Quotes, de brug tussen ons

Vorige week was ik wel heel erg gericht op goeie quotes. Quotes die mij opvielen, die ik hoorde op tv, die ik las in een boek. De bron van de quotes plaats ik altijd onder de quote. Tenzij het een eigen hersenspinsel is natuurlijk.

Aan de quotes kan je zien welke boeken momenteel op mijn nachtkastje liggen of op mijn e-book staan.

Alle quotes hebben mij geraakt of zochten en vonden mij zoals Elisabeth Gilbert schreef in haar boek BIG MAGIC.

Onder de quotes staat wat meer uitleg.

Als ze jou ook raken, laat het weten.

Dan vinden we elkaar.

Geniet er van. Je mag ze zeker ook gebruiken.

Lieve groet

Lucrèce

Voor al wie dacht dat deze kranige tante enkel nog ligt te zonnen in haar mooie tuin in Küsnacht.
Je hebt het mis.
Ze zingt nog heel veel en schreef in 2020 dit prachtige boek.
Een geschenk voor jezelf en je beste vriend of vriendin.

.

Quote uit een lied van de zanger.
Ik hoorde de zin in ‘Liefde voor muziek’
Het is een bemoedigende zin, vaak nuttig.

De rust die de zanger uitstraalt is iets waar ik alleen kan van dromen.

Maar ik blijf dromen en oefenen natuurlijk.

Om mezelf fit te houden over wat goeie marketing is,
lees en herlees ik vaak het boek van deze wijze en grappige man.

En we kennen allemaal wel mensen die denken dat de evenaar door hun eigen gat loopt.

Of die denken, net als de haan, dat de zon opkomt omdat zij kraaien.

Het is eventjes geleden dat ik dit boek las van Jef Staes.

Maar toen ik deze week vaststelde dat mensen ervan afzien om verantwoordelijkheid te dragen,

en om de consequenties van die verantwoordelijkheid op zich te nemen, werd ik kwaad.

Verantwoordelijkheid nemen hoort bij volwassen worden. Bij de vrijheid waar ik altijd al zo hard naar verlangde.

Enkel schapen met een hek om zich heen, nemen geen verantwoordelijkheid.

De boer zorgt voor hen.

We willen zelf kunnen denken en beslissen toch? Vrij zijn.

Rob De Nijs stopt er mee.

De man met de prachtige stem en de fantastisch mooie teksten.

Ik kreeg het boek en de nieuwe cd in ruil voor mijn ticket

want waarschijnlijk gaat het afscheidsconcert niet meer door.

Zo jammer.

Maar zijn laatste liedjes zijn heel mooi. Daar zitten pareltjes tussen.

Dit maakte ik op 1 april. Het is een boodschap van God. Elke week krijg ik een boodschap van Hem.

Iets Amerikaans. Ooit zelf ingetekend. Wanneer? Geen idee.

Maar ik lees de boodschappen, net zoals je in de metro op de trein (waar is de tijd?) je horoscoop leest. God stuurt altijd mooie boodschappen.

Dit is een een schot in de roos want ze past perfect. Ik schrijf graag, dat is de creatieve vorm waarin ik mijn ‘ziel’ laat spelen. De boodschap is zo mooi en universeel want iedereen heeft wel iets waar hij/zij zich creatief mee uit. En wat je ziel laat spelen. Moraal van het verhaal: SPELEN MAG VAN GOD. Is mij ooit anders verteld.

Pasen haalt iets meligs in mij boven. Ik haalde een bronzen kunstwerk uit de stolp en plaatste er drie kuikentjes onder.

Zie je mij in de weerkaatsing van het glas terwijl ik met mijn GSM een foto maak?

Weet je die kuikentjes maakten mij heel gelukkig. De bloemen en de kaarsjes ook. Altijd.

Ik wens jou een ‘Miracle Morning’

Hoorde jij al van de 5 o’clock-club?

Dat zijn mensen die elke morgen op hetzelfde uur opstaan, om 5 uur en nadien een 6-tal rituelen doen om uiteindelijk de dag fit en met volle goesting door te komen.

Ik herinner mij in deze context de naam van Richard Branson. Mooi, rijk, verstandig en still good looking.

En ja, ik probeerde het ritueel uit. Zeker 2 keer.

VOOR corona en VOOR het vast thuiskantoor, had ik elke dag een ander uur om te vertrekken naar het werk. Knap vervelend om rituelen op te bouwen en aan te houden. Dus het bleef bij deze twee keer. Hoewel ik wist dat het deugd deed.

Lees dat boek en doe het!

Recent hoorde ik over het boek Miracle Morning van Hal Elrod, 6 Gewoonten om je leven succesvoller te maken voor 8 uur. In verschillende praat- en werkgroepen waar ik deel van uitmaak, vertelde iemand van haar (ja vooral vrouwen) fantastische resultaten bij deze rituelen. Een collega copywriter haalde het enkele weken later ook aan. Dit voelt als synchroniciteit. DAT is het boek dat ik MOET lezen.

En toen ik bericht kreeg dat het e-book een paaskoopje was in de Nederlandse winkel van ons allemaal, had ik geen reden maar om het te negeren.

Voor 8 uur … mmmm. Tussen 7 en 8 zag ik het misschien zitten. Dus bestelde ik er één voor mezelf en gaf het onmiddellijk door aan een mogelijke running mate. Want partners in crime heb ik nodig om mij te stimuleren, te motiveren, desnoods uit mijn bed te bellen.

Lees het boek

Ik startte met het boek te lezen maar nam het nog niet volledig door. En deze morgen startte ik ook met het ritueel om 7 uur.

Dat is voor 8 uur maar volgens wat ik nu al las, is dat eigenlijk te laat. Ik ga daarmee geen wereldschokkende veranderingen bij mezelf teweeg brengen. Morgen is er terug een morgen om het beter te doen.

