De billijken

Daar zaten ze dan, twee groepen recht tegenover elkaar. De rationele groep verstond billijkheid als het correct verdelen van werk op basis van cijfers en getallen. De andere groep wou die billijke verdeling liever organisch en “random” laten gebeuren. Gewoon, het werk verdelen op basis van vertrouwen en dan kijken waar je uit komt. Die tweede groep was ervan overtuigd dat op een weegschaal leggen overbodig werk is met veel stress.

Omdat praten werkt Luc-raak

Beiden vulden ze het begrip billijk in vanuit hun eigen maatstaf en beiden verwachtten ze eerlijkheid. Een objectieve maatstaf, meten is weten, is een correcte oplossing op korte termijn. Collegiaal het werk verdelen is dan weer duurzamer omdat het meer gericht is op communicatie en sociale interactie.

Beide groepen zaten vast in het eigen grote gelijk en hadden slechts één verwachting ten opzichte van de andere; dat de andere eerlijk was.

Ze schrokken van elkaars insteek en hielden vast aan het eigen grote gelijk. Meer nog, ze werden elk in een rol geduwd die hun beeld van het geheel vertroebelde. Niemand liet zich nog in een hoek duwen en iedereen ging nog meer achter het eigen grote gelijk staan. De “randommensen” gingen plots ook tellen. Iets waarvoor ze zich achteraf schaamden want ze hadden zichzelf en hun idealen verloochend.

De twee groepen hadden uiteindelijk een berekende deal. De spanning tijdens de vergadering was te snijden en iedereen ging plat en zonder energie terug aan het werk. Niemand was gelukkig en het wantrouwen was nog nooit zo groot geweest.

Wat er ontbrak?

  • Menselijkheid en menselijk enthousiasme om te delen.
  • Goesting om samen te werken en aan het werk te gaan.
  • Vertrouwen in elkaar, weten de ander het goed met jou en met zichzelf voor heeft. Vertrouwen dat blijft duren ook in volgende afspraken.
  • Geloof dat je onvoorwaardelijk op anderen kan rekenen zonder dat hulp met een weegschaal wordt afgewogen.
  • Basisveiligheid; mijn collega’s dragen mij en ik draag hen.
  • Passie want zonder passie is het leven gewoon saai, frustrerend en bekrompen. Passie is de motor die ons energie geeft. Zonder passie stevenen we met z’n allen af op onverschilligheid. Je geraakt verbitterd en je focus gaat zo vernauwen dat je constant een gevecht aangaat dat je niet kan winnen.

Gelukkige mensen zijn dankbare en tevreden mensen. Mensen die kunnen geven en kunnen nemen. Hoog tijd dus om menselijkheid als een criterium voor billijkheid te erkennen. Als we als mens niet meer menselijk kunnen zijn, mogen ze ons vervangen door computers.

In de Deep Democracy methode gaat men op zoek naar wat mensen bindt. In mijn voorbeeld streefden beide groepen naar billijkheid maar vanuit een ander standpunt. De groepen namen niet de tijd om samen te zoeken naar een gemeenschappelijke oplossing om tot die billijkheid te komen. Zo verhardden de standpunten en gingen beide partijen zich nog sterker binden aan hun groot gelijk. Ze zetten zich toenemend af tegen de andere. En hoe meer je je dan in een hoek geduwd voelt, hoe meer je je ook emotioneel gaat verbinden met je eigen standpunt. Op de duur neem je beslissingen of doe je uitspraken die niet meer echt bij jou als persoon horen maar bij de groep waar je verondersteld wordt bij te horen.

“Praten werkt”, zeggen ze bij KBC, zeker als het ervoor kan zorgen dat mensen met een open hart kunnen voelen en luisteren en met een ruime blik kunnen kijken.

Kerstversieringen niet te koop, wel zelf te maken

In de weekendeditie van Het Nieuwsblad lees ik tips van mensen uit het Hoge Noorden om de koude lockdown zo goed als mogelijk door te komen: gezelligheid binnen, buiten wandelen, alle lichten aansteken, goed stoken, vuur maken, taarten bakken en hopen te winnen bij een gezelschapsspel.

En dan hoor ik in het middagnieuws de opsomming van de winkels die al dan niet open blijven. Blijkbaar hebben onze leiders wel aandacht gehad voor de tijd van het jaar. Bloemen- en planten- en doe-het zelfwinkels, schrijf- en papierwaren en winkels voor stoffen en garens blijven open.

Spontaan denk ik terug aan donkere weken die ik mocht doorbrengen in Denemarken en Finland. Voor er hier een handwerkhype was, en intussen is die al grotendeels over, zag ik daar een ruime keuze aan brei, borduur- en haakwinkels. En er waren kaarsen, overal kaarsen….

