gruwelijkheden van de holocaust beschreven maar vooral hoe ze er mee is omgegaan. Zo vertelt ze dat ze in Auschwitz gevangen zat maar zich vrij voelde in haar geest. Jarenlang heeft ze niet kunnen/durven praten over haar verleden. Zij was toen de gevangene van haar herinneringen en leed. Veel mensen lijden dagelijks in de gevangenis van gedachten waarin ze zichzelf houden. Ze vertelt hoe ze als psycholoog haar cliënten al jarenlang helpt om zich uit hun eigen gedachten te bevrijden, en hoe iedereen uiteindelijk voor vrijheid kan kiezen. Kijk, dat waren boeken die mij naar de keel grepen en waarvan ik denk dat leeftijd er niet toe doet. Oudere mensen hebben ons veel te leren. Maar waarderen we dat wel voldoende en geven we hen voldoende kansen om hun verhalen te vertellen?

Tina Turner

Wij waren in Gent Expo in 1996 op het optreden van Tina Turner. Ik was zwanger van onze jongste. Ik kijk naar haar en bedacht wat een energie, uitstraling, ritme en stem deze ‘oude dame’ had. Nu ben ik zelf ouder dan de leeftijd die zij toen had. En ik voel me ook niet echt oud.

Deze dame schreef een fantastisch boek over haar leven ‘Geluk staat je goed’ waarin ze haar leven vertelt en vooral dat energie en geluk van start binnen je eigen hart, ziel en lichaam. Ze vertelt het geheim van haar uitstaling.

Ze is vooral een positief mens, ook al is dat anders geweest. “Mensen denken dat ik een zwaar leven heb gehad, maar ik zie het als een geweldige reis,” zegt ze. Haar mindset is te vergelijken met die van Edith Eger want ook zij is ervan overtuigd dat de ideeën over de uitdagingen vaak belangrijker zijn dan de problemen zelf. “Hoe ouder je wordt, hoe meer je beseft dat het niet gaat om wat er is gebeurd, maar hoe je er mee omgaat.”

In het boek vertelt Tina Turner openhartig over haar eigen spirituele ontdekkingsreis en hoe deze tot persoonlijke groei, enorme succes en vooral intense geluk leidde. In deze intieme vertelling, deelt ze de inzichten die haar leven veranderden en hoe het boeddhisme haar steun en toeverlaat werd. En inspireert ze de lezer aan de hand van tijdloze principes uit het boeddhisme om zelf ook geluk te omarmen. Tina Turner worden we misschien nooit – maar met deze krachtige inzichten kunnen we wel net zo stralend in het leven staan als zij. Ze bewijst tevens dat ze veel meer dan een rockster is. Ze is een inspiratie die laat zien dat geluk van iedereen is.

Terwijl ik dit schrijf, luister ik naar haar muziek. Mantra’s. Iets wat ik vroeger niet beluisterde. Zalig.

Binu Singh

Ik leerde Binu Singh kennen via ‘Alleen Elvis blijft bestaan’. Ze is een klassiek opgeleide kinderpsychiater die de inzichten van het Oosten, ze is Indische laat samen vloeien met de inzichten die ze kreeg vanuit haar eigen cultuur. En deze combinatie zorgt ervoor dat ze mensen aanzet om op een andere manier naar baby’s en kleine kinderen te kijken en ze intenser en op een natuurlijke manier te verzorgen en te koesteren. De baby’s praten niet maar problemen met baby’s geven inzicht in wat er fout loopt in de maatschappij.

Ik pikte enkele uitspraken van Binu Singh om inzicht te geven in haar denken. Om deze dame echt te begrijpen, moet je de tijd nemen. Onlangs was ze in De Afspraak. Onze media is vaak te vluchtig en aast op quotes. Mensen die echt iets te vertellen hebben, hebben meer tijd nodig. En die tijd kreeg ze wel bij Thomas.

“Onhandelbare baby’s zijn vooral een signaal van hoeveel stress er in hun omgeving is. Een onhandelbare baby is een baby in nood. En weet dat daar per definitie ouders in nood zijn.”

Ze roept de samenleving op om beter te zorgen voor baby’s en hun ouders.

“Die eerste 1001 dagen in een kinderleven, van conceptie tot de leeftijd van twee jaar, zijn cruciaal voor de rest van het leven. Wat in die periode gebeurt, legt in grote mate vast hoe we later functioneren, zowel op psychologisch, sociaal als biologisch vlak. Helaas zijn de meeste hulpverleners, laat staan de rest van de maatschappij, niet op de hoogte van de mogelijke psychosociale problemen die achter reflux, huilbaby’s en moeilijke slapers schuilgaan.”

De eerste 1001 dagen dat is tot het kind 3.5 jaar is (tot de tweede kleuterklas). Hoe erg is het dat wij de mensen die net met kinderen in deze cruciale periode in hun leven

minst betalen,

minst maatschappelijk waarderen

en onvoldoende tijd geven om zich te bekwamen in hun eigen professionaliteit?

En ze roept ons op om meer voor onszelf te zorgen.