Doe het

Miracle Morning Hal Elrod

Het ritueel, S.A.V.E.R.S.

  • tien minuten Stilte – meditatie
  • tien minuten Affirmaties zeggen tegen jezelf
  • tien minuten Visualisaties
  • tien minuten Excersise – beweging
  • tien minuten Reading – lezen
  • tien minuten Schrijven

Wat en hoe ik het deed

Ik startte om 7 uur. Een goed begin maar niet goed genoeg, ik weet het.

Ik begon met 10 minuten allerlei yogaoefeningen en echt waar. Daar stroomt de energie echt wel van door je lijf. Dit wil ik zeker terug elke morgen doen. Door het thuiswerken heb ik dit deel van mijn ochtendritueel sterk verwaarloosd. En ik voel met echt stijf. Dus dit is een noodzaak.

Daarna deed ik mijn dagelijkse meditatie van Vishen Lakhiani. Hij begeleidt mij al 5 jaar elke morgen de dag in. Het is een combinatie van meditatie en visualisatie. Voor vandaag moet dit volstaan want 10 minuten visualiseren is nieuw voor mij. Daar moest ik dus even over nadenken en dat deed ik terwijl ik schreef.

Als affirmatie koos ik voor een begeleiding naar laag alfa, het niveau waarop we ontvankelijk zijn voor creatieve ideeën en suggesties van PRANA SELFCOACHING. Ik werkte aan een sterk stimulerende en ondersteunende overtuiging om mijn dag te starten.

En als laatste les ik nog even verder in het boek ‘Miracle Morning’

Ik sprong met plezier in mijn douche en zat met de glimlach aan het ontbijt. En nu is dit blogje al bijna volledig klaar. Ik zit hier fris en monter en straks bezoeken we het museum van Paul Delvaux. Ook een vorm van meditatie en inspiratie voor mij.

Wat ik nog kan en MOET veranderen

Stel, dat ik toch om 5 uur gestart was? Om kwart na 6 onder de douche stond, om half 7 aan de ontbijttafel. Dan was mijn dag om 7 uur gestart en niet om 9 uur zoals nu.

Dan had ik die instagramcursus grondig kunnen doornemen, de teksten voor mijn website kunnen optimaliseren en was ik misschien eindelijk kunnen beginnen aan dat e-book dat in mijn hoofd wel maar op papier nog geen vorm heeft.

Mijn vraag: Heb jij zin om mee te doen? Ik denk/voel dat het de moeite waard is.

Vandaag is het voor mij alvast een schitterende morgen.

De auteur zegt dat je door het ritueel elke dag het gevoel hebt dat het Kerstmis is. Dat hoeft niet echt maar ik hou wel van productieve dagen.

En daar ga ik voor.

Ga jij mee?

Als je kinderen verplicht om naar de actualiteit te luisteren, dan kan dat hun mentale gezondheid schaden

Dat ze de leerlingen elke dag naar het nieuws laten kijken en dat ze daar doorheen de school een gradatie in steken. Dat de ene klas een actualiteitenquiz maakte en in een andere klas brachten leerlingen de actualiteit onder de vorm van een interview. Oudere leerlingen mochten een spreekbeurt maken met een PowerPoint en andere multimedia. En dat doen ze ELKE WEEK.

ELKE WEEK ACTUALITEIT, joepie

Aan de andere kant van mijn scherm zitten enthousiaste leerkrachten te vertellen over hoe ze leerlingen enthousiast maken voor de actualiteit.

“Boeiend” zeg ik, terwijl mijn maag keert. Door mijn hoofd flits: ‘Kinderen van 8-9 jaar nu verplichten om naar het nieuws te luisteren? Is dat geen kindermishandeling?’ Maar ik zeg er niets over. Ik lijd in stilte.

De jongste kinderen keken naar Karrewiet. Ik ben geen ervaringsdeskundige over Karrewiet, mijn kinderen zijn te oud en de kleinkinderen blijven in hun kot maar ik hoop dat dat beter is dan het gewone nieuws.

Maar echt, kinderen verplichten om NU naar het nieuws te kijken, ik zou het niet doen. Meer nog, ik doe het zelf nog amper.

Soms neem ik alle moed in handen en zet aarzelend de tv aan.

REPORTERS ZIJN ALS DE BOZE STIEFMOEDER VAN SNEEUWWITJE

En dan denk ik aan onze jongste dochter en de film ‘Sneeuwwitje’. Anna was zot van de film maar een aantal fragmenten kon ze emotioneel niet aan. De fragmenten met de boze stiefmoeder.

Dan verstopte ze zich achter de kast. Dicht genoeg om toch nog te horen wanneer de sfeer in de film omsloeg, ver genoeg om al de gruwel die een moeder haar kind kan aandoen niet op haar netvlies te krijgen en om haar trommelvliezen niet te beschadigen.

Het scheelt niet veel met de manier waarop ik naar het nieuws kijk. Ik kruip niet achter de kast want ik heb het voordeel dat er nu een pauzeknop is en dat ik meester ben over de uitknop. Als ik alleen thuis ben. Dit is trouwens één van de redenen waarom ik liever alleen naar het nieuws kijk. Mijn huisband is dapper, hij kijkt nog elke dag.

DE VOORBEELDFUNCTIE VAN? VAN WIE EIGENLIJK?

Mag het nieuws wat boeiender? Luc-raak.be

Ik dacht dat het nieuws een voorbeeldfunctie had. En zeker als en nu kinderen verplicht worden om ernaar te kijken. Ik denk echter niet dat de op sensatie beruste reporters zich daar bewust van zijn. Ik geef een voorbeeld. Onze minister van Onderwijs heeft deze week met hand en tand gevochten en het gevecht verloren om de scholen open te houden.