Toen kwamen de winkels die moeten sluiten: speelgoed- en gezelschapsspelen en decoratie en kerstverversiering.

“Dit jaar ga ik een hele grote kerstboom zetten” zei iemand mij gisteren heel enthousiast alsof die boom voor haar een anker van hoop op betere tijden is.

Kijk dat valt tegen. Als we geen grote doos met kerstversiering hebben op de zolder, wordt dit een kale kerst met enkel kaarsen.

We kunnen natuurlijk van alle noden een deugd maken en zelf aan de slag gaan. Zelf-gehaakte engeltjes, gebreide ballen, houten kerstbomen met takken die we in het bos vonden, papieren decoratie. Pinterest zal overuren draaien. Dit wordt een creatieve kerstperiode met twee keer plezier. Eerst het plezier van het maken van de vele decoratie en daarna het plezier van een gezellig huis.

Ik besef dat ik overdreven optimistisch klink voor mensen die elke vorm van vrouwelijke handwerken haten. Sorry daarvoor.

Ik was triest toen breien, haken en naaien tussen de vele rijen tekst van de leerplannen van de lagere school verdwenen. Handwerklessen die ik kreeg en mocht geven brachten mij rust en plezier. Succes en falen liggen dicht bij elkaar in een breipatroon en doorzetten en herbeginnen komen soms snel na de start. Handwerken is nuttig, het is gezond, het is creatief. Ik dacht dat het geschrapt werd omdat te veel mannen in de commissie muzische vorming zaten, aangevuld met een paar vrouwen die niet graag breien of die niet inzien dat kleding maken ook een creatief proces is. Dat het ook een boost geeft aan je gezondheid wist men toen (de jaren 90) nog niet. NU wel, de wetenschap onderzocht het en het stond zelfs in libelle. En hier werd nog eens bewezen dat onderwijs de tijd niet voorop loopt. Jammer voor die vele meisjes die onhandig door het leven moeten of het op oudere leeftijd moeten leren. Nooit te laat natuurlijk maar van wie moeten ze het leren? Vele mama’s leerden het ook niet en naar de oma’s mogen ze niet.

Morgen blijven de stoffenwinkels open en we kunnen aan de slag. Welke minister of viroloog zou daarvoor geijverd hebben?

Het wordt een creatieve kerstperiode! Steek alvast de kaarsjes aan en haal die priemen, naalden en haken boven. En deel jouw creaties met de wereld. Dit is ook een manier om samen te strijden tegen CORONA want creatief bezig zijn, contacten leggen met anderen en fier zijn op jezelf, is zeer goed voor het immuunsysteem.

“Maar waarom mochten die speelgoedwinkels niet open blijven?” Ik hoor het onze twee knechtjes al vragen. Omdat de Sint het speelgoed dit jaar zelf gaat brengen en betalen zeker?

Zouden onze politiekers en wetenschappers ook nog in de Sint geloven? En wie van hen?

Zalig zij die op school leerden genieten van een handwerkje Luc-raak

Gewone dingen zijn bijzonder

Het is een donkere dag en vanuit ‘my little penthouse‘ boven onze garage kijk ik constant naar buiten want ik wil de tuin in. Ik heb nood aan lucht en zuurstof.

Maar het regent en het waait net iets te veel om dit veilig en gezond te noemen.

Sommige leuke dingen vallen weg, is het niet door het weer dan door CORONA maar er komen nieuwe dingen in de plaats.

Zo kwam iets heel leuk binnen via mail tussen de vele reclame. En ik ben aan mijn tweede dag van een 22-daagse ochtendopfrisser (PRANA.be) voor een positieve mindset bezig. Het is gratis maar het is goud waard. Gisteren leerde ik dat je door een ’s ochtends even een stift tussen de tanden te houden bijna automatisch een glimlach op het gezicht krijgt. Die heeft dan een hele dag invloed op je leven en werk. De bijhorende filmpjes brengen instant geluk en verschillende keren per dag lachen geeft een enorme boost aan het immuunsysteem.

De quote die ik deze morgen cadeau kreeg, blijft hangen.

“Als gewone dingen plots niet meer gewoon zijn, besef je hoe bijzonder gewone dingen zijn.”

Een collega die stond te poseren bij zijn voetbalteam.

Mensen die dansen op een feest.

Restaurants met mensen er in.

Genieten op een verjaardagsfeest.

Met vriendinnen shoppen en een tas koffie drinken…

Intussen betrap ik mezelf met het vingertje wijzend naar regels die overtreden worden op tv. En dat blijkt dan niet te kloppen want de opnames dateren van voor CORONA.

Onze dochter belt dat ze leert breien. Ik wist niet dat ze het kon. “Terug naar het gewone” en ik denk aan mijn oma voor wie breien na het middageten als rustpunt heel gewoon was.