“Veel volwassenen voelen niet wat er met hen scheelt. Ze hebben hun eigen behoeftes leren te negeren. Dat soort inprentingen begint al in de wieg. Zelfregulatie leer je in de eerste jaren en is de basis van alle andere ontwikkelingen erna. Veel volwassenen sukkelen daar nog altijd mee. En dan staan we ervan te kijken hoeveel burn-outs er zijnw h bij jonge werknemers. We leren niet meer voor onszelf te zorgen. Want onze maatschappij faciliteert dat niet.”

Gelukkig luistert de overheid naar Binu Singh nu er zoveel problemen in de kinderopvang naar boven komen. Neen, we hebben niet meer controleurs en inspecteurs nodig maar mensen die het belang van de eerste 1000 dagen kennen en het belang ervan voor de rest van ons leven.

Geniet van je dag dames, het is vrouwendag vandaag

Waarvoor kan ik pleiten op vrouwendag? Mijn leven is zo normaal dat het bijna als niet-normaal voelt; lang getrouwd met de papa van mijn kinderen, al 25 jaar dezelfde werkgever, geboren en nog steeds wonend in dezelfde gemeente, content met leven, werk en gezondheid, geen vijanden en geen gevoel ergens verstoten te worden. Ik zie je fronsen lieve lezen, zo normaal dat het bijna saai lijkt. Vandaar ook dat mijn blogs over die kleine dingen in mijn leven gaan.

Ik werkte in een mannenwereld

Toen ik 25 jaar geleden op mijn huidig werk begon, werkten we daar met een klein percentage vrouwen. Ik had, na een periode van betutteling, het gevoel dat ik mijn mannetje moest staan. Betutteling is het nieuwe discrimineren. De woorden van columniste Yvonne Kroonenberg brachten voor mij verlossing. Vooreerst relativeerden de fantastische titels van haar boeken mijn leven tussen de mannen: “Alles went behalve een vent”, “Het zit op de bank en het zapt”, “Mannen willen maar één ding”, “Kan ik hem nog ruilen?”.
Het was vooral die ene vraag die ze zich stelde: “Waarom gedragen vrouwen die hun mannetje willen staan zich dan niet als lieve mannen?” Dit deed het licht aan, ik kon mij gedragen als een lieve man, of beter, gewoon als mezelf, als vrouw.

Van vrouwen die zich in hun profileringsdrang spiegelen aan narcistische, zelfingenomen, autoritaire en engdenkende mannen, heb ik wel al vaak last gehad. Voor mannen die even in overdrive gaan, heb ik begrip en een menselijk excuus; compassie, mededogen. Ze hebben het soms zo moeilijk met al die vrouwen die hun taken overnemen. Toen vrouwen hun menig niet gaven, was het voor de man gemakkelijker. Nu is het boeiender, al is niet iedereen daar van overtuigd.

Excuustruzen

Is vrouwendag nog nodig? Ja! Zijn de proteststemmen nodig? Ja! Worden wij als vrouwen benadeeld? Ja! Helpen de wetten die er moeten voor zorgen dat vrouwen gelijke kansen krijgen? Ja en neen. Het grootste probleem zit in de hoofden van de mensen. Als ik in 2020 nog steeds moet horen van leeftijdsgenoten dat een huwelijk strandde omdat de vrouw te veel ambitie had, zit het fout. Dit heeft niets met de ambitie van de vrouw te maken. Mannen met ambitie liggen heel goed in de markt. Het ligt aan de manier waarop we naar vrouwen met ambitie kijken en hoe mannen vrouwen steunen in hun ambitie. Als mannen en vrouwen gelijkwaardig zijn, mogen ze evenveel ambitie hebben.

Ik kreeg twee keer een opmerking op een sollicitatiegesprek over mijn vrouw-zijn. “Zal het u wel lukken om deze job te doen mevrouw, u heeft (toen) twee kinderen? Zal u zich hier wel thuis voelen tussen al die (leidinggevende) mannen? Twee keer heb ik de vraag beantwoord met een vraag “En stel je deze vraag aan de mannen ook?” Twee keer kreeg ik de job niet. Twee keer was ik achteraf blij. Een job niet krijgen, kan een heel mooi cadeau zijn. Vandaag stellen bazen deze vragen niet meer, ze kunnen er op aangesproken worden maar wat ze echt denken, dat weten we niet meer.

Omwille van de regelgeving op diversiteit werd ik al aangesproken, zogezegd op mijn talenten. Ik was enkel een excuustruus om een quota te halen.

Gelijkwaardigheid versus hoffelijkheid

Er is nog werk aan de winkel maar als ik eerlijk mag zijn, dan wil ik wel gelijkwaardigheid maar geen gelijkheid. Ik heb graag dat de mannen mijn deur open houden en ja ik krijg graag een complimentje. Dat laatste blijkt door bepaalde vrouwen als discriminerend ervaren te worden. Bij mij niet. Ik hou van een complimentje en ik geef er graag aan mannen, als het verdiend is natuurlijk. Hopelijk zien zij dat niet als discriminerend. In mijn hoofd zijn man en vrouw gelijk maar de vuilnisbakken, daar trek ik mij niets van aan en groene vingers heb ik ook niet.

women-654133_1920