Wat zie ik op het nieuws? Een journalist interpelleert Jan Jambon stappend op trappen. Zijn vraag: ”Of er nu een barst dreigt te komen in de samenwerking met de minister van Onderwijs en in de Vlaamse regering?” Jan Jambon antwoordt dat dit niet aan de orde is want dat Ben één van zijn beste vrienden is. De journalist kreeg niet te horen dat er een barst was, had niet genoeg sensatie, scoorde niet en stelde de vraag opnieuw waarop Jambon een gelijkaardig antwoord geeft.

Ergens in Vlaanderen…

“Emiel, ik zag dat jij op de speelplaats van mening verschilde met Mo, kunnen jullie nog wel door één deur? “

“Juf, dat was geen ruzie, dat was een meningsverschil. Ik wou voetballen en hij wou handbal en ik heb deze keer voor handbal gekozen.”

“Ja maar Emiel, het kan toch niet dat jullie in dezelfde klas zitten en dat jullie van mening verschillen?”

“Juf, Mo is al jaren mijn beste vriend, daar gaat niets aan veranderen.”

En dan haast Emiel zich vlug naar de toiletten. Het is zijn enige uitweg om af te zijn van de leerkracht die nog veel meer zin heeft om dieper op de kwestie in te gaan, een schuldige te zoeken en een groots overleg te organiseren met het CLB. Waar zij zijn dan kan scoren.

Wat gebeurt er bij een kind van 10? Hoe groot de vriendschap ook mag zijn, er komt een deuk. Zeker weten.

En die leerkracht verdient ontslag, op staande voet. Dat is PESTEN.

Gelukkig focussen leerkrachten zich op samenwerking en opvoeding.

LIEGEN MAG OP TV

Deze zonnige zaterdagmorgen stond ik vroeg op voor een wandeling, een tasje koffie en een heerlijk gezond ontbijt. Intussen keek ik nog even naar ‘De afspraak op vrijdag’. Ik ben fan van Yvan De Vadder omdat hij zijn gasten laat uitspreken. Tot voor kort had ik elke vrijdag een afspraak met deze ‘beleefde journalist’.

Drie vrouwen aan tafel. Goed. Waarvan één Franstalige die Nederlands praat. Nog beter. Wijze vrouw trouwens. Dat is een vooruitgang. Ze lijken een rustig en begripvol gesprek op te bouwen Tot ik plots één van de drie een flagrante leugen hoor vertellen over democratie en wat democratische partijen zijn.

En Yvan, sorry, daar was jij te beleefd. Soms moet je als moderator wel ingrijpen. We willen toch niet dat onze kinderen leugens voor waarheid nemen of dat ze zien dat mensen op tv met de glimlach op het gezicht anderen een dolk in de rug steken en dat ze niet worden tegengesproken?

Want wij leren onze kinderen op school dat ze niet mogen liegen.

En, er is voor de leerlingen een eindterm over democratie. Als er op tv dergelijke flagrante leugens verteld worden, dan hebben onze leerlingen niets aan een duidingsprogramma.

En we willen niet. We willen van onze leerlingen mondige, ruimdenkende, creatieve, vriendelijke, beleefde, weerbare mensen maken met een breed zicht op de wereld.

DE WERELD?

Komt de wereld nog aan bod in het nieuws? Hoe zit het met de pandemie aan de andere kant  van de aardbol? Hoe redden mensen het daar? Hoe zoeken mensen positief en eensgezind naar oplossingen om samen de pandemie door te komen? Gaan leerlingen in andere landen nu naar school en vooral wat veranderde er in dat ene jaar dat we nu achter de rug hebben? Wat willen we van deze pandemie onthouden en wat willen we nadien zo vlug mogelijk vergeten?

Waarom komen er geen gezondheidstips in het nieuws nu we weten dat een goed immuunsysteem de basis is voor een goede gezondheid en een joker tegen CORONA?

HET INTERNET IS BOEIENDER EN VEEL POSITIEVER

Neen, dat horen we niet op het nieuws maar het staat wel op het internet. Dagelijks worden interessante en boeiende online gratis masterclasses gegeven om ons te lokken naar een aanbod dat dan wel betalend is. Misschien is dat een positieve evolutie want sommige cursussen zijn echt wel goed en bieden voor veel mensen een oplossing. Maar dat is niet het onderwerp van de spreekbeurt die deze kinderen wekelijks moeten geven op school.

Neen, al die computertijd is niet goed voor onze kinderen en zeker niet voor jonge hersenen die nog tot ontwikkeling moeten komen. Maar als wij leerlingen interesse willen doen krijgen in de politiek en de actualiteit, gaan onze radio- en tv-zenders een tandje moeten bijsteken.

HET IS VAN MIJN HART

Ik heb het eens gezegd. Proficiat aan de scholen die kinderen opvoeden tot stevige volwassenen. Maar ik vrees dat ze daartoe andere kanalen zullen moeten aanboren want het nieuws dat ze op tv zien en in de kranten is vaak te saai, te negatief en zet zelfs aan tot verkeerd en wangedrag.

Dus openbare omroep, laat die 4 stippen achterwege en denk aan onze kinderen. Zij moeten ELKE DAG VAN DE WEEK naar jullie luisteren.

En denk aan mij, ik zou ook graag terug naar het nieuws kijken zonder maagpijn.

Into the wild ( ook op school)

Als je je nu afvraagt wat de Oostenrijkse kunstenaar Hundertwasser met BOTJES (voor mijn Nederlandse lezers LAARSJES) te maken heeft, moet je verder lezen. Neen, jij vraagt je dat niet af maar toch, het wordt boeiend. Ik neem jou mee van Wenen naar Boston over Wenen en terug naar onze Vlaamse scholen. We reizen samen met de Oostenrijkse kunstenaar Hundertwasser.