En het werkt aanstekelijk want die mooie grijze wol lag al een jaar op een patroon, breinaalden en op mij te wachten. Ik adem enkele keren rustig diep in tot in de buik, breng mijn mondhoeken omhoog en start met breien.

Zo maak ik van het gewone toch iets speciaals.

Noot: Wie herinnert zich The Fonz uit Happy Days nog? Hij logeerde boven de garage van de familie C. en noemde zijn zolderkamertje “my little penthouse“.

Nostalgie op een regenachtige dag

So let’s begin!

Heb jij een ochtendritueel dat jou uit je slaap haalt en in volle energie aan de dag laat beginnen?

Koffie telt niet mee…

Slechts één zin in een voordracht viel mij op. De spreker zei dat ze elke morgen rituelen heeft om te stralen want haar klanten en werknemers verdienen het om het beste te krijgen . In haar geval is de mindset van de spreker sterk verbonden met de manier waarop ze haar lezing brengt. En gisteren hoorde ik het opnieuw van een andere lesgever. Zij koos een optimistisch en ritmisch lied dat ze elke keer speelt, meezingt en er zelfs een paar dansstapjes op maakt telkens ze zich even depri voelt. Omdat jijzelf en de mensen waarmee je leeft en werkt, een levendige jij verdienen.

Mijn GSM wekt mij op de tonen van ‘Wired for sound’ van Cliff Richard. Een lied uit 1981 met een fantastische clip waar de zanger rolschaatsend zijn lied zingt. Toen kon ik niet geloven dat een 41-jarige nog rolschaatste. Dat idee is sedert mijn 40 ste achterhaald en het muziekje zorgt er elke morgen voor dat ik met schaatsbewegingen mijn bed uit stap. Ik geef toe dat er momenten zijn dat ik meer dan dat nodig heb, maar ik probeer.

Meestal heb ik een tweede start van de dag die zijn nut voor mij bewees; een korte meditatie van Vishen Lakhiani. Ik plukte ze uit de voordracht die onder zijn naam verscholen zit. Klik maar door, de meditatie loopt van minuut 22 tot minuut 35. Deze meditatie staat in een saaiere en langere versie op youtube, The 6 Phase Meditation.

De versie die ik gebruik werkt beter voor mij om drie eenvoudige redenen.

  1. Ze is kort en krachtig.
  2. Hij start met de woorden “So let’s begin”.
  3. En eindigt met “And see yourself empowererd to face your day”.

“So let’s begin” werkt voor mij als de bel voor Pavlovs hond. Ik krijg instant rust over mij. De laatste woorden van mijn opname “And see yourself empowererd to face your day” brengen automatisch een glimlach op mijn gezicht. De woorden zetten mij aan om energiek aan de nieuwe dag en een reeks opdrachten te beginnen.

Luc-raak, de brug naar een positieve mindset omdat we het verdienen.

Het idee dat mensen verdienen dat we er krachtig staan, zet mij aan om daar elke dag in te investeren. Het is voor niemand goed om er als een wrak bij te lopen en zeker niet als je met mensen werkt.

CORONA leert ons dat we moeten thuis blijven als we ziek zijn. Dan is rusten de enige optie.

Ik leerde dat de wereld onze spiegel is. De beste manier om een mooie dag te beleven is de juiste mindset. En daar kunnen we tot op zekere hoogte iets aan doen.

Heb jij een lied of een ritueel dat jou een boost geeft? Dat zou ik nu eens willen horen. Deel het, je maakt er anderen gelukkig mee.

Het enneagram, een groeikans

maar een nachtmerrie als je nog niet weet welk type je bent …

Zoeken en proberen. Zo ben ik en zo staat het ook op de schaal die ik van mijn vriendinnen kreeg voor mijn zoveelste verjaardag.

Altijd maar zoeken en proberen soms tevreden soms ook niet
even in hogere sferen, nog even nog even ik geniet

Misschien ben jij iemand die de dag plukt en blij is met de creatie die de Goede God op de wereld zette, jij dus. Iemand die zich nooit vragen stelt over wie hij/zij echt is. Happy you! Ik ben een zoeker en zou liefst een “vinder” zijn. En het houdt mij uit mijn slaap.

Ik ga zelfs in de leer, ik volg een cursus over het enneagram.

Het enneagram is een eeuwenoud model dat ervan uitgaat dat ieder mens geboren is als één van de 9 enneagramtypes. Best kies je een beroep of richt je je leven volgens je natuurlijke flow, die van jouw type.  

Mijn cursusboek over het enneagram

En ik ging op zoek, in de cursus en daarbuiten.

Na een eerste lezing van de 9 types kwam ik op een 4.

Ik ben dus eventjes een 4, iemand buitengewoon, bijzonder, een believer. Niet dat ik vandaag nog de pauw van het gezelschap ben, maar ooit als kind droomde ik daar wel van om een zangeres te worden. En ik denk ook constant dat mijn leven nog moet beginnen.

“Neen”, schrijft een vriendin, “denk eens aan de 7, de levensgenieter, de inspirator, de blije mens. Jij ziet het leven aan de vrolijke kant en je gaat de problemen uit de weg”. Daarna leefde ik enkele dagen als een 7 tot ik weer ging twijfelen want zo zorgeloos vind ik mezelf nu ook weer niet. Ik verdiepte mij terug in het cursusboek.

Dat doet een 5, de waarnemer, de analyticus. Een 5 informeert zich constant want kennis vergaren is echt zijn ding. Een 5 heeft regelmatig rust en stilte nodig. Ik trek mij graag terug in de bossen van Everbeek of ik verblijf regelmatig alleen en in alle rust aan de zee. Maar zo onbeholpen en verlegen als een 5 beschreven staat in de cursus, ben ik ook weer niet.

Onze jongste dochter beschreef mij onlangs als iemand die constant klaar staat om anderen te helpen. Ik ben dus een 2, de helper, de ondersteunende. Tot ik mijn afkeer voel voor mensen die anderen klein willen houden door hen constant te helpen en zo een zekere macht uitoefenen op die ander. Dat is nu net de grote valkuil van een 2. Volgens die bronnen kan ik onmogelijk een 2 zijn.

Mensen die zichzelf heel moeilijk kennen, kunnen wel eens een 9, een bemiddelaar, een relativerende, een tevreden mens zijn. Maar een 9 gaat altijd op zoek naar die gulden middenweg. Ik ken een 9, hij woont al heel lang met mij samen. Ik ga daarentegen nogal graag de confrontatie aan als ik in mijn element ben.

Misschien ben ik wel een 1, een perfectionist, een kritische, iemand die gelijk heeft. Ik werkte ten slotte meer dan 40 jaar in het onderwijs en het beroep van onderwijsinspecteur leunt toch wel sterk aan bij een pietje- precies. “Een 1 denkt vaak dat hij gelijk heeft”, zegt de lesgever. Ik durf dat ook. “En die 1 heeft ook meestal gelijk”. Ook daar herken ik iets in. Maar dan praat ik met een echte perfectionist, een collega, en ik weet zeker dat ik geen 1 ben.  

Een 6, de voorzichtige, loyale trouwe groepsdenker ben ik niet want ik overtreed te graag regels. En als ik ze niet overtreed voor het algemeen belang of omdat er boetes op staan, blijf ik heel kritisch. En ik voel mij zeker geen groepsdenker.

Van de 8, de uitdagende, de baas, de controleur en de sterke, willen mijn cursusgenoten en ik ons ver afhouden want onze lesgevers gaven Trump als voorbeeld. Eerlijk gezegd, ik wil liever niet in zijn categorie zitten.

Misschien ben ik wel een 3, een doelgerichte winnaar, want ik apprecieer enorm dat jullie mijn blog lezen maar ik haat elke vorm van competitie omdat ik meestal de verliezer ben in een spel.

Zo ver sta ik na vier cursusvoormiddagen en vele avonden literatuurstudie. Het boeit mij en het is een aangename manier om mensen te herkennen, te erkennen en te begrijpen. Intussen screende ik mijn volledige vriendenkring op hun enneagramtype. Het lijkt mij heel boeiend als ik teksten schrijf voor andere mensen als copywriter om hen heel goed te begrijpen en daar dient het enneagram voor.

Maar het staat al geschreven in de bijbel: “En wat ziet gij den splinter, die in het oog uws broeders is, maar den balk, die in uw oog is, merkt gij niet? ” Ik zie de balk in mijn oog niet, ik weet nog steeds mijn type niet.

De zoektocht naar mezelf moet ik dus nog even verder zetten.

‘Ik ben een verdraaid mens’ liet ik mij ontvallen in een gesprek over het enneagram. ‘Nee, geen ‘verdraaid’ mens, maar wel een ‘veelzijdige’ dame. Da’s veel positiever en sluit beter aan bij de werkelijkheid’ antwoordde zij mij. Echt leuk om te horen en dat streelt de pauw, de 4 in mij.

Jammer dat er geen type 10 is voor veelzijdige zoekende mensen.

Maar ik geef de hoop niet op.

Ken jij meer over het enneagram en ben jij één van de gelukkigen die zijn/haar type wel kent? Of denk je dat je mijn type kent? Laat het mij weten!

Dat kan boeiend worden.

Wordt vervolgd.