Hundertwasser? Wie?

Friedensreichs Hunderdwasser (pseudoniem) was architect en kunstenaar en werkte vanuit een zeer natuurlijke kijk op de wereld. Als Jood ontliep hij de deportatie in de Tweede Wereldoorlog in tegenstelling tot veel familieleden. Hij is gekend voor zijn felgekleurde bouwwerken en dito schilderijen. Hij overleed in 2000. Twee jaar later maakte ik in Wenen kennis met hem en zijn erfenis.

Eerste citytrip naar Wenen

Hundertwasserhuis in Wenen http://www.luc-raak.be

In het jaar dat euro werd ingevoerd, 2002, vlogen wij in januari naar Wenen. Voor de oprichting van Brussels Airlines introduceerde het management goedkope vluchten en dus twijfelden we niet. Ik zal mij dat bezoek nog lang herinneren omwille van de koude, de heerlijke warme chocolademelk MET room en de grote stukken sachertorte. In mijn herinnering sta ik al lang op dieet maar blijkbaar liet ik mij goed gaan tijdens de Weense dagen.

Wenen is mooi maar ergens in kleine letters in één of andere gids zag ik ‘Das Hundertwasserhaus’ staan. De kleurrijke foto trok mij aan, de man was mij totaal onbekend. Het huis ligt een eind buiten het centrum maar als wij het vinden, kan jij dat ook.

Das Hundertwasserhaus in Wenen en wat ik er leerde

Het Hundertwasserhuis in Wenen is vooreerst kleurrijk maar schots en scheef. De vloeren liggen er zeer oneffen. De architect bracht het organische van de natuur naar binnen en door de ramen groeien bomen.

De man ( knap), het huis, de kunst en de filosofie slorpten mij op. De reden voor de oneffen vloeren herinner ik mij nog levendig. Meer nog, ik vertel het vaak in scholen als ik controles doe voor de veiligheid. Hundertwasser vond dat vloeren oneffen moesten liggen omdat mensen anders hun voeten niet meer bewust neerzetten en daardoor te veel in hun hoofd leven.

Hij creëerde oneffenheden, net als in de natuur. Voor een wandeling door het bos heb je een stevige schoen nodig maar je zet ook elke stap bewust omdat de kans bestaat dat anders valt.

En daar is juffrouw Lucrèce weer

‘Wat heeft dat nu weer met opvoeden en onderwijs te maken?’ hoor ik mijn vriendinnen die vinden dat ik daar te veel over praat, vragen. Alles! Door de vele veiligheidsvoorschriften maken wij onze speelplaatsen zo onnatuurlijk veilig dat kinderen zich zelfs geen pijn meer kunnen doen als ze vallen. Poorten worden automatisch afgesloten. Kinderen en volwassenen weten niet meer wanneer of waarom een deur achter hen sluit. De ervaring verengt zich tot doen en sluit alle denken uit.

Of ik vind dat we kinderen zichzelf moeten pijn doen om lessen te leren? Natuurlijk niet. Maar naast veiligheid is er ook opvoeding, zijn er afspraken, is er bewust worden. Ooit wandelen ze wel in de bossen, stappen ze op harde stenen, klimmen ze over rotsen. We kunnen hen maar beter duidelijk uitleggen dat wandelen in de natuur wel gevaren inhoudt vooraleer ze het echte leven ingaan.

En dan is er nog een tweede facet aan het idee van oneffen vloeren, namelijk dat we bewust onze voeten op de grond moeten zetten. Als je dat niet meer doet, loop je met je kop in de wolken. Hundertwasser roept op tot bewust leven. Wie aan zijn/haar zelfbewustzijn werkt, wie mediteert, wie yoga doet, wie gewoon wandelt of loopt in de natuur weet dat het mentale en fysieke contact met de grond je rustig en bewust maakt en je in het NU brengt.

Het NU is de staat van zijn waar je niet piekert over wat was en geen angsten hebt voor wat mogelijks nog moet komen.

Boston, een volgende ontmoeting

Zes jaar geleden belden mijn compagnon de route en ik lukraak aan bij een kunstgalerij in een herenhuis in Boston. De galerij was onopvallend op de tweede verdieping en het mag een wonder heten hoe wij er toe kwamen om daar aan te bellen. We moesten er precies zijn en we werden fantastisch goed ontvangen. Het eerste wat mij opviel was de lange gang vol werken van Hundertwasser, één van hun topartiesten. Dat het een galerij was die alleen Joods werk verkocht, had er natuurlijk mee te maken. En weer voelde ik mij daar thuis tussen de hoopgevende prachtige werken met de vooral organische vormen en fantastische kleuren. De werken waren te duur om mee naar huis te nemen maar ik koester de gratis kalender die ik kreeg met werken van Hundertwasser.

Terug in Wenen, mijn intieme afspraak met de kunstenaar

Drie jaar geleden waren we terug in Wenen. Tijdens de gidsbeurt in de stad werd getoond waar Hundertwasser zijn atelier had. Recht daar tegenover in een kleine straatje was het café waar hij elke morgen zijn koffie of thee dronk. Ik zag geen herkenning bij mijn reisgenoten bij het horen van de naam Hundertwasser. Na de wandeling verliet ik de groep en ging terug voor een intiem rendez-vous. Het café was sober en studentikoos. Er was waarschijnlijk niet veel veranderd sedert de  kunstenaar daar kwam. Ik stelde mij voor dat hij in een hoek zijn krant zat te lezen of aan de toog hing voor een verkwikkende koffie om daarna totaal in zichzelf gekeerd aan een nieuw project te werken. Het was voor mij een zalig moment al viel de taart daar tegen.

Mijn ontmoeting via de chatbox van Prana mental excellence

Deze morgen zag ik zijn naam verschijnen in de chatbox van Prana. Blijkbaar lopen in Nederland verschillende projecten met kinderen rond Hundertwassers idee van de vijf huiden. Dit facet van de kunstenaar was mij ontgaan. Toch som ik de huiden even op.

De vijf huiden

Onze vijf huiden zijn  

1e huid: Jezelf, je eigen huid

2e huid: Je kleding

3e huid: Je huis

4e huid: Je familie/vrienden, stad en land

5e huid: De natuur, het milieu, de aarde ‘  

De eenheidsgedachte dat wij verbonden zijn met de natuur is hierin terug te vinden want we willen ons thuis voelen in onszelf en op de aarde.

Into the wild in Everbeek

Als ik naar buiten kijk, zie ik ouders met kinderen wandelen met zware schoenen aan en vooral constant oplettend waar ze hun voeten zetten. Goed bezig. Dankzij de pandemie trokken we massaal naar buiten. Maar niet elk kind heeft ouders die met hen de natuur intrekken. De meeste kinderen gaan wel naar school. En er zijn nog te veel scholen met een grote tuin waar kinderen niet, of niet bij nat weer of niet omwille van veiligheid, mogen spelen. Jammer? Doodzonde! Kinderen zijn op te voeden, met kinderen kan je praten, kinderen kunnen afspraken naleven als ze in ruil zoveel mogelijk tijd buiten mogen doorbrengen. Laat kinderen toch spelen op natte en oneffen oppervlaktes. Zij leven al genoeg met het hoofd in de wolken tijdens de vele online- en andere louter cognitieve lessen.

Als directeurs mij een lange lijst redenen geven waarom kinderen niet altijd naar buiten mogen tijdens de speeltijden, heb ik maar één antwoord, ‘BOTJES, koop hen botjes’. En leer dat eens vallen enkel feedback is om de volgende keer beter en bewuster op letten terwijl ze spelen.

Elk kind naar buiten, weer of geen weer. http://www.luc-raak.be

Bluf zelve in joen kot

“Waar komen plots al die honden vandaan?”

 “Klopt het dat er plots meer grote honden aan het wandelen geslagen zijn?”

Dat zijn vragen die ik mij elke keer stel als wij de natuur intrekken. De honden lijken alsmaar in grotere getale te komen en ik vraag mij af of er veel mensen zijn die zich tijdens deze pandemie een hond kochten als gezelschap. Of zijn het vooral mensen met grote honden die moeite doen om op donkere dagen door drassige velden te trekken? En waar wij liefst stappen, door de velden met het mooiste zicht op onze mooie Vlaamse Ardennen, is het opletten om niet uit te glijden. Tijdens de “Geutelingenwandeling” die wij gisteren in Elst deden, laat je een schoothondje best thuis als je geen zin hebt om het te dragen. Een heel gedoe. Op avontuur met grote honden lijkt mij een nog groter gedoe. Maar er zijn liefhebbers voor, dat is duidelijk en het is hun gegund.

“En kan het ook zijn dat grote honden populairder zijn dan ooit? Vervangen zij misschien de grote auto’s die momenteel vaker op stal blijven?” Dat laatste is misschien een stoute vraag maar ze dwarrelt ook tussen mijn grijze hersencellen.

Deze grote honden brengen mij naadloos bij wat ik meemaakte vorige week. Ik wandelde rustig langs de Veurnevaart in Nieuwpoort voor een avondwandeling tussen klaarte en donkerte. Uit tegenovergestelde richting kwamen twee dames trekkend aan hun honden die de grootte hadden van een kalf. Ik overdrijf niet als ik zeg dat de hond links, mijn kant, zelfs een kalf van enkele dagen oud was. Ik weet weinig van honden maar als boerendochter weet ik wel iets over kalveren.

De dames waren correct gekleed in fluorescerend geel met de nodige verlichting. Ik zag ze dus van in de verte, met al hun macht trekkend aan hun hond, naderen. En ik had er niet veel vertrouwen in, meer nog ik had eigenlijk medelijden met vooral de linkse mevrouw omdat zij een brok energie die minstens evenveel woog als zij, in bedwang moest houden. De twee moedige madammen bleven babbelen terwijl ze van de ene kant van de weg naar de andere zwalpten, de honden op kop.

Ik ging toch maar aan de kant staan toen ze mij naderden en plots schoot de linkse hond uit naar mij. Als je een dergelijk beest tot op 50 cm van je hoofd ziet naderen, dan schrik je. Ik ook en ik sprong achteruit. De dames hadden niet de kans om te stoppen, de honden sleurden hen verder.

“Dit is geen hond om op straat mee te lopen”, zei ik. Beiden schoten in een lach. “Ik meen het wel, je hebt je hond niet in de hand” vulde ik nog aan terwijl ik mij omdraaide naar hen.

Van in de verte hoorde ik roepen “Bluf zelve in joen kot”. En weg waren ze.

Ik ben tegen te veel opgelegde regels omdat ze mensen beperken in hun verantwoordelijkheidszin. Maar mij lijkt het logisch dat je de macht van je hond afweegt aan je eigen kracht. Zeker op het moment dat je met anderen in contact komt. Honden hebben een baas nodig, dat is de natuurlijk gang. Hier waren de rollen duidelijk omgedraaid en dat is gevaarlijk.

Aan de overkant van de straat loopt de Veurnevaart. In mijn verbeelding zag ik de hond zijn eigenaar meetrekken in het water als hij naar een wilde eend springt. Dat mentale en imaginaire pleziertje was voldoende voor mij om mijn stress achter te laten en ik wandelde rustig verder naar mijn kot. Blij dat de kleinkinderen niet bij mij waren.