Over synchroniciteit en the law of life

We zitten midden een gesprek over lezen en leeskansen creëren in de klas. De leerkracht vraagt zich af of de leerlingen die elke dag een kwartier rustig moeten lezen wel echt lezen. Misschien, waarschijnlijk zelfs, zijn er leerlingen die hun kostbare onderwijstijd en energie stoppen  in hun ogen fixeren op een blad, tijdig dat blad omdraaien en intussen hopen dat het kwartier voorbij is zonder dat iemand opmerkt dat ze eigenlijk geen woord lezen. Wat volwassenen leesplezier noemen is voor sommige leerlingen een hel. Puttend uit mijn eigen jeugd en die van onze kinderen, kan ik mij daar iets bij voorstellen. Wij werden pas gaandeweg graag-lezers.

En net op dat moment hoor ik het klikje van de WhatsApp. Oei, GSM vergeten op “mute” zetten. Discreet open ik mijn tas om het nodige doen en de vergadering niet verder te storen. Ik lees vlug het bericht.

Adriana is aan het lezen“.

Adriana is aan het lezen

En onmiddellijk daarna komt een tweede foto en een bericht: “Ze verslindt boeken”.

Ze verslindt boeken

We zetten het doorlichtingsgesprek verder. Ik heb een brede glimlach op mijn gezicht, nagenietend van mijn kleindochter van vier maanden en de creativiteit van mijn dochter. De leerkrachten vermoeden dat ze het zeer goed doen en ik daarom zo enthousiast glimlach. Dat is een gedeeld aangenaam gevoel. En de school doet het goed. Ze gaat creatief op zoek naar middelen en kansen om de leerlingen zinvol aan het lezen te krijgen.

Dit is een zalig momentje van synchroniciteit. Een gelukkig toeval want net op het moment dat ik over iets praat, krijg ik een signaal dat er elders ook iets aan de gang is in dit thema.

Ik geniet van die momenten en als je er op let, kom je die vaak tegen. Je denkt aan iemand en kijk, daar is een berichtje. Je leest over een land en plots komt iemand jou uit het niets vertellen over de reis naar dat land. Je denkt aan een lied en daar is het op de radio.

Viel het jou ook al op dat je meer dergelijke momenten meemaakt als je je rustig en gelukkig voelt?

De conclusie en het moraal van het verhaal zijn dus dat geluk en rust meer geluk, vreugde en rust aantrekken. Maar het werkt omgekeerd ook. Hoe meer je toegeeft aan je angsten en ongeluk, hoe meer je daar van krijgt. En dat willen we niet. Dit is “the law of life” of wat je aandacht geeft, groeit. Positieve gedachten trekken alle leuks aan en shittige gedachten trekken meer kak aan. Je kan dus zelf kiezen welke kant je op wil.

Ik wens jullie veel leuke synchrone momenten in de stille en uitdagende tijd die er terug aan komt. We kunnen er alleen het beste van maken want vanuit the law of life hebben we geen keuze. Kop op, brede glimlach, positieve gedachten en vooruit.

Lach elke morgen in de spiegel en zeg dat je er goed uit ziet

Soms doe je heel hard je best en toch haal je geen resultaat. Soms wil je iets bereiken maar je uitstraling past niet bij dat wat je wil bereiken. En neen, het uiterlijke is niet zo belangrijk maar wat je uitstraalt, kan een enorme steun zijn voor wat je doet of wil doen. Toen ik Nadine De Deken van Filline op tv zag deze week, moest ik aan het meisje denken dat haar droom om leerkracht te worden aan haar neus zag voorbij gaan. Het is een triest verhaal dat niet had mogen gebeuren, als ze de juiste persoon was tegengekomen.  

Ik zag geen leraar maar een leerlinge

Ik vroeg haar waar de leraar was, toen ik haar zag zitten in een lege klas. Wist ik veel dat zij een laatstejaars was in de lerarenopleiding. Enkele maanden voor haar diploma. Ze zag er heel jong uit; klein, mager en gekleed in een luchtige, smalle broek en een sweater. Ze droeg donkerblauwe pantoffels. Geen sneakers, pantoffels. Haar haar droeg ze op een staartje, samengebonden met een eenvoudig elastiekje. Het leek alsof ze er alles aan deed om niet op te vallen.

Ik zag haar terug voor een klas leerlingen waar ze maar geen greep op kreeg. De leerlingen beschouwden haar als een speelkameraad. En spelen, dat bleven ze doen terwijl zij om rust en stilte smeekte.

Ik had met haar te doen. Spijtig, want voor mij stond een meisje dat heel graag leerkracht was geworden. Ze kreeg niet de juiste tips om zich leerkracht te voelen en dat uit te stralen. Haar begeleider vertelde mij dat ze niet zou slagen dat jaar omdat ze geen gezag had.