De moederkloek als coronasteward

Ik mocht al kennis maken met coronastewards. Doorgaans vriendelijke mensen maar ik ben iemand die zich aan de richtlijnen houd. Vind ik zelf en dat voor zover ik ze allemaal begrijp. Ik ontmoette een dame met een gezegende leeftijd die deze job fantastisch zou doen bij mensen die het niet zo nauw nemen met de regels.

Ik vertel het je eens…

Voor de poort van onze garage liggen minstens zeven koffers en handtassen, enkele dozen en er staan ook twee fietsen. Een bejaard koppel vult hun wagen, klaar voor vertrek. Ik kan dus niet naar binnen rijden. Hulpvaardige als ik ben, een beetje stoef op mezelf mag, stap ik uit mijn wagen. Nog steeds op een veilige afstand van het koppel, maak ik aanstalten om een beetje mee te helpen.

Plots vliegt de dame naar voor met haar armen breed uitgestrekt over haar dozen en valiezen.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-atribuut; de bestandsnaam is moederkloek.jpeg
Moeder Kloek beschermt met heel haar lijf wat haar lief is.

Ik zie een moederkloek die haar kuikens bedreigd weet en met geweld haar vleugels over hen slaat. Ze roept heel luid “Pas op want doe coronadeeltjes kunnen overal kleven”. Ik spring geschrokken achteruit en steek mijn handen in de lucht alsof dit een inval van de politie of een overval is met een geweer op mij gericht. Ik schrik zo erg dat ik, had ze het mij gevraagd, mijn knuffelcontacten van de voorbije negen maanden had gegeven.

Zelfs als ik merk dat zij opnieuw kalm is, doe ik nog een stap achteruit. Vanop enkele meters afstand kijk ik hoe zij en haar man traag, netjes geordend hun spullen in de auto schikken. Dat ik dringend naar het toilet moet, zwijg ik. Mijn blaas doorstaat deze beproeving vaker in deze coronatijd.

Hier kan ik niets tegen inbrengen. De wet staat aan haar kant. Leg eens aan de arm der wet uit dat je enkel twee mensen op leeftijd wou helpen.

Ik weet nu ongeveer hoe een plotse overval voelt.  Meerdere mensen moesten met hun leven bekopen dat ze anderen wilden helpen.

Corona doet wat met een mens.

Als er nog coronastewards nodig zijn, kan HRM best ook eens kijken in de pool van moederkloeken en angstige vrouwen met veel valiezen.

Engelen waken over ons zelfrespect

Soms stuurt God een engel op ons af om ons duidelijk te maken dat het vijf voor 12 is en vandaag kreeg ik bezoek van twee engelen.

Een zondag in januari, wandelweer en alleen in Nieuwpoort. Dan maar richting winkels met een lang gat. Zo zeggen we dat in Brakel als we iets doen wat niet voor 100 procent met ons gedacht is. Zo lang moest ik er nu ook weer niet over nadenken. Maar toch, die coronakilo’s werken sterk op mijn gemoed en ik wil hen liever niet belonen met een nieuwe kleerkast. Ik wil zo vlug mogelijk terug losjes in mijn “maatje” passen.

Ik doe veel alleen en ben graag alleen maar bij het winkelen waardeer ik toch andermans mening, vooral als ik mij slecht voel bij het passen. De vriendelijke winkeldame vroeg mijn maat en daar voelde ik al een enorme weerstand want die is veranderd, daar was ik zeker van. Ze bracht mij een tiental kleedjes. Ik kon aan de slag.

De dame in het hokje naast mij had duidelijk ook een winkelpartner nodig dus bij alles wat zij paste, snelde zij naar het raam waar haar echtgenoot trouw stond te wachten om half roepend, half in gebarentaal zijn goed- of afkeuring te geven.

Maar dat was niet voldoende, we vroegen elkaars mening ook. En we raakten in een gesprek, de winkeldame deed graag mee.

Dat we door corona meer broeken zijn gaan dragen en dat we vooral goeie blouses nodig hebben voor het scherm. “Als ik terug naar Brussel mag gaan werken”, zei mijn nieuwe vriendin “kleed ik mij extra op en draag ik terug een kleedje”. Ik beaamde het en zei dat ik mij ook weer beter ga opkleden want dat ik mij op mijn thuiskantoor niet eens meer schminkte elke morgen. Ik zag twee verontwaardigde en bezorgde blikken. “Dat mag je niet doen! Je MOET je haar stylen en je elke morgen opmaken alsof je naar je werk gaat. Je MOET dat doen voor je zelfrespect!.” Ik voelde mij net niet wegzakken van schaamte. Nu kon ik niet meer terug. Ik moest het fleurigste kleed kopen en beloofde hen braaf om mij elke morgen te schminken. Ze leken tevreden met mijn antwoord.

God stuurt ons engelen om ons op het juiste pad te houden Luc-raak.be

Mijn vriendin van het hokje naast mij had haar keuzes ook gemaakt en kwam dag zeggen aan de kassa. “En morgenvroeg zitten we geschminkt achter onze computer”, herhaalde ze nog eens. Ik beloofde het plechtig.

Gelukkig vertelde ik die twee dames niets over mijn coronakilo’s, zij hadden beiden een perfecte taille. Van de winkeldame kreeg ik een extra cadeautje, 10 euro bij mijn volgende aankoop en zakje met drie pralines. Ik wist wanneer ik die zou opeten, onmiddellijk en op het moment dat die twee uit beeld waren. Shame on me, ik weet het.

Deze twee engelen brachten mij bij dat het hoog tijd is dat CORONA voorbij is en in mijn hoofd is dat vanaf morgen. De pralines zijn op. Morgen ga ik geschminkt met mijn kleurrijke jurk gezonde tussendoortjes eten terwijl ik online gesprekken voer op mijn pantoffels.