Het meisje blijft mij achtervolgen omdat dit verhaal mij kwaad maakt. Ze zat in haar derde jaar en nu pas zagen haar begeleiders dat ze niet klaar was voor een klas. Wat er verkeerd was gelopen? Niemand had haar advies gegeven in details die we met een groot woord personal branding noemen.

Ze is een mooi meisje met veel verborgen talenten   

Ze was klein en slank. Daar is niets mis mee, integendeel. Ze had een mooi en lief onopgemaakt gezicht. Maar niets van wat ze had of was toonde ze.  Alsof ze niet wou gezien worden Ze had gewoon geen grond onder haar voeten en een groot gebrek aan zelfvertrouwen. En haar kleding diende haar echt niet op dat moment.

Onze dochters steunden elkaar

Ik herinner mij de gesprekken die ik had met onze dochters toen ze zich voorbereidden op een ingangsexamen. Ze hoefden zich niet te kleden als een ander maar wel die kleding te kiezen die het beste van henzelf liet zien. Mijn jongste is 12 jaar jonger dan de oudste maar coachte haar zus als 10-jarige in het elegant stappen op een hak. Die eerder zware hak paste beter bij de kleding die ze kocht voor dat specifiek ingangsexamen. De oudste stond er, ze voelde zich de geschikte kandidaat en ze slaagde. Een tip die ik mijn eigen dochters altijd geef is: ‘Koop een goeie bustehouder die je goed ondersteunt en een paar schoenen waarop je je rug kan rechten.’

Af en toe eens loeren naar zelfverzekerde mensen kan geen kwaad

Als je je niet zelfzeker voelt, is het goed om mensen die wel zelfzekerheid uitstralen te observeren; hoe ze praten, hoe ze stappen, hoe ze luisteren, welk ritme en timbre ze gebruiken in hun praten, hoe het voelt om naar hen te kijken en te luisteren.  

En dan oefenen … tot je zelfliefde en zelfvertrouwen uitstraalt, tot je voelt dat er grond onder je voeten is en je hoofd niet te hoog in de lucht steekt. Oefenen tot je er niet staat als een ander maar als de beste versie van jezelf. Zeg gerust elke keer dat je jezelf in de spiegel ziet, dat je er goed uit ziet.  

Hij durfde het niet zeggen…  

Ik sprak de begeleider van het meisje en vroeg waarom hij haar nooit advies gegeven had over haar voorkomen of over haar manier van kleden? Hij durfde dat niet. Toen bloedde mijn moederhart. Na drie jaar werken en studeren en na drie jaar veel geld geïnvesteerd te hebben in de studies zou hij wel durven zeggen tegen het meisje en de ouders dat ze niet slaagde. Maar enkele tips geven over haar branding lukte niet. Zo jammer, wat een verloren geld, geluk en energie.

Laatst hoorde ik over een organisatie die werkzoekenden helpt bij het uitkiezen van de juiste kleding voor een sollicitatiegesprek. Kijk, dit zou meer in het nieuws moeten komen. De twee grote nieuwsitems van dit moment, corona en de regeringsvorming, maken mij en veel anderen niet vrolijk.

Van mensen met een mooie uitstraling kan je wel genieten en je kan er veel van leren.  

Spiegeltje spiegeltje aan de wand, ik heb mijn uitstraling zelf in de hand.

Adriana luistert mee

Er zijn van die momenten die heel onbetekenend lijken maar die je nooit meer vergeet. Dit bleek laatst toen mijn oudste dochter en ik op haar bed lagen te praten. Tussen ons lag de kleine Adriana rustig te kijken. Zomaar te kijken. Toen vertelde Rein dat zij het als kind bijzonder fijn vond om er gewoon bij te zijn toen ik met mijn vriendinnen koffie dronk en praatte.

Ik herinner het mij niet, maar ik kan het mij levendig voorstellen. Zij kon heel rustig zitten aan de tafel, gewoon stil en niets zeggen. Wist ik veel dat zij genoot van die momenten dat het niet over haar ging maar over God weet wat. Over de fijne dingen van het leven, enkele roddels tussendoor, verhalen over onze kindertijd, probleempjes klein en iets groter…

Toen mijn dochter, nadat ze lang in het buitenland woonde met mij ging shoppen in een Brakelse winkel bij een leeftijdsgenoot, zag ik haar ogen wel blinken. Ik zag haar lachen en genieten. Wij vertelden niet alleen over de nieuwe collectie maar over wie wat kocht, hoe het gecombineerd werd, over kledingmaten, bijkomen en afvallen. En we maakten een tussenstapje naar ouders, kinderen en kleinkinderen om terug te keren naar het kleedje dat ik intussen paste. Alles heel respectvol, medelevend en vol herkenning want de cirkel van het leven gaat voor iedereen over gezondheid en ziekte, gezinsuitbreiding, afscheid nemen, bijkomen en afvallen.