Onze diepste angst

Het recht op stralen voor groot en klein ‹ Lucrèce Matthijs schrijft Luc-RAAK — WordPress.com

Onze diepste angst is niet dat we onvolmaakt zijn.
Onze diepste angst is dat we immens krachtig zijn.

Het is ons licht, niet ons duister, dat ons het meest beangstigt.
We vragen ons zelf af;
Wie ben ik, om briljant, slim, talentvol en prachtig te zijn?

Maar wie ben jij om dat niet te zijn?
Je dient de wereld niet met valse bescheidenheid.
Er is niets verhevens in, jezelf klein te maken,
zodat andere mensen zich niet onzeker zullen voelen.

We zijn allemaal bedoeld om te stralen, zoals kinderen dat doen.

En als we ons eigen licht laten schijnen,
geven we onbewust anderen toestemming hetzelfde te doen.

Wanneer we bevrijd zijn van onze eigen angst,
zal onze aanwezigheid automatisch anderen bevrijden.

Marianne Williamson

Feesten zonder ons lievelingskind

Toen ik de laatste coronamaatregelen vernam over de weinige, bijna geen, slechts één extra contact per gezin, moest ik aan het gesprek tussen The Queen en Margareth Tacher denken in het vierde seizoen van The Crown.

Thatcher vertelde Elisabeth dat haar zoon vermist was in de rally Parijs-Dakar. Ze benadrukte daarbij dat het over haar lievelingskind ging. The Queen was geschokt door die uitspraak en vertelde dat verontwaardigd tegen haar man Prins Philip. Hij reageerde heel laconiek dat iedereen een lievelingskind had. Hij ook, prinses Anne. The Queen hield vol dat zij dat niet had en nodigde onmiddellijk haar vier kinderen uit voor een individuele chat of een etentje. Zo hoorde ze, en ze viel volledig uit de lucht, over de huwelijksproblemen van haar twee oudste en de pesterijen die de jongste moest doorstaan als prins.

Ideaal voor een me-vakantie.
The Crown seizoen 4, aan aanrader luc-raak.be

Het voorval zette mij aan het denken en ik denk dat meerdere moeders en zelfs vaders dat deden na die scène. “Wie is mijn lievelingskind?”

Je zegt niet zomaar over één van je kinderen dat ze je lievelingskind zijn. Tenzij je natuurlijk zo hopeloos of eenzaam bent en je nog slechts van één bezoek krijgt of wil krijgen.

Het onmiddellijke antwoord van prins Philip deed mij vermoeden dat mannen daar op een andere manier mee omgaan. De uitspraak past in de opvoedingsstijl die hij aanhangt doorheen de hele reeks. “Ben je de lieveling van je moeder of vader, goed voor jou. Zo niet, leer er mee leven.”

En nu wil ik terloops zeggen dat Prins Philip een heel boeiende, eigengereide, grappige, intrigerende en knappe man is in de reeks. Mijn lievelingspersonage.

En die van ons. Doorheen de jaren kreeg de ene wat meer aandacht dan de andere. Te lange of te korte borstvoeding, problemen op school, in de liefde, zich niet zo goed in hun vel voelen, onder stress staan, jonge papa of mama zijn, werk zoeken, heel humoristisch zijn of zichzelf afreagerend, een diploma gehaald… allemaal momenten die tijdelijk waren of zijn. Voor ons unieke momenten waarop we al eens meer de telefoon namen of ik met één van hen iets ging eten of drinken. De ene heeft die momenten vaker gehad dan de andere en alles kan verkeren. komen. Maar daarom zijn het nog geen lievelingskinderen.

In de reeks komt bij Thatcher duidelijk tot uiting dat ze haar zoon hoger inschatte dan zijn tweelingzus.  Ze had trouwens ook geen vrouwelijke ministers in haar kabinet. “Te emotioneel” zei ze in de reeks.

Jammer genoeg zijn er nog verschillende vrouwen van mijn leeftijd die moesten ondervinden dat de jongens in het gezin meer vertrouwen, steun en kansen kregen van de ouders. En in sommige gezinnen, culturen en subculturen is dat nog zo. Jammer.

Bij Thatcher speelde gender een rol, bij Elisabeth niet. Zij wou gewoon een GOEDE MOEDER zijn en een goede moeder trekt haar een kind niet voor op een ander. En als dat al zo zou zijn, spreek je dat  zeker niet uit. Ik begreep haar.  

En nu zitten we midden de eindejaarsfeesten. Kerstmis lukte al niet met al de kinderen aan tafel als je meer dan één kind hebt.

Hier was het elk jaar een zoeken naar een datum want drie kinderen met elk een partner die ook een familie heeft die iedereen samen aan tafel wil, dat is afspreken, dat is bellen, mailen, onderhandel- en. Dat is lobbywerk.

Dit jaar dus niet. Geen onderhandelingen over een tijdstip dat voor iedereen past en koken voor twee is een makkie.

“We bestellen een menuutje” zegt mijn huisband voor wie het er niet echt toe doet wie de kok is. Neen, het familiediner maak je zelf en liefst met verschillende handen die meewerken. Samen koken, opdienen, afruimen, napraten, het huis vol cadeaupapier, iedereen die de eigen cadeautjes in een hoek legt … Die gezellige drukte zal er dit jaar niet zijn.

Ik heb de kerstboom ook niet vroeger geplaatst. Als de Sint weg is, DAN komt de boom en niet vroeger. Als alle tradities wegvallen, wil ik deze wel houden.

Corona en de maatregelen zorgen ervoor dat deze kerstvakantie rustig is en wij vooral aan onszelf mogen denken. In de weekendeditie van het Nieuwsblad over 50-plussers las ik dat vrouwen van boven 50 aan zichzelf beginnen te denken en mannen op die leeftijd plots meer interesse hebben in het gezin, de familie. De maatregelen geven ons meer me- en we-time.

Het is dus een andere soort eindejaar. We zijn met ons twee en met de poes. Geen lievelingskind. Mijn huisband ziet volgens de theorie meer af dan ik zonder zijn familie maar we maken er het beste van.

We whatsappen wel en de cadeautjes komen later.

Brengen scherven geluk?

Beste Minister President van de Vlaamse Overheid,

Beste Jan Jambon,

Veel ambtenaren en medewerkers van de Vlaamse Overheid kregen een  cadeautje voor Kerstmis. Wij ook. We begonnen met ons groepje collega’s al te speculeren op het moment dat de mail van Bpost binnen kwam. Het zou iets bedrukt zijn afgaand op de naam van de firma. Een koffiekop dachten de meesten en ja, dat was het. Prachtige vorm, een leuk briefje erbij over genieten van een thee of een koffie. Mooi, de eerste collega van ons groepje stuurde trots een foto door. We zagen er naar uit als kinderen die Sancta verwachtten.

Ik googelde de Nederlandse website en had daarbij een kleine bedenking. Maar de vorm van de tasjes vond ik zo leuk dat ik mezelf beloofde om er niets over te zeggen en zeker niet te schrijven.

En toen, precies om 11 minuten na 7 gisteravond werden mijn kopjes geleverd. Kapot. Op de doos stond niet vermeld dat de inhoud breekbaar was en een kleine hoeveelheid papieren stro is niet bestand tegen de snelheid waarmee onze postmannen de vele pakjes moeten verwerken. De concurrentie met PostNL is groot. Dat weet jij ook. In een vorige column vroeg ik al aandacht voor de onmenselijke snelheid waarmee de postbodes alles moeten geleverd krijgen. Daardoor hebben ze geen tijd voor wat echt telt, menselijk contact. Hen treft geen schuld.

Prachtige vorm maar jammer genoeg kapot door de verre reis. Luc-raak.be

En ik was niet de enige met gebroken koppen.

Je begrijpt dat ik mij nu wel verplicht voel om een aantal kanttekeningen te maken bij het geschenkje. Wij hopen allemaal dat CORONA iets zal veranderen, een positieve gedachte die ons helpt om het thuiswerk te waarderen en het leed van de soms beklemmende bubbel verzacht.

Dit was een unieke kans geweest om CORONA zin te geven. En u als Minister-president en minister van Cultuur kan dat. Mag ik een paar suggesties geven?

Winkelhieren is een nieuw woord en een fantastisch en ecologisch idee dat de kleine zelfstandige en het milieu dient. Bij de cadeaucheque die we van bol.com kregen voor een extra opdracht hadden we al bedenkingen. Waarom een Nederlands bedrijf kiezen als leveranctier voor de Vlaamse Gemeenschap? We hebben fantastische Vlaamse uitgeverijen die maar al te graag een cadeaucheque hadden ingeruild.

Ook nu werd weer naar het buitenland gekeken. Waarom? In elk Vlaams dorp zijn kleine en middelgrote bedrijven die koppen bedrukken.

Mijnheer Jambon, u kan beter.

FLANDERS,  DISTRICT OF CREATIVITY! Vorig jaar studeerden weer heel veel gefrustreerde jongeren af als grafisch en creatief ontwerper of master in de beeldende en schrijvende kunsten. Sommigen waren gefrustreerd omdat ze hun eindwerk of masterproef niet konden realiseren zoals ze het hadden gewild door de maatregelen. Ze kregen ook geen echte  afstudeertentoonstelling, je weet wel met een receptie voor familie en vrienden waar ze veel langer dan nodig blijven hangen voor de gratis drank. Wij hebben hier zo een alumnus in huis.

Velen van hen werken nu voor thuisleveringsdiensten tegen een veel te laag loon. Het had voor hen een duwtje in de rug kunnen zijn door een volledige eindklas of een grote groep een ontwerp te laten maken voor de vele koppen die dagelijks in de Vlaamse Gemeenschap worden gebruikt. Meer nog, in no time was het een collectorsitem geworden. Was geworden. Niet dus.  

De meerkost voor meerdere ontwerpen kan niet opwegen tegen het plezier dat de ambtenaren en medewerkers (zelfs online) hebben aan de koppen van de Vlaamse Gemeenschap.  

Welke kop heb jij? Oh knap, kunnen we ruilen? Zouden die ook te koop zijn ook want ik vind die van jou fantastisch. En wie is de kunstenaar? Wat een mooie spreuk staat er op die kop van jou. Geestig en inspirerend gedicht. Lollige tekst. Koddige foto, leuke tekening. Die van mij is supergrappig. This one is a keeper!”

Ken je dat? Dat zijn van die betrokken momenten die je creëert door de dingen eens anders te doen. Gewoon door onze jonge Vlaamse beeldende en woordkunstenaars een kans te geven en de lokale economie te steunen bekom je teamspirit. De meeste teambuildingsactiviteiten zijn duurder.

Misschien zijn er kunstenaars die de kopjes persoonlijk willen leveren op weg naar een volgende pizzaklant? Ze zullen zeker bereid zijn om tegen een billijke vergoeding de koppen veilig en persoonlijk te bezorgen aan jouw medewerkers. Wat een service, daar gaan ze nog jaren over spreken en schrijven.  

Ik hoop dat je iets hebt aan mijn eenvoudige ideeën. En huur geen grote marketingbedrijf in, er zit veel  organisatietalent tussen onze jongeren. Mijn ideeën krijg je gratis, ik werk al voor u.

Bij deze wens ik u in uw bubbel een fantastische kersttijd. En dank je wel voor je motiverende speech. Dat was al anders dan anders.

Vlaamse en creatieve groeten,  

Lucrèce