En lang na sluitingsuur rekende ik af. Rein vertelde mij hoe grappig zij het vond dat ik zoveel jaren na mijn schooltijd nog steeds contact hield met de mensen die met mij opgroeiden en vooral die met mij op school zaten. Zij kende dat toen niet in het verre buitenland.

Gisteren hadden mijn dochter, kleindochter en ik een dergelijk zalig moment. Zij wonen in Zwitserland, ik ben aan zee maar we voelen ons heel dicht bij elkaar. Het kleintje had niet veel zin om te slapen, dus kropen ze samen in het grote bed en van daaruit voerden we ons gesprek. Onmiddellijk stopte Adriana met wenen en haar ogen straalden. We bespraken het logo van het bedrijfje dat eraan komt en de LinkedIn pagina. We hadden het over websites en content marketing; onderwerpen waar een “drie-maander” niets aan heeft. Ze lag zichtbaar te genieten van de stemmen van mensen die op een opbouwende manier met elkaar omgaan, die elkaar steunen, die elkaar verrijken zonder zakgeld.

Dankbaarheid hoor je in iemands stem en waarschijnlijk hoorde Adriana dat ook. We hadden het in ons gesprek over hoe dankbaar we zijn dat we elkaar hebben, dat we mogen plannen maken, dat zij in een fantastisch mooi land wonen en wij ook, over onze jongste die haar weg vindt nu ze afstudeerde …

Niet de inhoud van wat we zeggen is belangrijk maar de toon en de intentie. En zo was het ook toen Rein als klein meisje en als volwassen vrouw mocht genieten van de gesprekken die ik met mijn vriendinnen mocht voeren. Ik ben heel dankbaar voor de positieve mensen die in mijn leven mochten/willen/mogen zijn. Zij maken mij gelukkig en ook de mensen die mogen meeluisteren zoals mijn dochter en kleindochter.  

Ik schreef een blog over al het goede dat ik Adriana toewens, voor ze geboren werd. Nu ze er is, wens ik haar vooral dat ze een positief en dankbaar mens is dat zich laat omringen door mensen die kansen zien en het leven dankbaar als een geschenk ervaren.

De rust en het geluk van binnen zullen nodig zijn in de onrust die nu rondom ons hangt.

Omalu, Rein en Adriana

De Rechtvaardige Rechters, tijd voor een wonder

De vakantie is voorbij, ik ben door mijn voorraad vakantieboeken.  Over één boek wil ik het na deze vakantie toch hebben omdat het mij zo diep treft, omdat het voor mij het thema van deze tijd voor 100 procent benadert. En dat thema is “VERDRAAID”, ontleend en geïnspireerd op het boek ‘Verdraaide organisaties’ van Wouter Hart. Kort gezegd, we ontvluchten de waarheid zo hard dat we alle energie stoppen in de illusie.    

Nu naar het verhaal dat ik wil vertellen over de Rechtvaardige Rechters

Even het geheugen opfrissen…

De Rechtvaardige Rechters is het paneel linksonder van Het Lam Gods, geschilderd door de  gebroeders Jan en Hubert van Eyck. Het topwerk van de Vlaamse Primitieven. Het paneel werd gestolen in de nacht van 10 op 11 april 1934 samen met het paneel dat Sint-Jan de Doper voorstelt. Dit laatste paneel werd drie weken na de diefstal terug gegeven om de onderhandelingspositie te ondersteunen. Arsène Goedertier, een wisselagent uit Wetteren was betrokken bij de onderhandelingen en stierf vrij onverwacht. Algemeen werd aangenomen dat Goedertier de dief was en de enige die wist waar het paneel was. Zijn dood was voor de echte daders een gelukkig toeval. Er werd niet veel onderzoek meer gedaan tot de Duitsers tijdens de Tweede Wereldoorlog wel op zoek gingen naar het paneel.  Het verdwenen paneel blijft tot vandaag tot de verbeelding van amateurzoekers spreken. Dr. Paul De Ridder, die ik heel toevallig mocht ontmoeten in Firenze, kreeg de vraag om het dossier eindelijk af te handelen van zijn goeie vriend prof. Dr. Robert Senelle. Intussen zijn we bijna 20 jaar verder en schreef hij zijn zoektocht in een boek.

Een zeer droeve geschiedenis

In het boek  “De Rechtvaardige Rechters terug van weggeweest” pluist dr. Paul De Ridder de geschiedenis van het verdwenen paneel uit. Hij doet dat op een wetenschappelijke manier. Hij staaft elk feit met bewijzen. De inhoud en uiteindelijk de conclusies komen in lagen van onder het stof. Op het einde van het boek komt hij tot een onderbouwde synthese en komt de moederaap uit de mouw. Heb je zin om het boek te lezen? Doen! En blijf lezen. Als je het gevoel krijgt dat je dit al eens las, lees door want in de details zit de waarheid verscholen. Een verspreking als “Een zeer droeve geschiedenis” blijkt jaren later de synthese te zijn van het hele verhaal. Paul De Ridder hield en houdt alles bij, nauwgezet, hij maakt een levenswerk van deze droeve geschiedenis sedert hij in 2002 in vertrouwen werd genomen door prof. Dr. Robert Senelle.  En het licht aan het einde van de tunnel is er nog niet. Of wel?

Heel veel goede bedoelingen

Dit boeiend en voor mij zeer geloofwaardig boek vat de geschiedenis van “goede bedoelingen” samen. De panelen werden gestolen vanuit goede bedoelingen, om gedupeerden hun geld terug te geven. Operatie doofpot startte vanuit goede bedoelingen om vooraanstaande mensen en kerkelijke, financiële en politieke instituten te sparen. Het paneel werd ongewild beschadigd en daarna gerestaureerd, weeral vanuit goede bedoelingen. En toen waren er al zoveel verdraaiingen om de leugens te beschermen dat het moeilijk werd om stappen terug te zetten. En wie nu weet waar het paneel is, kreeg en krijgt “klodden” waar ze zelf niet echt voor verantwoordelijk zijn.  Veel goede bedoelingen leidden tot wat nu is, een onvolledig  meesterwerk, het Lam Gods. Volgens het boek hoeft dit niet, het paneel bestaat en is gerestaureerd.

Een gevoelig dossier

Het meesterwerk van de gebroeders Van Eyck heeft al een bewogen geschiedenis achter de rug. De panelen werden vroeger al uit elkaar gehaald, illegaal verkocht, vervalst, gesmokkeld, gegijzeld, gecensureerd door overschildering, verborgen gehouden, bedreigd door beeldenstormers en losgeldeisers, als een diplomatiek wapen aangewend, ontvreemd, overlangs doorgezaagd, gered door Australische dubbelagenten en dertien maal gestolen… En als een wonder kwam het telkens terecht. Behalve dat ene paneel en die laatste diefstal in 1934, toen het om een ‘gevoelig’ dossier ging.

We blijven rond de potten draaien

De verdraaiingen gaan verder. Waarom waren de recente theorieën van Marc De Bel en de theorie dat het paneel onder de markt van Dendermonde ligt voorpaginanieuws en moest ik van Paul De Ridder zelf vernemen dat hij een boek schreef? Waarom kreeg dit boek zo weinig persaandacht? Raar toch? Houden we dan echt meer van fictie dan van waarheid of zit er meer achter?

Lees het boek en je weet dat het paneel niet verloren is, het bestaat, is veilig maar kan niet naar buiten komen omwille van de ‘verdraaide’ geschiedenis.

Mijn theorie

Kijk, ik ben geen grote geest, al zeker geen wetenschapper maar iemand voor wie de essentie primeert en ik heb ook een theorie omdat ik mij inleefde in de mensen die dat paneel moeten naar buiten brengen.

Stel dat ik doordat mijn voorouders de eigen reputatie of die van andere belanghebbenden beschermden, mij achterlieten met het paneel, wat zou ik dan doen? Dan had ik het paneel gewoon terug gegeven toen het werk recentelijk gerestaureerd werd. Het was een ideale gelegenheid om het valse paneel te vervangen door het echte en op een goeie dag laat je dat door een onschuldige kunstkenner vaststellen.

Misschien gebeurde dat al. Misschien staan wij in de Sint-Baafs Kathedraal gewoon te kijken naar de echte Rechtvaardige Rechters. Het paneel dat gestolen werd door mensen met een groot hart die voelden dat ze net als Robin Hood de kleine man moesten verdedigen. In een ander verhaal waren ze helden geweest.

Zo kan het toch? Het hangt er gewoon! Alle goede bedoelingen zijn gezuiverd, de leugens vergeven en geef toe, “Ons Heer” heeft grotere wonderen verricht.  “Et alors?” is een goed antwoord op elke vraag.

Lees het boek, en spreek geen oordeel uit, spaar al je emoties voor het moment dat je hoort dat het paneel gewoon terug is. Laat het verleden met rust, loof de inspanningen van Prof. Senelle en dr.Paul De Ridder en gun Arsène Goedertier eindelijk de eeuwige rust. Hij was geen dief maar gewoon iemand met goede bedoelingen.   

“Laat ons bidden”. “En ga nu in VREDE”. “Wij danken God.”